“കരഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ല. രക്ഷിതാക്കളെ വിളിക്കാതെ ഞാൻ ഫോൺ തരില്ല,” സാർ പറഞ്ഞു. “അയ്യോ… വേണ്ട സാർ! വാപ്പ അറിഞ്ഞാൽ എന്നെ കൊല്ലും. പ്ലീസ് സാർ… ഇത്തവണത്തേക്ക് ക്ഷമിക്ക്,” ഞാൻ കൈകൂപ്പി കെഞ്ചി. സാർ എന്നെ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞു നോക്കി. എന്റെ ഇറുകിയ ടീ-ഷർട്ടിലും ജീൻസിലും സാറിന്റെ നോട്ടം പതിഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു മാറ്റം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. “ശരി… ക്ഷമിക്കണമെങ്കിൽ എനിക്കൊരു കാര്യം അറിയണം. നീ ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് എന്താണ് കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നത്?” സാർ ചോദിച്ചു.
“അത്… ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം നോക്കുകയായിരുന്നു സാർ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “അതെനിക്ക് ബോധ്യപ്പെടണം. നീ ഈ ഫോൺ ഒന്ന് അൺലോക്ക് ചെയ്തേ,” സാർ ഫോൺ എന്റെ നേരെ നീക്കി വെച്ചു. എന്റെ ഹൃദയം നിന്നുപോയി. അൺലോക്ക് ചെയ്താൽ… ഗാലറി ഓപ്പൺ ആയി കിടക്കുകയാണെങ്കിൽ… “സാർ… അത്… അതിൽ പേഴ്സണൽ കാര്യങ്ങളുണ്ട്,” ഞാൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. “പേഴ്സണലോ? സ്റ്റുഡന്റ് ആയ നിനക്ക് എന്ത് പേഴ്സണൽ? അതും ക്ലാസ്സിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന ഫോണിൽ? മര്യാദയ്ക്ക് അത് തുറക്ക് കുട്ടീ,” സാറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം കൂടി.
“പ്ലീസ് സാർ… വേറെ എന്ത് വേണമെങ്കിലും പറയാം. ഫോൺ തുറക്കാൻ പറയരുത്,” ഞാൻ വീണ്ടും കെഞ്ചി. സാർ എഴുന്നേറ്റു. മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും നടന്ന് എന്റെ അടുത്ത് വന്നു നിന്നു. “നോക്ക് ആയിഷാ… നീ ഇത് തുറന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പ്രിൻസിപ്പലിനെ ഏൽപ്പിക്കും. അവർ നിന്റെ മാതാപിതാക്കളെ വിളിച്ച് അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഇത് തുറക്കും. അതാണോ നിനക്ക് വേണ്ടത്?” സാർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. ഉമ്മയും വാപ്പയും അറിയുന്നതിലും ഭേദം സാർ കാണുന്നതാണ്.
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ എടുത്തു. എന്റെ വിരൽ പാറ്റേൺ വരച്ചു. ടിങ്! ഫോൺ അൺലോക്ക് ആയി. ഞാൻ കണ്ണടച്ചു. ഞാൻ അവസാനം നോക്കിയത് ഗാലറി ആയിരുന്നു. അത് തന്നെയായിരിക്കും സ്ക്രീനിൽ തെളിയുക. സാർ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഫോൺ പിടിച്ചുവാങ്ങി. “ഇങ്ങോട്ട് താ…” സാർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. ഞാൻ സാറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആദ്യം സാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഗൗരവമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആ മുഖഭാവം മാറി. കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. പുരികം ഉയർന്നു.
ഞാൻ മെല്ലെ സാറിന്റെ തോളിലൂടെ ഫോണിലേക്ക് എത്തിനോക്കി. എന്റെ പേടി സത്യമായിരുന്നു. ഗാലറി ഓപ്പൺ ആണ്. സ്ക്രീനിൽ നിറയെ എന്റെ ഫോട്ടോകൾ. അതും സാധാ ഫോട്ടോകൾ ആയിരുന്നില്ല. ഇന്നലെ ബാത്ത്റൂമിൽ വെച്ച് എടുത്ത സെൽഫികൾ ആയിരുന്നു ഏറ്റവും മുകളിൽ. ഞാൻ കുളിക്കാൻ കയറിയപ്പോൾ എടുത്തത്. പൂർണ്ണ നഗ്നയായി, കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എടുത്ത ഫോട്ടോ. എന്റെ വലിയ ചന്തിയും, തുടകളും വ്യക്തമായി കാണാം. മറ്റൊരു ഫോട്ടോയിൽ ഞാൻ എന്റെ മുലകൾ രണ്ടും കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് നാക്ക് കടിച്ച് നിൽക്കുന്നു.
സാറിന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലാകുന്നത് എനിക്ക് കേൾക്കാം. സാർ എന്നെ നോക്കിയില്ല. കണ്ണുകൾ ഫോണിൽ തന്നെയായിരുന്നു. “ഇത്… ഇത് നീയാണോ?” സാർ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. ശബ്ദം പരുക്കനായിരുന്നു. എനിക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. എന്റെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു. സാർ വിരൽ കൊണ്ട് സ്ക്രീനിൽ നീക്കി. അടുത്ത ഫോട്ടോ. അതിൽ ഞാൻ ബെഡിൽ കിടക്കുകയാണ്. കാലുകൾ കവച്ചുവെച്ച്, എന്റെ പിങ്ക് പാന്റി വലിച്ച് മാറ്റി, എന്റെ യോനി വിടർത്തി കാണിക്കുന്ന ക്ലോസപ്പ് ഷോട്ട്. “ദൈവമേ…” സാർ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി.
സാർ ഇപ്പോൾ ഓരോ ഫോട്ടോയും സൂം ചെയ്ത് നോക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് പോലും സാർ മറന്നതുപോലെ. “ആയിഷാ… നീ അടുത്ത് വാ,” സാർ ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ സാറിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്, മുട്ടിന് മുട്ടി തട്ടുന്ന അത്ര അടുത്ത്. സാറിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം എനിക്ക് ലഭിച്ചു. “നോക്ക്… നീ തന്നെ നോക്ക് നീ എടുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നത്,” സാർ ഫോൺ എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു. പക്ഷേ സാർ ഫോൺ കയ്യിൽ നിന്ന് വിട്ടില്ല. എന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ പിടിച്ചു.