ആ ചോദ്യം എന്നെ അല്പം പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു. നാട്ടിലെ ഗോസിപ്പുകളും അബ്ബു അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന സാഹചര്യവും എനിക്ക് അറിയാമെന്ന കാര്യം അവൾ മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയണം എന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം മടുത്തുനിന്നു.
”എനിക്ക്… എനിക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ആരുമില്ല റഹീം,” എന്റെ മൗനം കണ്ട് അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. “എല്ലാവർക്കും ഞാൻ ഒരു ഭാരമായിരുന്നു. പണത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ചോരയെ വിറ്റപ്പോൾ എന്റെ ഉമ്മ പോലും കരഞ്ഞില്ല. ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഒരു തടവറയിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ…” അവൾ നിർത്തി, എന്നിട്ട് അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി. “…പക്ഷേ റഹീം എന്നെ നോക്കുന്ന കണ്ണുകളിൽ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ വെറുപ്പോ പരിഹാസമോ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.”
അവളുടെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ മാറ്റിമറിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സുകാരനായ എന്റെ മനസ്സ് ആ നിമിഷം വല്ലാത്തൊരു ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത് എന്റെ അബ്ബുവിന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയാണ്, എന്റെ ഉമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തുള്ളവൾ. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സിന് അവളെ അങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ദുരിതങ്ങൾ മാത്രം അനുഭവിച്ച, സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി കൊതിക്കുന്ന ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയായി മാത്രമേ എനിക്ക് ആയിഷയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വലിയൊരു ഇടിമുഴക്കത്തോടെ മഴ ശക്തിപ്പെട്ടു. കാറ്റിൽ ഹാളിലെ ജനലുകൾ ശക്തിയായി അടിച്ചു. മെഴുകുതിരി നാളം അണയാൻ തുടങ്ങി. ഭയം കാരണം ആയിഷ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ തൊട്ടടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും, സുഗന്ധവും എനിക്ക് തൊട്ടറിയാമായിരുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ, ആ ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെ വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ, ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ അകലം വളരെ വേഗത്തിൽ കുറയുകയായിരുന്നു…
മെഴുകുതിരി നാളം പാറിപ്പറന്ന് ഒടുവിൽ അണഞ്ഞുപോയി. വീണ്ടും ഹാളിലേക്ക് കനത്ത ഇരുട്ട് പെയ്തിറങ്ങി. പുറത്ത് ജനലുകളിൽ വന്ന് അടിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
ആ ഇരുട്ടിൽ, ആയിഷയുടെ വേഗത്തിലുള്ള ശ്വാസതാളം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിനൊപ്പം മത്സരിക്കുകയായിരുന്നു. ഭയം കൊണ്ടോ അതോ മറ്റെന്തോ വികാരം കൊണ്ടോ അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ സാമീപ്യം, ആ തണുത്ത രാത്രിയിലും എന്നിൽ വല്ലാത്തൊരു ചൂട് പടർത്തി.
”ആയിഷാ…” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു. എന്റെ ശബ്ദം പോലും ഇടറിയിരുന്നു.
അവൾ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, അവളുടെ കൈകളുടെ പിടി കൂടുതൽ മുറുകി. ഇരുട്ടിൽ അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവൾ എന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തേക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. വർഷങ്ങളായി സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും ലഭിക്കാതെ, സ്വന്തം വീട്ടുകാരാൽ പോലും ഒറ്റപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആത്മസമർപ്പണമായിരുന്നു ആ നിമിഷം അവിടെ നടന്നത്.
അബ്ബുവിന്റെ കർക്കശമായ മുഖവും, സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങളും ഒരു നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ വന്നുപോയെങ്കിലും, എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യജീവിയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും സങ്കടവും അതിനെയെല്ലാം മറികടന്നു. ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സുകാരനായ എന്റെ ചോര തിളയ്ക്കുകയായിരുന്നു, കൂടെ മനസ്സിൽ അവളോടുള്ള സഹതാപവും വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണവും കലർന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി അവളുടെ തോളുകളിൽ തൊട്ടു. സൽവാറിന്റെ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മൃദുത്വവും തണുപ്പും ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്നത് നിർത്തിയിരുന്നില്ല, പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ഭയം കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ഞാൻ അവളെ പതുക്കെ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആയിഷ ഒട്ടും എതിർത്തുനിന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ പെട്ട പക്ഷി അഭയകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവളുടെ നീണ്ട മുടിയുടെ സുഗന്ധം എന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. എന്റെ നെഞ്ചിൽ പടർന്ന അവളുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവ് എന്നെ കൂടുതൽ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.