ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി – 4 35അടിപൊളി 

അവളുടെ ദിവസത്തെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും സാഹിൽ കേട്ടിരിക്കും.

“ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”

“വീട്ടിൽ issue ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ?”

അങ്ങനെ care ചെയ്ത് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അനുവിന്റെ മനസ്സിൽ സാഹിലിനോടുള്ള അടുപ്പം വീണ്ടും കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അനുവും ഇപ്പോൾ എന്ത് കാര്യവും ആദ്യം പറയുന്നത് സാഹിലിനോടായിരുന്നു.

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ “Good morning” message…

ഉച്ചക്ക് bored ആയാൽ chat…

രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയാൽ മണിക്കൂറുകളോളം call…

അവരുടെ relation പതിയെ friends il നിന്നു emotional attachment ലേക്ക് മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു രാത്രി chat ചെയ്യുമ്പോൾ അനു പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

“സാഹിൽ… നിനക്ക് girlfriend ഇല്ലേ ശരിക്കും?”

“ഇല്ല 😭”

“കള്ളം പോലെ തോന്നുന്നു…”

“എന്തിന്?”

“നീ സംസാരിക്കുന്ന രീതി കണ്ടാൽ experience ഉള്ള ആളെ പോലെ തോന്നും 😌”

“അതെന്താ… നീ ഇപ്പൊ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നിലെ? അപ്പൊ തനിക് കുറെ എക്സ്പീരിയൻസ് undo?”

“അല്ല… പെണ്ണുങ്ങളെ വീഴ്ത്താൻ നിനക്ക് നന്നായി അറിയാം 😭”

ആ message വായിച്ചപ്പോൾ സാഹിൽ ചിരിച്ചു.

“അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ നീ വീണോ?”

അത് അയച്ചതിനു ശേഷം കുറച്ചുനേരം reply വന്നില്ല.

Typing… പിന്നെ stop… വീണ്ടും typing…

അവസാനം അനുവിന്റെ reply വന്നു.

“കുറച്ചൊക്കെ 😌”

“ആഹാ കൊള്ളാലോ… എന്നാൽ ഒരു hug താ 😌”

“ഇന്നാ പിടിച്ചോ 🫂”

ആ emoji കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സാഹിലിന്റെ മുഖത്ത് ചിരി വന്നു.

“ഞാൻ നിന്നെ കടിക്കട്ടെ 😌”

“എവിടെ? 😭”

“നിന്റെ കവിളിൽ.”

“അയ്യോ… വേദനിക്കും.”

“മെല്ലെ കടിക്കും… എന്നിട്ട് kiss തരാം. അപ്പോൾ വേദന കുറയും 😌”

“Sho… ഈ ചെക്കൻ 😭”

അവർ അങ്ങനെ കൊഞ്ചിയും കളിയാക്കിയും മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുംതോറും… അവരുടെ relation കൂടുതൽ close ആയി മാറി.

അങ്ങനെ ഇരിക്കെയായിരുന്നു ഒരു ദിവസം അനുവിന്റെ കുഞ്ഞിന് പെട്ടെന്ന് അസുഖം വന്നത്.

Corona time ആയതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ ആകെ tension ആയി.

Hospitalil കൊണ്ടുപോയി check ചെയ്തപ്പോൾ dengue fever ആണെന്ന് confirm ചെയ്തു.

Platelet count കുറവായതുകൊണ്ട് doctor ഒരു week admit ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ടതോടെ അനു ആകെ തകർന്നു.

Anil ഇതിനകം തന്നെ visa approval കാത്ത് tensionil ആയിരുന്നു. Hospitalil പോയാൽ corona പിടിക്കുമോ എന്നൊരു പേടി വേറെ. അത് visa medical test ചെയ്യുമ്പോൾ പണി കിട്ടുമോന്ന്.

അതുപോലെ Anilinte അമ്മയെയോ അനുവിന്റെ അമ്മയെയോ hospitalil കൂടെ നിർത്താനും പറ്റില്ല.

“അവർക്കെങ്ങാനും corona വന്നാൽ serious ആവും…” എന്ന് അനു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സാഹിലിനോട് പറഞ്ഞു.

ആ രാത്രി അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ശരിയായ helplessness സാഹിൽ കേട്ടു.

“എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല സാഹിൽ…”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ സാഹിലിനും വിഷമമായി.

“നീ പേടിക്കണ്ട… ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”

“മ്മ്…”

“Food വേണമെങ്കിലും… മരുന്ന് വേണമെങ്കിലും… എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി.”

അനു കുറച്ചുനേരം reply അയച്ചില്ല.

പിന്നെ ഒരു ചെറിയ message മാത്രം വന്നു.

“Thanks da… ഇപ്പോൾ നീ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് തന്നെ ഒരു ആശ്വാസം ആണ് 😔”

ആ message വായിച്ചപ്പോൾ സാഹിലിന് ആദ്യമായി… അനുവിനോടുള്ള തന്റെ feelings വെറും തമാശയോ attraction ഓ മാത്രമല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.

ആദ്യ ദിവസം അനിൽ കുറച്ചുനേരം hospitalil വന്നു നിന്നു.

ഒരു week ലേക്കുള്ള medicines ഒക്കെ വാങ്ങി വെച്ചു.

പോകാൻ നേരം അനുവിനോട്,

“എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണേ… food order ചെയ്താൽ മതി, cash ഞാൻ അയച്ചു തരാം,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ ആ പറയലിൽ നിന്നുതന്നെ അനുവിന് മനസ്സിലായിരുന്നു…

അവൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തിട്ട് വേഗം ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാണ് നോക്കുന്നതെന്ന്.

അവൾ മനസ്സിൽ തന്നെ ചിന്തിച്ചു.

“Cash മാത്രം മതിയോ ഒരു പെണ്ണിന്…”

Anil പോയതിന് ശേഷം അവൾ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്തിരുന്നു.