അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്തോറും ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി മാറി. അത് വെറും ശാരീരിക ആകർഷണമല്ലായിരുന്നു — മറിച്ച്, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കലും, കരുതലും, നിശ്ശബ്ദമായ സാന്നിധ്യവും നിറഞ്ഞ ഒരു ആത്മബന്ധമായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം അബ്ബു പെരുമ്പാവൂരിലേക്ക് രണ്ട് ദിവസത്തെ യാത്രയ്ക്ക് പോയി. വീട് വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രമായി. ആ ദിവസം ആയിഷയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അടുക്കളയിൽ എന്തോ പ്രത്യേകമായി തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു — എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചിക്കൻ ബിരിയാണി.
ഞാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, മുടി ഒരു ലൂസ് ബൺ ആയി കെട്ടി അവൾ തിരക്കിലായിരുന്നു. കഴുത്തിലെ നേർത്ത വിയർപ്പുതുള്ളികൾ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇന്ന് നിനക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകമായി ഉണ്ടാക്കിയതാണ്,” അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു നിന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പതിവായി കാണാറുണ്ടായിരുന്ന മടിയോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ശാന്തമായ ഒരു സ്നേഹവും അടുപ്പവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ആയിഷാ… നിന്നെ ഇങ്ങനെ അടുത്ത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരുതരം സമാധാനം തോന്നുന്നു,” ഞാൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒരു നിമിഷം എന്നെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.
“റഹീം…” അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു. “ഞാൻ പലപ്പോഴും പല കാര്യങ്ങളെയും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പമുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് സുരക്ഷിതമായി തോന്നുന്നു.”
ആ നിമിഷം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത് നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. പുറത്തേക്ക് സന്ധ്യ കൂടുതൽ ഇരുണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസങ്ങളുടെ ശബ്ദവും, പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവുമായിരുന്നു.
സമയം കടന്നുപോയതറിയാതെ ഞങ്ങൾ ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചു. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും, നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ഒരിക്കലും ആരോടും തുറന്ന് പറയാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും.
ആ രാത്രി, ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു രഹസ്യബന്ധത്തിന്റെ ആവേശമല്ലായിരുന്നു — മറിച്ച്, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ അടുപ്പമായിരുന്നു.
രാത്രി കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ശാന്തമായി ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു. അവളുടെ തല എന്റെ നെഞ്ചിലായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ മുടി പതുക്കെ തലോടി.
“നിന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കിട്ടിയത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൾ തല ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സത്യമായി എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാൾ,” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് അബ്ബു വരുന്നതിന് മുമ്പ് എല്ലാം വീണ്ടും പഴയപോലെ ആയി. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇനി നുണ പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഓരോ നോട്ടത്തിലും, ഓരോ ചെറുപുഞ്ചിരിയിലും, പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കഥ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
അബ്ബു വീണ്ടും പെരുമ്പാവൂരിലേക്ക് രണ്ട് ദിവസത്തെ യാത്രയ്ക്ക് പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രമായി മാറി. അബ്ബു പോയതിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം രാത്രി പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുകൾനിലയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ, ഇരുട്ടിൽ കനത്ത മഴയും കാറ്റും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആയിഷ എന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
”റഹീം… എനിക്ക് പേടിയുണ്ട് . നമ്മുടെ ഇടയിലുള്ളത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. പക്ഷേ… എനിക്ക് നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല,” അവൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
”ലോകം മുഴുവൻ തെറ്റെന്ന് വിളിച്ചാലും, നിന്നോടുള്ള എന്റെ വികാരം ഞാൻ നിഷേധിക്കില്ല ആയിഷാ,” ഞാൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.