ആ മെസ്സേജിൽ ലീലയുടെ ഉള്ളിൽ ഭർത്താവിനോടുള്ള ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ എന്തൊ ഒന്ന് ഉണ്ടെന്നു അവനു തോന്നി.
ചിലപ്പോ ഭർത്താവിനെ കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വേണ്ട പോലെ നടക്കുന്നില്ലായിരിക്കും അതാണല്ലോ തന്നെ ഈ ചായ പരുപാടിക് ക്ഷണിച്ചിരുക്കുന്നത്. മനു പതിയെ ഒന്ന് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു.
അധികം താമസിച്ചില്ല അവന്റെ ചിന്തകളെ ഇളക്കം തട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു ലീലയുടെ അടുത്ത മെസ്സേജ്.
Leela Joy K.: ” അല്ലെ തന്നെ മോനിപ്പോ ഒരു ചായ ഇട്ടു തരുന്നതിന് എന്താ, എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. ഒരു ചായ അല്ലെ “
ലീലച്ചേച്ചിയുടെ ആ അവസാനത്തെ മെസ്സേജ് മനുവിന്റെ ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. ആ അവസാനത്തെ രണ്ട് വാക്കുകൾ, “ഒരു ചായ അല്ലെ,” അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം കയറ്റിവെക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അതൊരു അടഞ്ഞ വാതിലാണോ? അതോ, തുറക്കാൻ പോകുന്ന വാതിലിന്റെ ഒരു ചെറിയ മറ മാത്രമാണോ? അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതായി ഒന്നിളകി. അവൾ കളിക്കുകയാണോ, അതോ പിന്മാറുകയാണോ? എന്തായാലും, ഈ കളിയിൽ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവന്റെയുള്ളിലെ ആഗ്രഹം ആ ആശയക്കുഴപ്പത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അതൊരു പരീക്ഷണമാണെങ്കിൽ, ആ പരീക്ഷണത്തിൽ ജയിക്കാൻ തന്നെ അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവൻ ഫോൺ മാറ്റിവെച്ചു കട്ടിലിൽ കമഴ്ന്നു കിടന്നു
അധ്യായം 4: തയ്യാറെടുപ്പ്
സമയം നാലര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനിയൊരു മണിക്കൂർ.
അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് നേരെ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് പോയി. തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കുളിക്കുമ്പോൾ ചിന്തകൾക്ക് തെളിച്ചം വരുമെന്ന് അവനു തോന്നി. ഓരോ നിമിഷവും അവൻ സ്വയം ധൈര്യം സംഭരിക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു.
അലമാരയിൽ നിന്ന് അധികം ഉപയോഗിക്കാത്ത നല്ലൊരു കടും നീല ഷർട്ട് വലിച്ചെടുത്തു. വൃത്തിയായി ഇസ്തിരിയിട്ട ജീൻസും. അവൾക്കുമുന്നിൽ ഏറ്റവും നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടണം. അതവളുടെ സംശയങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കിയാലോ? ഇതൊരുതരം പ്രാർത്ഥന പോലെ അവനു തോന്നി. അവസാനമായി ‘Axe’ പെർഫ്യൂം എടുത്ത് ദേഹത്തേക്ക് സ്പ്രേ ചെയ്യുമ്പോൾ അതവന് നേരിയൊരു ധൈര്യം പകർന്നു.
ആ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾക്ക് ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വാതിൽക്കലെത്തി. ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്ത്, ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു.
“ചേച്ചീ…”
അകത്ത് എന്തോ പാത്രം താഴെ വെക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. പിന്നെ നേർത്ത കൊലുസിന്റെ ശബ്ദത്തോടെയുള്ള കാലൊച്ച വാതിലിനടുത്തേക്ക് വന്നു. വാതിലിന്റെ സാക്ഷ മെല്ലെ തിരിയുന്ന ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു.
വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് ലീലച്ചേച്ചി. ഒരു കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള കോട്ടൺ സാരിയാണ് വേഷം. മുഖത്ത് നേരിയൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ട്. കുളി കഴിഞ്ഞ് മുടി വിടർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു. നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ട്. ആമ്പലിന്റെ ഗന്ധമുള്ള സോപ്പിന്റെയും അടുക്കളയിലെ മസാലകളുടെയും സമ്മിശ്രഗന്ധം അവളിൽ നിന്നുയർന്നു.
“ആ വന്നോ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു ..” അവൾ ആ വാചകം മുഴുവനാക്കിയില്ല.
അവന്റെ രൂപത്തെ മൊത്തത്തിൽ അളന്നെടുക്കുന്ന ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു അത്. ആ നോട്ടം തന്നിൽ തറഞ്ഞപ്പോൾ മനുവിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തിന് മുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു നേർത്ത പാളി വന്നു മൂടി. തന്റെ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ വെറുതെയായില്ല എന്നൊരു ചെറിയ ആശ്വാസം.
“കൃത്യം അഞ്ചരക്ക് തന്നെ ഇറങ്ങി,” നേരിയൊരു വിറയലോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, അകത്തേക്ക് കയറാൻ തലകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ച് വഴിമാറി നിന്നു. ആ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കൈത്തണ്ട അവളുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ മെല്ലെ ഒന്നുരസി. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളൊന്ന് വിറച്ചുവോ എന്ന് അവനു തോന്നി.
അവന് പിന്നാലെ അവൾ വാതിലടച്ചു. ആ ശബ്ദം ആ വീടിനകത്ത് മുഴങ്ങി. ഇപ്പോൾ പുറംലോകവുമായി അവർക്ക് ഒരു ബന്ധവുമില്ല. അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമാണെന്ന് മനുവിന് തോന്നി .