“നമുക്ക് സമീറ ഇത്ത തന്ന ആ നെയ്പത്തിരി കഴിച്ചാലോ? രാവിലെ മുതൽ നമ്മൾ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ,” ആയിഷ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഉം… അത് നല്ല കാര്യമാണ്. വിശപ്പ് നന്നായിട്ടുണ്ട്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും താഴേക്ക് ചെന്ന്, സമീറ ഇത്ത കൊണ്ടുവന്ന ചൂടുള്ള നെയ്പത്തിരിയും കറിയും എടുത്തു കഴിച്ചു. പരസ്പരം ഉരുളകൾ വെച്ചു നൽകിയും തമാശകൾ പറഞ്ഞും ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ മാത്രമായി ആ പകൽ സമയം ചെലവഴിച്ചു. അബ്ബുവിന്റെ അസാന്നിധ്യം ആ വീടിനെ കൂടുതൽ ശാന്തമാക്കിയിരുന്നു.
ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കാറ്റും ഇലകളുടെ അലയടിയും കാണാമായിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ അകലം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായിരുന്നു. ആയിഷ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് എന്റെ മടിയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.
“റഹീം… അബ്ബു നാളെ വൈകുന്നേരമേ തിരിച്ചെത്തുകയുള്ളൂ. അതുവരെ ഈ ലോകം നമ്മുടേത് മാത്രമാണ്,” അവൾ എന്റെ കൈവിരലുകളിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
(തുടരും…….)