പക്ഷേ ആ പാലം പൂർണമായി തകർന്നിരുന്നു.
വലിയ കല്ലുകൾ, മണ്ണ്, പൊട്ടിയ മരക്കൊമ്പുകൾ, ഇടിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന കോൺക്രീറ്റ് കഷണങ്ങൾ — എല്ലാം പാലത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു വലിയ കൂമ്പാരമായി കിടന്നു.
താഴെ ആഴമുള്ള മലയിടുക്ക്. ഒരു ചെറിയ തെറ്റ് പോലും മതി ജീവൻ
അപകടത്തിലാക്കാൻ. റോഡ് പൂർണമായി അടഞ്ഞു. കാറുകൾ നിന്നു.
…”
കാറിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ഭയം വീണ്ടും തിരികെ വന്നു.
നാരായണൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവന്റെ മുഖം കഠിനമായി. ശബ്ദം ഗംഭീരമായി ഉയർന്നു:
“ഓം ഹ്രീം ഗന്ധർവ്വായ നമഃ… ഗന്ധർവ്വ ദോഷം ദഹ്യതു ദഹ്യതു… മാർഗം തുറക്കട്ടെ… സ്വാഹാ…”
ലളിതയും സുമിത്രയും ഉടൻ ചേർന്നു. അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉയർന്നു:
“ഓം ഹ്രീം ഗന്ധർവ്വായ നമഃ… ഗന്ധർവ ശാപം നശ്യതു നശ്യതു… പാലം തുറക്കട്ടെ… സ്വാഹാ…”
മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ ലളിതയുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ശക്തമായി ആടിയുലഞ്ഞു. ബ്ലൗസിന്റെ ക്ലീവേജ് ചൂടോടെ തിളങ്ങി. സുമിത്രയുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ലളിതയുടെ ശരീരത്തോട് അമർന്ന് ആടി.
അവളുടെ യോനി ചൂടോടെ നനഞ്ഞു. ശ്രീദേവിയുടെ യൗവനമുള്ള സ്തനങ്ങൾ ഭയത്തോടെ വേഗത്തിൽ ഉയർന്നും താഴ്ന്നും ചലിച്ചു. അവനിയുടെ സ്തനങ്ങൾ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ തുടിച്ചു.
അംബികയുടെ ഉറച്ച സ്തനങ്ങൾ ടോപ്പിനടിയിൽ കഠിനമായി തുടിച്ചു.
വാസുദേവന്റെ ലിംഗം മുണ്ടിനുള്ളിൽ തുടിച്ചു. നാരായണന്റെ തടിച്ച ലിംഗം അല്പം ഉയർന്നു. ഭയവും ആവേശവും വിചിത്രമായ ശാരീരിക പ്രതികരണവും ഒരുമിച്ച് കലർന്ന് അവരുടെ ശരീരങ്ങളെ വിറപ്പിച്ചു.
മന്ത്രങ്ങളുടെ ആവർത്തനം കാറിനുള്ളിൽ ഒരു അദൃശ്യ തരംഗം സൃഷ്ടിച്ചു. വായു കനത്തു. പെട്ടെന്ന് ഒരു അദൃശ്യ ശക്തി പുറത്തേക്ക് പൊട്ടിയൊഴുകി.
പാലത്തിന്റെ മധ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയ കല്ലുകൾ പതുക്കെ വിറച്ചു. മണ്ണ് ഉരുകി. മരക്കൊമ്പുകൾ ഒന്നൊന്നായി ഒരു വശത്തേക്ക് ഉരുണ്ടു. കോൺക്രീറ്റ് കഷണങ്ങൾ സാവധാനം മാറി.
ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പാലത്തിന്റെ മധ്യഭാഗം വ്യക്തമായി. റോഡ് തുറന്നു.
നിശ്ശബ്ദത.
നാരായണൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. അവന്റെ ശബ്ദം ക്ഷീണിതമായിരുന്നെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു:
“ഇത്
അവസാന തടസ്സമായിരുന്നു. ഗന്ധർവൻ നമ്മെ മൂന്ന് തവണ പരീക്ഷിച്ചു. മരം… പാമ്പുകൾ… ഇപ്പോൾ തകർന്ന പാലം. പക്ഷേ നമ്മുടെ ഏകതയും ശക്തിയും അവനെ തോൽപ്പിച്ചു. ഇനി മുന്നോട്ട് പോകാം.”
കാറുകൾ സാവധാനം പാലത്തിന് മുകളിലൂടെ കടന്നു. താഴെ ആഴമുള്ള മലയിടുക്ക് .. എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇപ്പോഴും വേഗത്തിലായിരുന്നു. ഭയം അടങ്ങിയിരുന്നില്ല… പക്ഷേ ഒരു പുതിയ ധൈര്യവും അവരിൽ ഉയർന്നുവന്നിരുന്നു.
കാറുകൾ പാലം കടന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ചൂടോടെ തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭയവും ആവേശവും കലർന്ന ഒരു വൈദ്യുതി അവരുടെ ശരീരങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നാല് മണിക്ക് അവർ ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയിലെത്തി. പഴയ നാലുകെട്ട് മനയുടെ നടുമുറ്റം അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ലളിത പറഞ്ഞു: “ഇനി നമ്മൾ ഇവിടെവെച്ച് ബാക്കി ക്രിയകൾ പൂർത്തിയാക്കണം.”
.
. പഴയ മതിലുകളും തൂണുകളും നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ താന്ത്രിക ഊർജ്ജം പരത്തി നിന്നു. നടുമുറ്റത്ത് പഴയ യന്ത്രങ്ങളുടെ അവശേഷിപ്പുകൾ കാണാമായിരുന്നു. മഴയുടെ ഈർപ്പം മനയുടെ അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ രഹസ്യമയമാക്കി.
ലളിത പറഞ്ഞു: “ഇനി നമ്മൾ ഇവിടെ വെച്ച് വ്യത്യസ്ത ലൈംഗിക ക്രിയകൾ തയ്യാറാക്കി നടത്തണം. ഗന്ധർവൻ്റെ ദോഷം പൂർണ്ണമായി നീക്കാൻ ഇതാണ് മാർഗം.”
നാരായണൻ തലയാട്ടി: “അതെ. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് തയ്യാറാകാം.”
അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ യാത്രയുടെ ചൂടിലും മഴയുടെ ഈർപ്പത്തിലും തിളങ്ങി.. ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയുടെ പഴയ ഊർജ്ജം അവരെ സ്വീകരിച്ചു. അവർ നടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് മനയുടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി.
ഗന്ധർവ ദോഷത്തിന്റെ അവസാന യുദ്ധം ഇവിടെ തുടങ്ങാൻ പോകുന്നു എന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.
നാല് മണിക്ക് അവർ ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയിലെത്തി. എത്തിയതും സുമിത്ര, ലളിത,