ഇന്നലെ എടുത്ത ഫോട്ടോസ് ഒന്നും ഞാൻ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ റീലുകളും പോസ്റ്റുകളും കണ്ട് ഞാൻ സമയം കളഞ്ഞു. ഇതിനിടയിൽ ദീപകിന്റെ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. ‘ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങിയോ അതോ ആ പാന്റി ഓർത്ത് കിടന്നോ?’ അത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. ഞാൻ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് ക്ലാസ്സിലെ നിശബ്ദത ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഞാൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി. എന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ ഹരി സാർ നിൽക്കുന്നു! ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ ഓഫ് ചെയ്ത് ലോക്ക് ചെയ്തു. ഫോൺ ഡെസ്കിന്റെ അടിയിലേക്ക് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. സാർ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സാറിന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“ആയിഷാ… എഴുന്നേൽക്ക്,” സാറിന്റെ ശബ്ദം ക്ലാസ്സിൽ മുഴങ്ങി. എല്ലാവരും എന്നെത്തന്നെ നോക്കി. എനിക്ക് ആകെ നാണക്കേടായി. ഞാൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. “എന്താ നിന്റെ കയ്യിൽ?” സാർ ചോദിച്ചു. “ഒന്നുമില്ല സാർ…” ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞു. “കള്ളം പറയരുത്. ഫോൺ ഇങ്ങോട്ട് എടുക്ക്,” സാർ കൈ നീട്ടി.
എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഫോൺ കൊടുക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനുള്ളിലെ കാര്യങ്ങൾ… “സാർ… അത്… സോറി സാർ. ഇനി ആവർത്തിക്കില്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? ഫോൺ ഇങ്ങോട്ട് താ,” സാർ ശബ്ദം ഉയർത്തി. എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ എന്റെ ഫോൺ സാറിന് നൽകി. സാർ ഫോൺ വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു. “ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോൾ ക്യാബിനിൽ വന്ന് എന്നെ കാണ്. എന്നിട്ട് ഫോൺ തരണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കാം. ഇരിക്ക്,” സാർ പറഞ്ഞു.
സാർ തിരികെ പോയി ക്ലാസ് തുടർന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് ഒട്ടും സമാധാനം കിട്ടിയില്ല. ഞാൻ ഇരുന്ന സീറ്റിൽ ഉരുകുകയായിരുന്നു. എന്റെ ഫോൺ… അതിൽ വെറും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യങ്ങൾ അതിലുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി, പ്രത്യേകിച്ചും ആ കാട്ടിലെ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം, ഞാൻ എന്റെ നഗ്നചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് ഒരു പതിവാക്കിയിരുന്നു. ബാത്ത്റൂമിൽ വെച്ചും, ബെഡ്റൂമിൽ വെച്ചും എടുത്ത സെൽഫികൾ. വസ്ത്രം മാറുന്ന വീഡിയോകൾ. ദീപകും കൂട്ടരും ചോദിച്ചാൽ അയച്ചുകൊടുക്കാൻ വേണ്ടി എടുത്തു വെച്ചവ. പക്ഷേ അയച്ചിരുന്നില്ല. അതെല്ലാം ഗാലറിയിൽ ‘My Eyes Only’ എന്ന ഫോൾഡറിൽ അല്ല, സാധാരണ ഗാലറിയിൽ തന്നെയാണ് കിടക്കുന്നത്! ലോക്ക് പോലും ചെയ്തിട്ടില്ല!
‘പടച്ചോനെ… സാർ അത് നോക്കുമോ?’ ഞാൻ വിറച്ചുപോയി. ഫോണിന് പാറ്റേൺ ലോക്ക് ഉണ്ട്. അത് സാറിന് അറിയില്ലല്ലോ. അതാണ് ഏക ആശ്വാസം. പക്ഷേ ക്യാബിനിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ലോക്ക് തുറക്കാൻ പറഞ്ഞാലോ? എന്റെ തൊണ്ട വരളാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങി. ഞാൻ മാത്രം സീറ്റിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. “എന്താടി? സാർ വിളിച്ചില്ലേ? പോയി നോക്ക്,” കൂട്ടുകാരി അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. “ആഹ്… പോവാം,” ഞാൻ ബാഗുമെടുത്ത് എഴുന്നേറ്റു.
ഫിസിക്സ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ സാറിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ തൂക്കുമരത്തിലേക്ക് പോകുന്ന പ്രതിയെപ്പോലെയായിരുന്നു. സാർ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കണേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ക്യാബിന്റെ വാതിലിൽ എത്തി. ഞാൻ ഗ്ലാസ് ഡോറിൽ മെല്ലെ മുട്ടി. “യെസ്, കം ഇൻ,” സാറിന്റെ ശബ്ദം. ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. ക്യാബിനിൽ സാർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എസി യുടെ ചെറിയ മൂളൽ ശബ്ദം മാത്രം. സാർ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു. എന്റെ ഫോൺ സാറിന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.
“സാർ…” ഞാൻ വിളിച്ചു. സാർ തലയുയർത്തി നോക്കി. കണ്ണട ഊരി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “വാ… കയറി വാ. വാതിൽ അടച്ചേക്ക്,” സാർ പറഞ്ഞു. ഞാൻ വാതിൽ അടച്ചു. പുറത്തെ ശബ്ദങ്ങൾ മാഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ഞാനും സാറും മാത്രം. ഞാൻ മേശയ്ക്ക് മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു നിന്നു. “എന്താടി നിന്റെ വിചാരം? ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കാൻ വന്നിട്ട് ഫോണിൽ കളിക്കുന്നോ? അതും എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ?” സാർ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു. “സോറി സാർ… ഇനി ഉണ്ടാവില്ല. തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി,” ഞാൻ കരയാൻ തുടങ്ങി.