ഇനി ഞാൻ അന്ന് ബാത്റൂം ഡോറിൽ തട്ടുമ്പോൾ അമ്മയും, മായ ആന്റിയും, മനോജും എല്ലാവരും അതിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കുമോ? എന്നാലും അമ്മ എന്തിനാണ് ഈ ഗോസിപ്പിനെക്കുറിച്ച് ഇത്ര ലാഘവത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത്? മാത്രമല്ല, അമൽ ഇത് എന്നോട് പറയാൻ ഇത്ര മടിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും അമ്മ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി എന്റെ ഉള്ളിൽ മിന്നി. യാഥാർഥ്യത്തിൽ അമ്മ ഇത് ഒരിക്കലും നിഷേധിച്ചിട്ടില്ല. ഇതൊരു “മോശം സംസാരം” അല്ലെങ്കിൽ “ഗോസിപ്പ്” എന്നാണല്ലോ അമ്മ പറഞ്ഞത്. ഒരു ഗോസിപ്പ് എന്നാൽ അത് സത്യമാണെന്ന് ഉറപ്പില്ല എന്നേ അർത്ഥമുള്ളൂ, അത് നടന്നില്ല എന്ന് അതിനർത്ഥമില്ല. ഇനി അമൽ എന്നോട് ഇത് പറയുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണോ അമ്മ മുൻകൂട്ടി എന്നോട് ഇതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞത്? കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച മുതൽ ഓഫീസിൽ ഈ സംസാരം ഉണ്ടല്ലോ, എന്നിട്ടും ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാണല്ലോ അമ്മ ഇത് എന്നോട് പറയുന്നത്. ഇനിയത് മകൻ എന്നാ സ്ഥിതിക്ക് എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ? അതോ ഞാൻ ഇതറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി കണ്ട് ഡാമേജ് കൺട്രോൾ നടത്തുകയാണോ? അമലനോട് ഇതിനെപ്പറ്റി ചോദിക്കണ്ട എന്ന് അമ്മ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞത് എന്തിനാണ്?
സത്യത്തിൽ ഇതൊക്കെ വെറും കള്ളമാണെങ്കിൽ അമ്മ അന്നേ ഓഫീസിൽ വലിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ സ്വഭാവം എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ പാർട്ടിക്കുശേഷം ഞങ്ങൾ മടങ്ങുമ്പോൾ അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം വളരെ സാധാരണമായിരുന്നു. സന്തോഷവതിയായി, എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ്… ഒരു മാറ്റവും എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ ബാത്റൂമിൽ മുട്ടുമ്പോൾ മായ ആന്റി അകത്തുണ്ടായിരുന്നു എന്ന സത്യം എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. ആ സമയത്ത് അമ്മ എവിടെയായിരുന്നു? മനോജ് എവിടെയായിരുന്നു? “നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ ആരെയാണ് പണ്ണാൻ വേണ്ടത്?” എന്ന മായ ആന്റിയുടെ ആ ഡയലോഗ് എന്റെ കാതിൽ വീണ്ടും, വീണ്ടും ഒരു സൈറൺ പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അമ്മ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല എന്ന ഒരൊറ്റ വിശ്വാസത്തിലാണ് ഞാൻ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നത്. സ്വന്തം മകനും ഭർത്താവിന്റെ ബന്ധുക്കളും തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ബാത്റൂമിൽ വെച്ച് ഒരു സഹപ്രവർത്തകനുമായി സെക്സിൽ ഏർപ്പെടുക എന്നത് ഭ്രാന്തമായ ചിന്തയാണ്. പക്ഷേ എന്റെ മുന്നിലുള്ള എല്ലാ സൂചനകളും, സാധ്യതകളും വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ആ ഭ്രാന്തമായ സത്യത്തിലേക്കാണ്. അസാധ്യമെന്ന് കരുതിയത് ഇപ്പോൾ സാധ്യമാണെന്നും, അല്ല പ്രായോഗികമാണെന്നും എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.
****
ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറിയത് ഒരുതരം മരവിപ്പോടെയാണ്. എന്റെ ജീവിതം, ഭാവി, ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ… എല്ലാം നഷ്ടമാകുമോ എന്നാ പേടി എന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ അലട്ടി. ടീവിയുടെ മുന്നിലെ സോഫയിൽ മലർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണ് നിറയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോഴല്ലാതെ ഞാൻ ഇതുവരെ കരഞ്ഞിട്ടില്ല. ഹോ! വീട്ടിൽ ആരും ഇല്ലാത്തത് നന്നായി അമ്മ അപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത ആ നിമിഷം എനിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. അമ്മ കുറച്ചു മുൻപ് അയച്ച മെസ്സേജ് ഞാൻ ഫോണിൽ നോക്കി: “മോനെ, അമ്മക്ക് വൈകീട്ട് വരെ ഒരു ഓഫീസ് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട് അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വരാൻ കുറച്ചു വൈകും. ഫുഡ് അമ്മ പുറത്ത് നിന്നും വാങ്ങി കൊണ്ടുവരാട്ടോ ലവ് യു… ഉമ്മ…”
സാധാരണ ഈ ‘ഉമ്മ (emoji)’ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷമാണ് തോന്നാറുള്ളതാണ്, എന്നാൽ ഇന്ന് ആ മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു പിടുത്തം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞാൻ ആ ലിവിംഗ് റൂമിലെ ഫർണിച്ചറുകളിലേക്ക് വെറുതെ നോക്കി. കഴിഞ്ഞ മാസം അമ്മയും ഞാനും കൂടി തിരഞ്ഞെടുത്തു വാങ്ങിയ ആ ചാരനിറത്തിലുള്ള സോഫ, ഭിത്തിയിലെ മനോഹരമായ പെയിന്റിംഗുകൾ, ഷെൽഫിനുള്ളിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പഴയ യാത്രകളുടെ ഫോട്ടോകൾ… അച്ഛനും അമ്മയും ഞാനും കൂടി ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ചിത്രങ്ങളൊക്കെ കാണുമ്പോൾ അതെന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.