ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി. വീടിന്റെ ഉൾവശം നല്ല വലിപ്പമുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു ബാച്ചിലർ താമസിക്കുന്നതിന്റെ ചെറിയ അലങ്കോലങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്. സോഫയിൽ പത്രങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. ടീപോയിയിൽ ചായക്കപ്പുകൾ. “ഇരിക്ക്… വീട് കണ്ടിട്ട് അന്തം വിടണ്ട. കല്യാണം കഴിക്കാത്തവന്റെ വീടല്ലേ, ഇതിനപ്പുറം വൃത്തിയൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്,” സാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു.
ഞാൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേർ മാത്രം ഈ വലിയ വീട്ടിൽ. “എന്താ കുടിക്കാൻ വേണ്ടത്? ജ്യൂസ് എടുക്കട്ടെ?” സാർ ചോദിച്ചു. “വേണ്ട സാർ… ഒന്നും വേണ്ട,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “അതെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ? നീ ആദ്യമായിട്ട് എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നതല്ലേ,” സാർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഗ്ലാസ് ഓറഞ്ച് ജ്യൂസുമായി സാർ തിരികെ വന്നു. സാർ അത് എനിക്ക് തന്നിട്ട് എന്റെ എതിരെയുള്ള സോഫയിൽ ഇരുന്നു.
സാർ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. “ഈ ചുരിദാറിൽ നിന്നെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് കേട്ടോ. ആ പച്ച നിറം നിന്റെ വെളുത്ത നിറത്തിന് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്,” സാർ പറഞ്ഞു. സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഷാളിന് ഇടയിലൂടെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഞാൻ ജ്യൂസ് കുടിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ പേശികൾ അനങ്ങുന്നത് സാർ ശ്രദ്ധിച്ചു. “താങ്ക്സ് സാർ,” ഞാൻ തല കുനിച്ചു. “പിന്നെ… ഫോൺ കൊണ്ടുവന്നിട്ടില്ലേ?” സാർ ചോദിച്ചു. “ഉണ്ട്,” ഞാൻ ബാഗിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു. “അത് അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. നമുക്ക് നോക്കാം,” സാർ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ കോളേജിലെ കാര്യങ്ങളും എന്റെ പഠനത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. സാർ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി കോളിങ് ബെൽ മുഴങ്ങിയത്. ‘ടിങ്… ടോങ്…’ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. സാറിന്റെ മുഖത്തും ഒരു അമ്പരപ്പുണ്ടായി. “ഇതാരാ ഇപ്പോൾ?” സാർ പിറുപിറുത്തു. “ഞാൻ പോയി നോക്കട്ടെ. നീ ഇവിടെ ഇരിക്ക്,” സാർ എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി.
ഞാൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ആരെങ്കിലും വന്നാൽ? ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ? എനിക്ക് പേടിയായി. സാർ വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു പുരുഷശബ്ദം കേട്ടു. “എന്താടാ ഹരി… വാതിൽ തുറക്കാൻ ഇത്ര താമസം? നീ ഉറക്കമായിരുന്നോ?” ആ ശബ്ദം എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് സതീഷ് സാർ ആണ്! ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ തന്നെ കെമിസ്ട്രി സാർ. ഹരി സാറിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്താണ്.
എന്റെ രക്തം മരവിച്ചുപോയി. സതീഷ് സാർ എന്നെ കണ്ടാൽ എന്താകും? അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് വന്നു. “അല്ല, നിന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്നു കിടക്കുന്നു… ആഹാ!” സതീഷ് സാർ ഹാളിലേക്ക് കയറിയതും സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടു. സാർ പാതിവഴിയിൽ സംസാരം നിർത്തി. “ഇത്… ഇത് നമ്മുടെ ആയിഷ അല്ലേ?” സതീഷ് സാർ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
ഹരി സാർ ചിരിച്ചു. “അതെടാ… ആയിഷ തന്നെ. ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ, ഇന്ന് ഒരാൾ വരുന്നുണ്ടെന്ന്.” എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഹരി സാർ സതീഷ് സാറിനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയതാണ്! ഇതൊരു കെണിയായിരുന്നു. സതീഷ് സാർ എന്നെ അടിമുടി നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ക്രൂരതയുണ്ടായിരുന്നു. ഹരി സാറിനെക്കാൾ തടിയും ഉയരവുമുള്ള ആളാണ് സതീഷ് സാർ. ആൾക്ക് കോളേജിൽ തന്നെ പെൺകുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ ഒരു മോശം ഇമേജ് ഉണ്ട്.
“അപ്പൊ ഇവളാണല്ലേ ആ കക്ഷി? നീ പറഞ്ഞ ആ മുതല്?” സതീഷ് സാർ ഹരി സാറിനോട് ചോദിച്ചു. “അതെ… ഇവൾ തന്നെ,” ഹരി സാർ ചിരിച്ചു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. “സാർ… ഞാൻ… ഞാൻ പോട്ടെ,” ഞാൻ വിറച്ചു. “എങ്ങോട്ട് പോകാൻ? സതീഷ് സാർ വന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ. നീ ഇരിക്ക്,” ഹരി സാർ എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് എന്നെ സോഫയിലേക്ക് അമർത്തി ഇരുത്തി.
സതീഷ് സാർ എന്റെ എതിരെയുള്ള സോഫയിൽ, കാലുകൾ കവച്ചുവെച്ച് ഇരുന്നു. “ഹരി… സാധനം ഫോണിൽ ഉണ്ടോ? എനിക്കൊന്ന് കാണണം,” സതീഷ് സാർ ചോദിച്ചു. “ഉണ്ട്… ആയിഷാ, നിന്റെ ഫോൺ ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തേ,” ഹരി സാർ കൈ നീട്ടി. എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. “സാർ… വേണ്ട സാർ… പ്ലീസ്…” “ഫോൺ ഇങ്ങോട്ട് എടുക്കാനാണ് പറഞ്ഞത്!” ഹരി സാറിന്റെ ശബ്ദം മാറി. ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ സാറിന് കൊടുത്തു.