ഇത്തവണ മനു പതറിയില്ല. അവൻ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് അതേപോലെ ഒരു പുഞ്ചിരി തിരികെ നൽകി.
അവർ ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി, മറ്റാരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. എന്നിട്ട് ചൂല് താഴെ വെച്ച്, സാരിയുടെ മുന്താണി ഒന്നുകൂടി ഇടുപ്പിൽ കുത്തി, അവനടുത്തേക്ക് കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ അല്പം ഉറക്കെ ചോദിച്ചു.
“എന്താ മോനെ, ഇന്നലെ രാത്രി ഉറക്കമൊക്കെ ശരിയായോ?”
ആ ചോദ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം അവന് മനസ്സിലായി. ‘രാത്രി എന്നെക്കുറിച്ചാണോ ഓർത്തുകിടന്നത്’ എന്ന് ചോദിക്കാതെ ചോദിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
അവന്റെ കവിളുകൾ ചെറുതായി ചുവന്നു. “ആഹ്… ശരിയായി ചേച്ചീ.” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ചായയൊക്കെ കുടിച്ചോ? അതോ ഇന്നും തീപ്പെട്ടി തപ്പി നടക്കുകയാണോ?” കുസൃതി നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ അവർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
ആ കളിയാക്കൽ അവനൊരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. തങ്ങൾക്കിടയിലെ അകലം കുറയുന്നതിന്റെ സൂചനയായിരുന്നു അത്. അവനും അല്പം ധൈര്യം സംഭരിച്ചു.
“ചായ കുടിച്ചു… പക്ഷെ ഇന്നലെ രാത്രി ചേച്ചി തന്ന ആ കട്ടൻചാപ്പിയുടെ രുചി കിട്ടിയില്ല.”
അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് അവർ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദയായി. പിന്നെ മുഖം നിറയെ സന്തോഷം വിടർന്നു. ആരും കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ അവർ ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ജോയിച്ചേട്ടൻ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ട് സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് വരുന്നതുകണ്ട് അവർ പെട്ടെന്ന് സംസാരത്തിന്റെ ഗൗരവം മാറ്റി.
“ആണോ… എന്നാൽ വൈകുന്നേരം ഇങ്ങോട്ട് വാ. ഞാൻ നല്ലൊരു ചായ ഇട്ടു തരാം,” തികച്ചും സാധാരണമായൊരു അയൽപക്ക സംഭാഷണം പോലെ അവർ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ആ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ക്ഷണം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചത് പോലെ മനുവിന് തോന്നി .
ജോയിച്ചേട്ടൻ അവളെ എന്തോ വിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ദാ വരുന്നു,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ വീടിനകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു നിമിഷം കൂടി അവനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ അവർ മറന്നില്ല. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വാഗ്ദാനമുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തേക്കുള്ള ഒരു കാത്തിരിപ്പിന്റെ വാഗ്ദാനം.
മനു കസേരയിൽ പിന്നോട്ട് ചാരിയിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് പടപടാ ഇടിച്ചു. ഇന്നലെ രാത്രി അതൊരു യാദൃശ്ചിക സംഭവമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, അതൊരു ക്ഷണമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരമാകാൻ ഇനിയുമെത്ര മണിക്കൂറുകളുണ്ടെന്ന് അവൻ വെറുതെ കണക്കുകൂട്ടി. ഓരോ നിമിഷത്തിനും യുഗങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യമുള്ളതുപോലെ അവനു തോന്നി. ലീലച്ചേച്ചി ഒരുക്കുന്ന ചായ, അവരുടെ സംസാരം, സാമീപ്യം… അവന്റെ ചിന്തകൾ കാടുകയറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
രാവിലത്തെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ ലഹരിയിൽ മനുവിന് സമയം പോകുന്നത് പോലെ തോന്നിയില്ല. പക്ഷെ ഉച്ചയായതോടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ മുഷിപ്പ് അവനെ പിടികൂടി. ഓരോ മിനിറ്റും മണിക്കൂറുകളായി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ലീലച്ചേച്ചിയുടെ വീട് നിശബ്ദമാണ്. ഉച്ചമയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിലായിരിക്കാം ആ വീട്. അവന്റെ മുറിയിൽ ഫാൻ കറങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. ഈ നിശബ്ദത അവനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
“ഇങ്ങനെയിരുന്നാൽ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും.”
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. ഒരു മാറ്റത്തിനായി പുറത്തുപോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാമെന്ന് കരുതി. ഷർട്ടിട്ട്, ബൈക്കുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി. കൊച്ചിയിലെ ഉച്ചനേരത്തെ തിരക്കിലൂടെ ബൈക്കോടിച്ചു പോകുമ്പോഴും, ഒരു ഹോട്ടലിലിരുന്ന് പൊറോട്ടയും ബീഫും കഴിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചിന്ത മുഴുവൻ വൈകുന്നേരത്തെ ചായയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ആ കൂടിക്കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ലീലച്ചേച്ചിയെ വീണ്ടും കാണുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
പുറത്തെ ലോകം അവനൊരു ശ്രദ്ധമാറ്റവും നൽകിയില്ല. അവൻ എത്രയും പെട്ടെന്ന് മുറിയിലേക്ക് തിരികെയെത്തി.
കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് അവൻ ഫോണിൽ വെറുതെ സ്ക്രോൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഫേസ്ബുക്ക്, ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം… സുഹൃത്തുക്കളുടെ പോസ്റ്റുകളും റീലുകളും മാറിമാറി വരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അവന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് അവന്റെ അമ്മയോടൊപ്പമുള്ള ഒരു ഫോട്ടോ പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് കണ്ടത്. ആ പ്രൊഫൈലിൽ അവൻ വെറുതെ കയറിനോക്കി. കുറച്ച് ഫോട്ടോകൾ, ബന്ധുക്കളുടെ കമന്റുകൾ…