ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി – 4 35അടിപൊളി 

“Risk ആയിരുന്നു…” ഞാൻ reply ചെയ്തു.

“Pakshe fun aayille?”

ആ message കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ road side ൽ നിന്നു ചിരിച്ചുപോയി.

“ഭയങ്കര fun ആയിപോയി …”

അവൾ ഉടനെ reply അയച്ചു.

“Honestly… എന്റെ life ൽ ഇത്ര thrill ഞാൻ feel ചെയ്തിട്ടില്ല.”

ഞാൻ കുറച്ചുനേരം typing box നോക്കി നിന്നു.

“എനിക്കും…”

കുറച്ച് seconds reply ഒന്നും വന്നില്ല.

പിന്നെ പെട്ടെന്ന് call വന്നു.

Maria calling…

ആ പേര് screen ൽ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ചിരി വന്നു.

ഞാൻ call എടുത്തു.

“Hello…”

“പോയോ നീ?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോഴും excitement ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഇപ്പോ junction ൽ എത്തി.”

ഞാൻ bike start ചെയ്തു. Engine sound നിടയിൽ അവളുടെ ചെറിയ ചിരി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

“എന്താ chirikunne?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“നിന്റെ face ഓർത്തിട്ട്…”

“ഓഹ്… ഞാൻ അത്ര പേടിച്ചോ?”

“നല്ലോണം😂… അമ്മയുടെ bell കേട്ടപ്പോ നിന്റെ face kaananam aayirunnu.”

ഞാൻ road ലേക്ക് bike ഇറക്കി പതുക്കെ ഓടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രാത്രിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് അടിച്ചിട്ടും… എന്റെ body യിലെ heat ഇപ്പോഴും പോയിരുന്നില്ല.

“നീയും പേടിച്ചല്ലോ…” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ almost heart attack വന്ന പോലെ ആയി.”

അത് പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“Pakshe honestly… ഇന്നത്തെ സമയം എന്റെ life ൽ best ആയിരുന്നു.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചുനേരം silent ആയി.

Bike ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ mind മുഴുവൻ ഇന്നത്തെ സംഭവങ്ങളിലായിരുന്നു.

“എനിക്കും…” ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“സാഹിൽ…”

“മ്മ്?”

“ഇനി kurach careful ആയിട്ട് വേണം…”

“അതെ… ഇന്നേക്ക് enough thrill ആയി.”

“Enough ആണോ ശരിക്കും?”

ആ last line അവൾ വീണ്ടും teasing tone ൽ തന്നെയായിരുന്നു പറഞ്ഞത്.

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

“അതെ, mamma പുറത്ത് വന്നെന്ന് തോന്നുന്നു, ഞാൻ പിന്നെ message ചെയ്യാം ”

അതും പറഞ്ഞു അവൾ call കട്ട്‌ ചെയ്‌തു.

റോഡിലൂടെ bike മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു… പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും എന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായില്ല.

മരിയയുടെ ചിരി… അവളുടെ പേടിച്ച മുഖം… bell അടിച്ച ശബ്ദം… അമ്മയുടെ സംശയമുള്ള നോട്ടം… എല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ തിരിഞ്ഞുവന്നു.

ഞാൻ roomil light off ചെയ്ത് കിടക്കയിൽ കിടന്നെങ്കിലും ഉറക്കം വന്നില്ല.

Phone എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോഴാണ് അവളുടെ message വന്നത്.

“ഉറങ്ങിയോ?”

ആ ഒരു message കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മുഖത്ത് ചിരി വന്നു.

“ഇല്ല…” ഞാൻ reply ചെയ്തു.

“ഞാനും 😭”

അത് കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ സംസാരം തുടങ്ങി.

ആദ്യത്തിൽ വൈകുന്നേരം നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെയായിരുന്നു.

“സത്യം പറയാം… mamma പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കില്ലായിരുന്നു 😭”

“ഞാനും… gate വരെ ഞാൻ നടന്നത് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ നീ ചിരിച്ചേനേ.”

“ഞാൻ ഇപ്പോഴും ചിരിക്കുവാ 😂”

“ഓഹ് thanks 😒”

“നിന്റെ face അപ്പോൾ കാണേണ്ടതായിരുന്നു… full പേടി.”

“പിന്നെ nee bell കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ ‘ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?’ എന്നും പറഞ്ഞ് വിറച്ചതൊന്നും ഇല്ലേ?”

“അതൊക്കെ വേറെ…”

അവൾ കുറച്ചുനേരം typing ചെയ്തു.

“പക്ഷേ സാഹിൽ…”

“മ്മ്?”

“ഇന്നത്തെ സമയം ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ മറക്കില്ല.”

ആ വരി വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു ചൂട് പടർന്നു.

“എനിക്കും…”

അത് കഴിഞ്ഞ് വിഷയം മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും… വീണ്ടും വീണ്ടും സംസാരം അതേ കാര്യങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു പോകുന്നത്.

“നീ roomil ആദ്യമായി കയറിയപ്പോൾ നിന്റെ മുഖം കാണേണ്ടതായിരുന്നു 😂”

“എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റിയില്ല…”

“ഹിഹി… പേടിച്ച കുഞ്ഞിനെ പോലെ ആയിരുന്നു.”

“പിന്നെ നീ അങ്ങനെ നിന്നപ്പോൾ എങ്ങനെ normal ആവാനാ?”

അതിനൊരു reply ആയി അവൾ shy emoji അയച്ചു.

“സാഹിൽ…”

“എന്താ?”

“നീ എന്റെ കാലിൽ kiss ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും control പോയി.”