ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിലെ ഫ്ലാഷ്ലൈറ്റ് തെളിയിച്ച് വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, തറയിൽ വീണുടഞ്ഞ ചില്ലുപാത്രത്തിന് നടുവിൽ, ഭയന്ന് വിറച്ച് ആയിഷ ഒരു ഭിത്തിയോട് ചേർന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണപ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ ഭാവമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഇരുട്ടിനെയും ഏകാന്തതയെയും ഭയപ്പെടുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു.
”ആയിഷാ…” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
അവൾ ഞെട്ടി എന്നെ നോക്കി. ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നതുപോലെ അവളുടെ നെഞ്ച് വേഗത്തിൽ ഉയർന്നുതാഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”സാരമില്ല, കറന്റ് പോയതല്ലേ. ഞാൻ മെഴുകുതിരി എടുക്കാം,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ആയിഷ എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു.
”റഹീം… പോകല്ലേ… എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇരുട്ട് പേടിയാ…” വളരെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ, കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദ്യമായായിരുന്നു അവൾ എന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത്. ആ വിളിയിൽ, അവളുടെ ആവലാതികളിൽ, എന്റെ 21 വയസ്സുകാരനായ മനസ്സിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ഭാവം ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആ ഇരുട്ടിൽ, എന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകളുടെ സ്പർശനം എന്നെ ഒരു നിമിഷം തറപ്പിച്ചു നിർത്തി. അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത എനിക്ക് തൊട്ടടുത്ത് അറിയാമായിരുന്നു. ഭയവും ഏകാന്തതയും കൊണ്ട് ആകെ ഉലഞ്ഞുപോയ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു എന്റെ മുന്നിൽ.
”ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല, ആയിഷാ… ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്,” ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, അവളുടെ ഭയം മാറ്റാനെന്നോണം എന്റെ മറുകൈ പതുക്കെ അവളുടെ കൈപ്പത്തിക്ക് മുകളിൽ വെച്ചു.
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, അതുവരെ ഉള്ളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പുറത്തുവന്നതുപോലെ ആയിഷ പെട്ടെന്ന് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. തലകുനിച്ചുനിന്ന് അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ നീണ്ട മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണുകിടന്നിരുന്നു. ആ വലിയ വീട്ടിൽ, അബ്ബുവിന്റെ കർക്കശമായ നിയമങ്ങൾക്കും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കും നടുവിൽ, ആരോടും ഒന്നും തുറന്നുപറയാനാകാതെ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു അവളെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആ ഇരുട്ടിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ കീറുപോലെ എനിക്ക് തോന്നിയതു കൊണ്ടാകാം, അവൾ തന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും വിട്ടുകളഞ്ഞത്.
ഞാൻ അടുക്കളയിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരി കണ്ടെത്തി തീപ്പെട്ടി ഉരച്ചു കത്തിച്ചു. മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചം അടുക്കളയിലാകെ പടർന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളും, കരച്ചിൽ കാരണം ചുവന്നുതുടുത്ത മുഖവും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ലളിതമായ ആ സൽവാർ കമീസിൽ അവൾ ഒരേസമയം അതീവ സുന്ദരിയും എന്നാൽ അത്രമേൽ ദയനീയയുമായി കാണപ്പെട്ടു.
”നമുക്ക് ഹാളിലേക്ക് ഇരിക്കാം, ഇവിടെ ഈ ചില്ലുകഷണങ്ങൾ കിടക്കുകയല്ലേ,” തറയിലെ പൊട്ടിയ പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കനത്ത മഴയുടെ ശബ്ദവും കാറ്റും അകത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആയിഷ ഇപ്പോഴും ചെറിയ തോതിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയി ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളമെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
അവൾ വെള്ളം വാങ്ങി പതുക്കെ കുടിച്ചു. ഗ്ലാസ്സ് തിരികെ മേശപ്പുറത്ത് വെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും, അതിലേറെ നന്ദിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
”റഹീമിന്… എന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിയാമല്ലേ?” വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, തറയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.