പാറു അവളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു, “നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം, എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന്.”
ചിത്ര അതുലിന്റെ കോഫി ഡേറ്റിനുള്ള ക്ഷണത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു. അതുലുമായുള്ള സംസാരത്തെക്കുറിച് പാറുവിനോട് പറയുമ്പോൾ ചിത്രയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു വെപ്രാളം തോന്നി.
“അതുലോ? വൗ , ഞാൻ അപ്പഴേ ശ്രദ്ധിച്ചതാ അവൻ അന്നു നിന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നത്. അപ്പോ ഇതായിരുന്നല്ലേ ഈ ഇടയായി ഉള്ള നിന്റെ മാറ്റങ്ങൾക്ക് കാരണം.” പാറുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കൗതുകം നിറഞ്ഞു. “എന്നിട്ട് നീയെന്താ മറുപടി കൊടുത്തത്?”
“കൊടുത്തിട്ടില്ല. ഞാൻ ആലോചിക്കുകയാ… പോകണോ വേണ്ടയോ എന്ന്.” ചിത്രയുടെ തൽക്കാലം എങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
“അതിലെന്താ ആലോചിക്കാൻ? പോണം!” പാറു ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ പറഞ്ഞു. “ചിത്രേ, ഇതൊരു നല്ല അവസരമാ. വെറുമൊരു കോഫി ഡേറ്റ്. അത്രയേ ഉള്ളൂ. നീയെന്തിനാ ഇത്ര ടെൻഷനാവുന്നത്?” സ്ഥിരം ഡേറ്റിന് പോകുന്ന അവൾ ചിത്രയെ പ്രോഹത്സാഹിപ്പിച്ചു .
“പക്ഷേ, ഗോകുൽ …” ചിത്രയുടെ ശബ്ദം നേർത്തു.
“ഗോകുലിന് എന്ത്? നിങ്ങൾ കല്യാണം കഴിച്ചോ? അതോ എൻഗേജ്മെന്റ് കഴിഞ്ഞോ?” പാറു ചിരിച്ചു. “വെറുതെ ഓരോന്ന് ഓർത്ത് നീ സമയം കളയരുത്. ഒരു കോഫി കുടിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ആകാശം ഇടിഞ്ഞ് വീഴാൻ പോകുന്നില്ല.”
പാറു പിന്നെയും തുടർന്നു: “പറഞ്ഞാൽ നീ വിശ്വസിക്കില്ല, എനിക്കിങ്ങനെയൊരു ചാൻസ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു സെക്കൻഡ് പോലും ആലോചിക്കില്ലായിരുന്നു. കോഫി അല്ല ഒരു ഡിന്നർ ഡേറ്റ് തന്നെ ഞാൻ പോയേനെ. അവൻ വിളിച്ചാൽ ഞാൻ പറയും: ‘ലെറ്റ്സ് ഗോ!’ അതാണ് നിന്റെ പ്രശ്നം. നീ എപ്പോഴും ഓവർ തിങ്ക് ചെയ്യും.”
ചിത്ര പാറുവിനെ നോക്കി. “അതു ശരിയാ. പക്ഷേ… ഒരു പേടി.”
“എന്ത് പേടി? അതുൽ നിന്നെ കടിച്ചു തിന്നാൻ പോകുന്നില്ല,” പാറു കളിയാക്കി. “പോയി നോക്ക്. പുതിയ ഒരാളുമായി സംസാരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. അതും ഇത്രേ ഫേമസ് ആയ ഒരു സിങ്ങർ. ഒരു കോഫി ഡേറ്റ് അല്ലേ ഉള്ളൂ. അഥവാ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ രണ്ടാമതൊരു ഡേറ്റിന് പോകേണ്ട. സിമ്പിൾ.”
പാറു എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി. “ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ പോയേനെ. നീയും പോണം.
“അവൻ അത് കഴിഞ്ഞു സ്റ്റുഡിയോ ഇൽ വരാനും വിളിച്ചു”. അവൾ പാറുവിനോട് പറഞ്ഞു. ചിത്രയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ ഭയം കലർന്നു. “അതുലും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും മാത്രം… എനിക്കെന്തോ പേടിയുണ്ട് പാറു. അവരെല്ലാം ആണുങ്ങളല്ലേ? എന്നെ പറ്റി എന്താ വിചാരിക്കുക?”
സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് ഉള്ള ക്ഷണം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് മനസിലായി . പക്ഷെ അവൾ അതൊന്നും പുറത്ത് കണിക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ ചിത്രേ,” പാറു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി. “നീയെന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഓവർ റിയാക്ട് ചെയ്യുന്നത്? സ്റ്റുഡിയോ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഗുഹയൊന്നുമല്ല. അവരുടെ ബാൻഡിന്റെ പ്രാക്ടീസ് റൂമായിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ അവർക്ക് പുതിയ പാട്ടുകൾ നിന്നെ കേൾപ്പിക്കാൻ ആകാം.”
“പക്ഷേ…” ചിത്രയുടെ മുഖത്ത് പേടി മാറിയിരുന്നില്ല.
“ഒരു പക്ഷേയും വേണ്ട,” പാറു അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. “നിനക്ക് പേടിയുണ്ടെങ്കിൽ പോണ്ട. പക്ഷേ വെറുതെ ഓരോന്ന് ഓർത്ത് പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അവന്റെ കൂട്ടുകാർ കൂടെയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതൊരു നല്ല കാര്യമായിട്ടാ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോകുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലതല്ലേ? അവർക്കിടയിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കില്ലല്ലോ.” ചിത്രയുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം കണ്ടു അവൾ തുടർന്നു ..”നീയൊന്ന് കൂൾ ആകൂ ചിത്രേ. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ ഇറങ്ങിപ്പോരാൻ നിനക്ക് ധൈര്യമില്ലേ? അതോർത്ത് ടെൻഷനടിക്കേണ്ട. പോയി നോക്ക്.” പാറു അവളെ നോക്കി കണ്ണടച്ച് കാണിച്ചു.
ചിത്ര മെല്ലെ തലയാട്ടി..
അതാണ്! ഗുഡ് ഗേൾ!” പാറു ചിത്രയെ അഭിനന്ദിച്ചു. “എന്നാൽ പിന്നെ നീയിനി ടെൻഷനടിക്കാതെ നാളത്തേക്കുള്ള ഡ്രസ്സിങ് പ്ലാൻ ചെയ്യ്.”