നിൽക്കുമ്പോൾ?”
“ആട, അതാണ് ഞാൻ കേട്ടത്.”
“ബാത്റൂമിൽ എവിടെ വെച്ചാണെന്നെങ്കിലും നിനക്ക് അറിയാമോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“അത്… അ… ആ സിങ്കിന് മുകളിൽ നിന്റെ അമ്മയെ കുനിച്ചു നിർത്തിയിട്ട്-” വാക്കുകൾ മുഴുവിപ്പിക്കാതെ അമൽ മുഖം തിരിച്ചു.
ഇതൊക്കെ കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ആകെ തകർന്നുപോയി.
എനിക്ക് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ആലോചിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ഇപ്പോൾ അമലിന്റെ വായയിൽ നിന്നും ഞാൻ കേട്ടുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നത്.
“സങ്കടമുണ്ട് രാഹുലേ, നിന്നോട് ഇത് പറയേണ്ടി വന്നതിൽ,” അമൽ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
“സാരമില്ല അമൽ ചേട്ടാ… നന്ദി, ഇത് തുറന്നു പറഞ്ഞതിന്.”
ഞങ്ങൾ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദരായി ഇരുന്നു.
“ആളുകൾ ഇത് സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? ഓഫീസിൽ ഇതൊരു സാധാരണ ഗോസിപ്പ് മാത്രമായിരിക്കില്ലേ?” ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“സാധാരണ അങ്ങനെ ഉണ്ടാവാറില്ല. കഴിഞ്ഞ തവണ ഒരു ജൂനിയർ സ്ത്രീയെ പറ്റി വന്ന കഥ എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഇത് മിക്കവരും ഇപ്പോഴേ വിശ്വസിച്ചു കഴിഞ്ഞു. മനോജിന്റെ പെരുമാറ്റവും അത് ശരിവെക്കുന്ന രീതിയിലാണ്.”
“പക്ഷെ ഇതൊക്കെ ഈ മനോജ് കെട്ടിച്ചമച്ചതാവാൻ സാധ്യതയില്ലേ?”
അമൽ എന്നെ ഒരു വിചിത്രമായ രീതിയിൽ നോക്കി.
“അവർ എന്തിനാ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? എനിക്കറിയില്ല രാഹുലേ, പക്ഷെ കണ്ടവർ ഉണ്ടെന്നാണ് സംസാരം.”
അമൽ എഴുന്നേറ്റു. “നീ ഇത് നിന്റെ അമ്മയോട്, പ്രത്യേകിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞതാണെന്ന് ഒരിക്കലും പറയരുത്. അറിയാലോ നിന്റെ അമ്മയുടെ സഹായത്തിലാണ് എനിക്ക് ആ കമ്പനിയിൽ ജോലി കിട്ടിയത്. ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് വർക്ക് ചെയ്യുന്നവരുമാണ് അതുകൊണ്ട് നിന്നോട് ഇത് ഞാൻ പറഞ്ഞു എന്ന് അവർ അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്ക് അവരുടെ മുഖത്തു നോക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“ഇല്ലടാ, ഞാൻ പറയില്ല. നീ അതോർത്തു പേടിക്കണ്ട.”
“അപ്പൊ ശരിയാടാ എനിക്ക് ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. ബൈ… പിന്നെ ഒരു ദിവസം നമ്മക്ക് ഒന്ന് വിശദമായി കാണാം?
എടാ നീ ഓക്കേ അല്ലെ? “
“ആട. ഞാൻ ഒക്കെയാണ്. നീ വിട്ടോ.”
ഞങ്ങൾ കൈകൊടുത്തു പിരിഞ്ഞു. അവൻ പോകുമ്പോൾ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി ചോദിച്ചു, “നീ ഒക്കെയാണല്ലോ രാഹുലേ? മുഖം കണ്ടിട്ട് ശരിയല്ല അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാണ്.”
“അട സീൻ ഇല്ല.” ഒരു കപട ചിരിയോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ അവൻ എന്നെ നോക്കിയത് വലിയ സഹതാപത്തോടെയായിരുന്നു. അവൻ ആ കഥ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് ആ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും, അവന്റെ ആ സംസാരത്തിൽ നിന്നും തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
****
കൊച്ചിയിലെ ആ തിരക്കുള്ള നടപ്പാതയിലൂടെ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ വെപ്രാളത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് രണ്ട് വശത്തേക്കും ആടി ഉലയുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ കുറച്ചു നേരത്തെ മാനസിക സംഘർഷത്തിന് ശേഷം “ഇതൊരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല” എന്ന ചിന്ത അവസാനം വിജയിച്ചു. എന്നാൽ പിന്നീട് ആ പാർട്ടിയുടെ രാത്രിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ആഴത്തിൽ വീണ്ടും ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. അന്ന് കാര്യമാക്കാതിരുന്ന പല ചെറിയ കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ എന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറി വന്നു.
ഞാൻ ബാത്റൂമിൽ പോകാൻ ശ്രമിച്ച ആ നിമിഷം… മായ ആന്റിയുടെ ആ ശബ്ദം: “രാഹുലേ, അപ്പുറത്തെ വശത്തു മറ്റൊരു ബാത്റൂം ഉണ്ട്, അവിടെ പോയിക്കോ.”
സത്യത്തിൽ അതിന് മുൻപ് കുറേ നേരത്തേക്ക് ഞാൻ അമ്മയെ അവിടെയൊന്നും കണ്ടിരുന്നില്ല. വീണ്ടും, വീണ്ടും ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറോളം അമ്മ എന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇതൊക്കെ ചിന്തിച്ചു, ചിന്തിച്ചു, എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി, നടത്തത്തിന്റെ വേഗതയും. അമൽ പറഞ്ഞ കഥ അവിശ്വസനീയമാണെങ്കിലും അതിൽ വല്ലാത്തൊരു കൃത്യതയുണ്ട്. ഒരു സാധാരണ ഓഫീസ് ഗോസിപ്പ് ഇത്രയും വിശദമായിരിക്കില്ല. “നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ ആരെയാണ് പണ്ണാൻ വേണ്ടത്?” ദൈവമേ, ഇത് മായ ആന്റി ചോദിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു ചോദ്യം തന്നെയാണ്.