ലളിതയും അതോടൊപ്പം ജപിച്ചു. അവളുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ജപത്തോടൊപ്പം ശക്തമായി ആടി. അവളുടെ യോനി ചൂടോടെ നനഞ്ഞു.
പതുക്കെ മഞ്ഞ് മങ്ങി. റോഡ് വ്യക്തമായി. കാറുകൾ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
എന്നാൽ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ചൂടോടെ തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭയവും ആവേശവും കലർന്ന ഒരു വൈദ്യുതി അവരുടെ ശരീരങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കാറുകൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയതിന് ശേഷം ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ മാത്രം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മലനിരകളിലെ ശാന്തത തിരികെ വന്നതായി തോന്നി. പക്ഷേ ആ ശാന്തത വഞ്ചനയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു
“അയ്യോ… നോക്കൂ!”
റോഡിന്റെ മധ്യത്തിലൂടെ നൂറുകണക്കിന് പാമ്പുകൾ ഒഴുകുന്നതായി കണ്ടു. കറുത്തവ, മഞ്ഞയുള്ളവ, പച്ച നിറമുള്ളവ, ചിലത് മത്സ്യത്തിന്റെ വലിപ്പമുള്ളവ. അവ റോഡ്
മുഴുവൻ മൂടി.
പരസ്പരം ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ്, മുകളിലേക്ക് തലയുയർത്തി, നാവുകൾ വിറപ്പിച്ച് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവയുടെ ശബ്ദം — ഹിസ്സ്… ഹിസ്സ്… ഹിസ്സ് — കാറുകളുടെ ജനാലകളിലൂടെ തുളച്ചുകയറി ഹൃദയത്തെ തണുപ്പിച്ചു.
റോഡ് ഒരു ജീവനുള്ള കറുത്ത പരവതാനി പോലെ മാറി.
ശ്രീദേവി ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
” ഇത്… ഇത് യഥാർത്ഥമാണ്…!”
അവളുടെ ശരീരം വിറച്ചു. യൗവനമുള്ള സ്തനങ്ങൾ ഭയത്തോടെ വേഗത്തിൽ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. ബ്ലൗസിന്റെ തുണിക്കടിയിൽ നിപ്പിളുകൾ കഠിനമായി തുടിച്ചു. ഭയവും വിചിത്രമായ ഒരു ചൂടും ഒരുമിച്ച് അവളുടെ യോനിയെ നനച്ചു.
അവൾ അംബികയുടെ കൈ രണ്ട് കൈകൊണ്ടും മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവനി വാസുദേവന്റെ തുടയിൽ കൈ ശക്തമായി അമർത്തി. അവളുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. ബ്ലൗസിന്റെ ക്ലീവേജ് ആഴത്തിൽ തുറന്നു. വാസുദേവന്റെ ലിംഗം മുണ്ടിനുള്ളിൽ അറിയാതെ തുടിച്ചു.
ആ നിമിഷം വാസുദേവൻ ജനാലയിലൂടെ പാമ്പുകളെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖം കഠിനമായി. അവൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“നോക്കൂ… ഈ പാമ്പുകളെ. ഇത് മൂന്നാമത്തെ പരീക്ഷയാണ്.”
ലളിതയുടെ മുഖം കഠിനമായി. അവളുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ഭയത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും ആടി. അവളുടെ യോനി ചൂടോടെ നനഞ്ഞു. സുമിത്രയുടെ ഭാരമുള്ള സ്തനങ്ങൾ ലളിതയുടെ ശരീരത്തോട് ചേർന്ന് വിറച്ചു. രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെയും ശ്വാസം കനത്തു.
നാരായണൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം ഇത്തവണ കൂടുതൽ ശക്തവും കോപം കലർന്നതുമായിരുന്നു:
“ഓം ഹ്രീം ഗന്ധർവ്വായ നമഃ… ദോഷം നീങ്ങട്ടെ… പാത തുറക്കട്ടെ… ഗന്ധർവ ശാപം നശ്യതു നശ്യതു… സ്വാഹാ…”
ലളിതയും ഉടൻ ചേർന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം വിറയലോടെയാണെങ്കിലും ദൃഢമായിരുന്നു:
“ഓം ഹ്രീം
ഗന്ധർവ്വായ നമഃ… പാമ്പുകളുടെ ദോഷം നീങ്ങട്ടെ… മാർഗം തുറക്കട്ടെ… സ്വാഹാ…”
മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ ലളിതയുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ശക്തമായി ആടി. ക്ലീവേജ് ചൂടോടെ തിളങ്ങി. സുമിത്രയുടെ സ്തനങ്ങൾ ലളിതയോട് അമർന്ന് ആടി. കാറിനുള്ളിൽ വായു തന്നെ വിറച്ചു.
മന്ത്രങ്ങളുടെ ആവർത്തനം ഒരു അദൃശ്യ തരംഗമായി പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. പെട്ടെന്ന് പാമ്പുകളുടെ ചലനം മന്ദഗതിയിലായി. അവയുടെ തലകൾ താഴ്ത്തി. ഹിസ്സ് ശബ്ദം ക്രമേണ കുറഞ്ഞു.
അവയുടെ ശരീരങ്ങൾ റോഡിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളിലേക്ക് സാവധാനം ഒഴുകി. ഒന്നൊന്നായി അവ മാറി. റോഡ് പതുക്കെ വ്യക്തമായി.
നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഏതാനും നിമിറ്റങ്ങൾ.
നാരായണൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. അവന്റെ ശബ്ദം ക്ഷീണം കലർന്നതായിരുന്നെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു:
“ഗന്ധർവൻ നമ്മെ വീണ്ടും പരീക്ഷിച്ചു. ഇത് മൂന്നാമത്തെ തടസ്സം. പക്ഷേ നമ്മുടെ ശക്തി അവനെ തോൽപ്പിക്കും. അവൻ ഓരോ തടസ്സവും ഇട്ട് നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കും… പക്ഷേ നാം പിന്മാറില്ല.”
കാറുകൾ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. പക്ഷേ അകത്ത് ആരുടെയും ഹൃദയമടി ശാന്തമായിരുന്നില്ല. ഭയവും, ആവേശവും, വിചിത്രമായ ശാരീരിക ചൂടും ഒരുമിച്ച് കലർന്ന് അവരുടെ ശരീരങ്ങളെ ഇപ്പോഴും വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
കാറുകൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മലനിരകളുടെ അവസാന ഭാഗം അടുത്തുവരികയായിരുന്നു. മഞ്ഞ് ക്രമേണ കുറഞ്ഞു. റോഡ് ഇടുങ്ങിയതായി. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ ഒരു പഴയ കല്ല് പാലം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.