അപ്പോഴാണ് മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നായം പോലെ ആ ആശയം ഉദിച്ചത്. ‘ലീലച്ചേച്ചിക്ക് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം അക്കൗണ്ട് ഉണ്ടാകുമോ?’
സാധ്യത വളരെ കുറവാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. ഈ പ്രായത്തിലുള്ള മിക്ക സ്ത്രീകളും ഫേസ്ബുക്കിലാണ് കൂടുതൽ സജീവം. എങ്കിലും ഒരു കൗതുകത്തിന് അവൻ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം സെർച്ച് ബാറിൽ ‘Leela Joy’ എന്ന പേര് സെർച്ച് ചെയ്തു. നിരവധി പ്രൊഫൈലുകൾ വന്നു. അവൻ ഓരോന്നായി ക്ഷമയോടെ പരിശോധിച്ചു. ഒടുവിൽ അവൻ അത് കണ്ടെത്തി. ഏകദേശം അഞ്ചോ ആറോ വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു ഫോട്ടോയായിരുന്നു പ്രൊഫൈൽ പിക്ചർ. ഒരു സാരിയുടുത്ത്, മുല്ലപ്പൂ ചൂടി നിൽക്കുന്ന ലീലച്ചേച്ചി. ഇപ്പോഴുള്ളതിനേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി മെലിഞ്ഞിട്ടാണ്, പക്ഷെ ആ ചിരിക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല.
പ്രൊഫൈൽ പ്രൈവറ്റ് ആയിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവൻ സംശയിച്ചു നിന്നു. ഒരു ഫോളോ റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചാൽ ശരിയാകുമോ? അതൊരു കടന്നുകയറ്റമായി അവർക്ക് തോന്നുമോ? ‘ഈ പയ്യൻ എന്നെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു വന്നതാണല്ലോ’ എന്ന് കരുതുമോ?
പക്ഷേ, ഇന്ന് രാവിലെ തനിക്ക് നേരെ നീണ്ട ആ നോട്ടവും പുഞ്ചിരിയും അവനു ധൈര്യം നൽകി. നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല. അവൻ വിരലമർത്തി, ആ നീല നിറത്തിലുള്ള ‘Follow’ ബട്ടണിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു.
‘Requested’.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും കൂടി. ഇനി അവരുടെ പ്രതികരണത്തിനായി കാത്തിരിക്കണം. അവർ റിക്വസ്റ്റ് കാണുമോ? കണ്ടാൽ സ്വീകരിക്കുമോ? അതോ നിരസിക്കുമോ? ഓരോ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴും അവൻ ഞെട്ടലോടെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി.
ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞുകാണും. അവന്റെ ഫോണിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നു. “leelajoyk accepted your follow request.”
അവന്റെ മുഖത്തൊരു വലിയ ചിരി വിടർന്നു. ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു സന്തോഷത്തിന്റെ തരംഗം പാഞ്ഞുപോയി. അതൊരു സമ്മതമാണ്. തന്റെ താൽപര്യത്തെ അവരും അംഗീകരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചന.
അവൻ വേഗം അവരുടെ പ്രൊഫൈൽ തുറന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ അധികം പോസ്റ്റുകളൊന്നുമില്ല. കുറച്ച് പൂക്കളുടെ ചിത്രങ്ങൾ, അവർ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച പച്ചക്കറിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഫോട്ടോ, എവിടെയോ യാത്ര പോയപ്പോൾ എടുത്ത ഒരു ചിത്രം, പിന്നെ ജോയിച്ചേട്ടനോടൊപ്പമുള്ള പഴയൊരു ഫാമിലി ഫോട്ടോയും. ഓരോ ചിത്രവും അവൻ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അത് അവരുടെ സ്വകാര്യ ലോകത്തേക്കുള്ള ഒരു താക്കോൽ പോലെ അവനു തോന്നി.
ഇനി എന്തു ചെയ്യണം? വെറുതെ ഫോളോ ചെയ്താൽ മതിയോ? അതോ ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കണോ? രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാതെ അവൻ മെസ്സേജ് ബട്ടണിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു.
Manu: “Hi chechi. Request accept ചെയ്തതിന് നന്ദി 😊”
ഒരു സാധാരണ മെസ്സേജ്. പക്ഷെ ആ സ്മൈലിയിൽ അവൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചു. മറുപടിക്കായി കാത്തിരുന്നു. അധികം വൈകിയില്ല. മുകളിൽ ‘typing…’ എന്ന് എഴുതിക്കാണിച്ചു.
Leela Joy K.: “ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. മോനായിരിക്കുമെന്ന് തോന്നി. സാധാരണ പരിചയമില്ലാത്തവരെ ഞാൻ ചേർക്കാറില്ല.”
ആ മറുപടി മനുവിന് ഒരുതരം പ്രത്യേക പരിഗണന കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. അതൊരു നല്ല തുടക്കമായിരുന്നു.
Manu: “അതെയോ, ഭാഗ്യം. ഇവിടെയിരുന്ന് വെറുതെ സമയം കളയുവാ. ഉച്ച കഴിഞ്ഞാൽ സമയം പോകുന്നതേയില്ല.”
അവൻ തന്റെ കാത്തിരിപ്പും മുഷിപ്പും ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. ലീലച്ചേച്ചിക്ക് അത് മനസ്സിലാകുമെന്ന് അവനുറപ്പായിരുന്നു.
Leela Joy K.: “അതെന്താ അങ്ങനെ? ചെറുപ്പക്കാർക്ക് സമയം പോകാൻ എന്താ വഴിയില്ലാത്തത്? ഫോണിൽ ഓരോന്ന് കണ്ട് നേരം കളഞ്ഞാൽ പോരേ.”
അതൊരു ചെറിയ കളിയാക്കലായിരുന്നു.
Manu: “ഫോണിൽ എന്ത് കണ്ടാലും ചേച്ചി തരാമെന്നു പറഞ്ഞ ചായയുടെ അത്ര വരില്ലല്ലോ.”
അവൻ കുറച്ചുകൂടി ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മറുപടി അയച്ചു.
Leela Joy K.: “അതിനെന്താ, മോൻ വൈകുന്നേരം വാ. ഒരു അഞ്ചര മണിയാകുമ്പോൾ(5:30pm) വന്നാൽ മതി.”
“ജോയിച്ചേട്ടന് അപ്പുറത്തെ ആയുർവേദ ആശുപത്രിയിൽ പോകണം. നടുവേദനയുടെ ഉഴിച്ചിലിന്… അത് അങ്ങേർക്കു ഇടയ്ക്കു ഉള്ളതാ…ഇടക്കിടെ നടുവ് പണിമുടക്കും പിന്നെ ഈ തിരുമാൻ പോക്കാ”