ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി – 4 35അടിപൊളി 

യൗവനത്തിൽ താനും ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. വീട്ടുകാർ strict ആയിരുന്നെങ്കിലും… കണ്ണുകളും മനസ്സും പലപ്പോഴും നിയന്ത്രണം വിട്ടിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ വീട്ടിലെ പറമ്പ് വൃത്തിയാക്കാൻ വന്ന വേണുവേട്ടനുമായി അടുത്തത് വീട്ടുകാർ പിടിച്ചതിന് ശേഷം… അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു.

അന്ന് വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ച് നിൽക്കേണ്ടി വന്ന നാണക്കേട് ഇന്നും മറന്നിട്ടില്ല.

അതിന് ശേഷം “ഇനി ജീവിതത്തിൽ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ല” എന്ന് സത്യം ചെയ്ത്… ഭാര്യയായും അമ്മയായും ഒതുങ്ങി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.

വിവാഹത്തിന് ശേഷം അലീന നേരെ Dubai ലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. അച്ചായൻ അവിടെ settled ആയിരുന്നു. ആദ്യകാല ജീവിതം മുഴുവൻ സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. പുറത്തു കറങ്ങലും, late night drives ഉം, രണ്ടുപേരും മാത്രം ഉള്ള ചെറിയ ലോകവും…

അവർക്ക് തമ്മിൽ നല്ല സ്നേഹവും attraction ഉം ഉണ്ടായിരുന്നു. Bed ലും അവർക്ക് നല്ല bonding ആയിരുന്നു.

കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ ഒരു കുഞ്ഞിനെ plan ചെയ്തു. അങ്ങനെ ജനിച്ചതായിരുന്നു മരിയ. ഇനി വേറെ വേണ്ടനാണ് തീരുമാനം.

പിന്നീട് ഏകദേശം അഞ്ചു വർഷം മുമ്പാണ് അവർ നാട്ടിൽ settle ആയത്. Achayan വീണ്ടും gulf ലേക്ക് പോകുകയും ഇടയ്ക്കിടെ നാട്ടിൽ വരികയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ജീവിതം സാധാരണ പോലെ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോയി.

പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷത്തിലേറെയായി കാര്യങ്ങൾ മാറി. Corona വന്നതോടെ Achayan നു വരാൻ പറ്റാതെ ആയി. Flights പ്രശ്നം, ജോലി tension… എല്ലാം കൂടി അവർ അങ്ങോട്ട് കുടുങ്ങി.

സമയം പോകുംതോറും loneliness അലീനയെയും ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രാത്രികളിൽ ചിലപ്പോൾ വലിയ വീട് മുഴുവൻ ശൂന്യമായി തോന്നും.

ഇടക്ക് Achayan ഒപ്പമുള്ള flirt chats ഉം video calls ഉം ഒക്കെ ആയിരുന്നു ചെറിയൊരു ആശ്വാസം. അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

പക്ഷേ ഇന്ന്… gate കടന്ന് പോകുന്ന സാഹിലിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ… അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ വിചിത്രമായൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി.

“ഇവൻ ശരിക്കും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ…”

അവർ മേളെ bed ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

പക്ഷേ മനസ്സ് calm ആവുന്നില്ലായിരുന്നു.

ഒരു ഭാഗത്ത് മകളെ കുറിച്ചുള്ള സംശയം… മറുവശത്ത് സ്വന്തം ഉള്ളിലെ പഴയ ഓർമ്മകളും ഒറ്റപ്പെടലും.

ഇനി മാരിയയോട് ചോദിച്ചാലോ?

വേണ്ട, ഉറപ്പില്ലാതെ എങ്ങനെ ചോദിക്കും. അവരെ ഒന്നിച്ചു കണ്ടാൽ ചോദിക്കാം

അലീന അങ്ങനെ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.

Window ലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ… ആ രാത്രിയിലെ നിശ്ശബ്ദത അലീനയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥമായി തോന്നി.

Gate കടന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയതും ഞാൻ പിന്നോട്ട് പോലും നോക്കാതെ വേഗത്തിൽ നടന്നു.

Bike ഞാൻ junction ലായിരുന്നു വെച്ചിരുന്നത്. ആ വഴി മുഴുവൻ നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ heartbeat normal ആയിരുന്നില്ല.

ആരെങ്കിലും പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിക്കുമോ… ആരേലും കണ്ടു കാണുമോ? എന്നൊക്കെ mind ൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാൻ almost ഓടുന്ന പോലെ നടന്നു.

Side ലുള്ള വീടുകളുടെ മുന്നിലൂടെ കടക്കുമ്പോഴും ഓരോ ശബ്ദം കേട്ടാലും ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കും.

“Padachone… പിടിക്കപ്പെടരുതേ…” എന്നൊക്കെയായിരുന്നു മനസ്സിൽ.

Junction എത്തി bike ന്റെ അടുത്ത് നിന്നപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശരിക്കും ഒരു വലിയ ശ്വാസം വിട്ടത്.

Helmet എടുത്ത് bike ൽ ഇരുന്നെങ്കിലും… കൈകളിലെ ചെറിയ വിറയൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല.

അപ്പോഴാണ് phone vibrate ചെയ്തത്.

മരിയയുടെ message.

“Safe ആണല്ലോ?”

ആ message കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.

“മ്മ്… രക്ഷപ്പെട്ടു,” ഞാൻ reply ചെയ്തു.

കുറച്ച് seconds typing എന്ന് കണ്ടു.

“അമ്മക്ക് ചെറിയ doubt ഉണ്ടായിരുന്നു…”

അത് വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് വീണ്ടും ഒന്ന് കുതിച്ചു.

“എന്ത് doubt?”

“Food കണ്ടിട്ട് ചോദിച്ചു… പിന്നെ room ഒക്കെ നോക്കി. പക്ഷേ unusual ആയി ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. So all good here 😭”

ഞാൻ involuntary ആയി ചിരിച്ചു.