”ശരീരം അകലെയായിരിക്കും. പക്ഷേ മനസ്സ് അകലില്ല, ആയിഷാ. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും — ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടെന്ന്.”
അവൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. ഭയത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള, ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് ഒരുമയിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ, മനോഹരമായ യാത്ര.
പതുക്കെ ക്ഷീണം അവളെ തളർത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ സോഫയിൽ കിടത്തി, ഒരു തലയണ വെച്ചുകൊടുത്തു. ഞാൻ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു, അവളുടെ മുടി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ഉറങ്ങിയപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു.
നേരം പുലരുമ്പോൾ മഴയുടെ ശേഷിപ്പായ ചെറിയ തുള്ളികൾ ജനലിന് പുറത്ത് തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ആയിഷ എന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അവളുടെ മുഖം ശാന്തമായിരുന്നു — വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഒരു ആശ്വാസമുള്ള ഉറക്കം.
ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മേൽ ഒരു ലഘു തുണി വിരിച്ചുകൊടുത്തു. അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി ചായ തയ്യാറാക്കി. കറന്റ് വീണ്ടും വന്നിരുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ വിളക്കുകൾ ഓണാക്കിയില്ല. ആ മങ്ങിയ പ്രഭാത വെളിച്ചം മതിയായിരുന്നു.
ഏകദേശം അരമണിക്കൂറിനു ശേഷം ആയിഷ ഉണർന്നു. അവൾ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി, പിന്നെ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു. ലജ്ജയും, നന്ദിയും, ഒരു ചെറിയ ഭയവും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കലർന്നു.
”റഹീം… ഞാൻ… ഇന്നലെ…” അവൾ വാക്കുകൾ തിരയുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഒരു കപ്പ് ചൂടുള്ള ചായ നീട്ടി.
”ഒന്നും പറയേണ്ട ആയിഷാ. ഇന്നലെ രാത്രി നമ്മൾ ഒന്നിച്ചിരുന്നത് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. നീ സുരക്ഷിതയായിരുന്നു. അത്രയേ ഉള്ളൂ.”
അവൾ ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു മൗനം നിറഞ്ഞു, പക്ഷേ അത് അസ്വസ്ഥമായ മൗനമല്ലായിരുന്നു. സുഖകരമായ, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന മൗനം.
ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും കടന്നുപോയി. അബ്ബു വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ഞങ്ങൾ സാധാരണപോലെ പെരുമാറി. ആയിഷ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു നിഴൽപോലെ പെരുമാറി. ഞാനും സാധാരണ മട്ടിൽ നടന്നു. പക്ഷേ അബ്ബു പുറത്തുപോകുമ്പോഴോ, ബിസിനസ് യാത്രയിലാകുമ്പോഴോ, ഞങ്ങളുടെ ലോകം മാറിമറിഞ്ഞു.
ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലൂടെ ഞങ്ങളുടെ അടുപ്പം ആഴമേറി. ഒരു ദിവസം ഞാൻ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ അവൾ എനിക്ക് പ്രത്യേകമായി ഒരു കപ്പ് കാപ്പി കൊണ്ടുവന്നു. “നിന്റെ ഫേവറിറ്റ്,” എന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവളുടെ കൈ തൊട്ടു നന്ദി പറഞ്ഞു. ആ സ്പർശനം നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നു.
മറ്റൊരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ ടെറസിൽ ഇരുന്നു, സൂര്യാസ്തമയം കണ്ടുകൊണ്ട്. അവൾ തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവളോട് എന്റെ ഭാവി സ്വപ്നങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ അറിയാതെ തൊട്ടു, പിന്നെ പതുക്കെ കോർത്തുപിടിച്ചു.
ഒരു രാത്രി അവൾക്ക് കഠിനമായ തലവേദനയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ തലയിൽ എണ്ണ തേച്ചുകൊടുത്തു. അവൾ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. ഞാൻ മൃദുവായി മസാജ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
”റഹീം… നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വെളിച്ചമായി വന്നതുപോലെയാണ്. ഞാൻ ഇനി ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”
ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു. “നീയും എനിക്ക് അങ്ങനെ തന്നെ ആയിഷാ. നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകം വളരെ ലളിതമായി തോന്നുന്നു.”
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുംതോറും ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം ആഴമുള്ളതായി മാറി. അത് വെറുമൊരു ശാരീരിക ആകർഷണമല്ലായിരുന്നു — മറിച്ച്, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കലും, സംരക്ഷണവും, നിശബ്ദമായ സാന്നിധ്യവും നിറഞ്ഞ ഒരു ആത്മബന്ധമായിരുന്നു.