അതോടെ ആയിഷയുടെ മുഖം പൂർണ്ണമായും വിളറിവെളുത്തു. അവൾ വേഗം സൽവാറിന്റെ തട്ടം മുന്നോട്ട് വലിച്ചിട്ട് ആ പാട് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ കാര്യം കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
“അത്… അത് ഇത്താ, ഇന്നലെ രാത്രി ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ കനത്ത കാറ്റും മഴയുമല്ലേ, അവിടെ വെച്ച് വല്ല വണ്ടും മറ്റോ കടിച്ചു നീറിയതാണെന്ന് രാവിലെ ആയിഷ എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു,” ഞാൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
എന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ സമീറ ഇത്ത എന്നെ അടിമുടി ഒന്നുകൂടി നോക്കി. അവരുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ക്ലർക്ക് ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ആളുകളുടെ മുഖഭാവം വായിക്കാൻ അവർക്ക് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഈ തിടുക്കവും, ആയിഷയുടെ നനഞ്ഞ മുടിയും, മുറിയിൽ പടർന്നു നിൽക്കുന്ന ആ പ്രത്യേക മണവും ഒക്കെ സമീറ ഇത്തയുടെ മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ആണോ… വണ്ടൊന്നും ആകില്ല റഹീമേ, ഇത് വേറെ വല്ലതുമായിരിക്കും,” സമീറ ഇത്ത ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനുശേഷം ഇത്ത ആയിഷയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിനിന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. ഇത്തയുടെ ആ വലിയ മാറിടം ആയിഷയുടെ തോളിൽ പതുക്കെ മുട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്തായാലും ഞാൻ തന്ന നെയ്പത്തിരി ചൂടോടെ കഴിച്ചോ. പിന്നെ… റഹീം ഇവിടെയുള്ളത് നന്നായി. ഒറ്റയ്ക്കുള്ളപ്പോൾ ഒരു കൂട്ട് വേണമല്ലോ. ഞാൻ ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഇറങ്ങുവാ… വൈകുന്നേരം വരാം,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സമീറ ഇത്ത സാരിയുടെ തലപ്പ് ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കി, അവരുടെ വലിയ ചന്തികൾ കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിലിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഇത്ത തിരിഞ്ഞുനിന്ന് എന്നെ നോക്കി വീണ്ടും ഒന്നു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി, ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്താണ് നടന്നതെന്ന് സമീറ ഇത്തയ്ക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടെന്ന്.
ഇത്ത പടികളിറങ്ങിപ്പോയതും ഞാൻ വേഗം മുൻവാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. ആയിഷ അവിടെത്തന്നെ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“റഹീം… സമീറ ഇത്തയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായോ? ഇത്ത വില്ലേജ് ഓഫീസിലൊക്കെ ജോലി ചെയ്യുന്നതല്ലേ, ഭയങ്കര ബുദ്ധിയാ… ഉമ്മയോടോ അബ്ബുവിനോടോ എങ്ങാനും പറഞ്ഞാൽ നമ്മൾ തീർന്നു,” അവൾ പേടിയോടെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
“നീ പേടിക്കാതെ ആയിഷാ… ഇത്ത ആരോടും പറയില്ല. ഇത്തയുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് വേറെ എന്തോ ആണ് തോന്നിയത്,” ഞാൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, പേടിച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വീണ്ടും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ആയിഷയുടെ പേടി പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല. അവൾ കട്ടിലിന്റെ അരികിലിരുന്ന് കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.
“റഹീം, സമീറ ഇത്തയുടെ ആ നോട്ടം നീ കണ്ടതല്ലേ? വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ക്ലർക്കായതുകൊണ്ട് ആളുകളെ നോക്കിയാൽ അവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലാകും. ഇത്ത ഇനി ആരോടെങ്കിലും…” അവൾ ആശങ്കയോടെ എന്നെ നോക്കി.
ഞാൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന്, ആ തോളുകളിലൂടെ കൈകൾ ഇട്ട് അവളെ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ വെറുതെ പേടിക്കുകയാണ് ആയിഷാ. സമീറ ഇത്ത ആരോടും ഒന്നും പറയ ലക്ഷണവുമില്ല. അവരുടെ ആ നോട്ടം പേടിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല, അതിൽ ഒരുതരം കള്ളച്ചിരിയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് നീ അത് വിട്ടേക്ക്.”
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ഞാൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ആ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തോടെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രാന്തി പതുക്കെ മാറി, വീണ്ടും ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം നിറയാൻ തുടങ്ങി.