🍃 ഇതൾ 🍃- 5 Likeഅടിപൊളി  

​ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് പതുക്കെ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.

​വാതിൽക്കൽ അനു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

​ആ കോലം കണ്ട് എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞുപോയി.

​കരഞ്ഞ്

വീങ്ങി ചുവന്നുതുടുത്ത കണ്ണുകൾ. കൺപോളകൾ നീരുവെച്ച് വീർത്തിരിക്കുന്നു. മുഖത്തെ ചോരയെല്ലാം വറ്റി, വിളറി വെളുത്ത്, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിലത്തേക്ക് വീണുപോകാവുന്നൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ. രണ്ട് കൈകളും മുന്നിൽ കോർത്തുപിടിച്ച്, ആ വിരലുകൾ പരസ്പരം തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് അവൾ തറയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കാനുള്ള ത്രാണി ആ നിമിഷം അവൾക്കില്ലായിരുന്നു.

​തറയിലേക്ക് നോക്കിത്തന്നെ, അടഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.

​”ഡാ… നിനക്ക്…..കഴിക്കാൻ ഒന്നും വേണ്ടേ…?”

​ആ ചോദ്യത്തിൽ ഒരുപാട് നൊമ്പരങ്ങളും, ഒരുപക്ഷേ എന്നെ ഇനിയും വിഷമിപ്പിക്കരുതെന്നുള്ള ഒരു വല്ലാത്ത പരവേശവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

​”വിശപ്പില്ല അനു… നീ പോയി കഴിച്ചോ…”

എന്റെ തൊണ്ട വല്ലാതെ വരണ്ടിരുന്നു. ആ വാക്ക് മുഴുവനാക്കാൻ പോലും ഞാൻ നിന്നില്ല.

​പക്ഷേ, ഞാൻ അത് പറഞ്ഞുതീർക്കുന്നതിന് മുൻപേ അനു ഇടയിൽ കയറി.

​”ഡാ… എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്…”

​അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ, ഭാരമേറിയ ചുവടുകളോടെ അവൾ തിരിഞ്ഞ് ഹാളിലെ സോഫയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

​ഒരു കനത്ത നെടുവീർപ്പോടെ ഞാൻ വാതിൽ ചാരി. അവൾ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ആ കാൽപ്പാടുകളെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം നിന്നു. ഇനിയെന്താണ് അവൾ തുറന്നുപറയാൻ പോകുന്നതെന്ന ഭയത്തോടെയും, ഉള്ളിലെ അടങ്ങാത്ത ആകാംക്ഷയോടെയും ഞാൻ അവളുടെ പിന്നാലെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു…

ഹാളിലെ മങ്ങിയ ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, തലതാഴ്ത്തി സോഫയിലിരിക്കുന്ന അനുവിന്റെ രൂപം വല്ലാതെ ചെറുതായിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ പതുക്കെ നടന്ന് അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായി ഇരുന്നു. ഹാളിലാകെ ഫാനിന്റെ കറക്കവും, അവളുടെ നേർത്ത കിതപ്പും മാത്രമാണ് കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്. അടുത്തിരുന്നിട്ടും അവൾ തലയുയർത്തിയില്ല. രണ്ട് കൈവിരലുകളും

പരസ്പരം കോർത്ത്, തറയിലെ ടൈൽസിലെ വരകളിലേക്ക് വെറുതെ കണ്ണുംനട്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

​ആ ഇരിപ്പ് കണ്ട് ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ തോന്നിയപ്പോൾ, ഞാൻ പതുക്കെ കൈനീട്ടി അവളുടെ തോളിൽ ഒന്നു തട്ടി.

​”അനു…”

​എന്റെ വിരലുകൾ തോളിൽ തൊട്ടതും അവൾ ചെറുതായൊന്ന് ഞെട്ടി. പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞ് വീങ്ങി വല്ലാതെ ചുവന്നിരുന്നു. കൺപോളകളിൽ ഇപ്പോഴും കണ്ണീരിന്റെ നനവ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു നേർത്ത, മങ്ങിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു…. നെഞ്ച് പിളരുന്ന വേദനയെ ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ പാടുപെടുന്ന ഒരാളുടെ നിസ്സഹായമായൊരു ചിരി.

​”. നിനക്ക്… എന്നോട് നല്ല ദേഷ്യമുണ്ട് അല്ലേടാ? ഇതൊന്നും നിന്നോട് നേരത്തെ പറയാത്തതുകൊണ്ട്…”

​തൊണ്ടയിടറി, സ്വരത്തിലെ വിറയൽ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടാണ് അവൾ അത് ചോദിച്ചത്…..

​”ഏയ്… അങ്ങനെയൊന്നുമില്ലെടീ,”

അവളെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കണ്ടന്ന് കരുതി ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“ഇതൊക്കെ നിന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളല്ലേ… എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നേണ്ട കാര്യമെന്താ…?.”

​എന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ആ മങ്ങിയ ചിരിയോടെ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു. ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ അവൾ സോഫയിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു.

​”ഡാ… അന്ന് ഇന്റർവ്യൂവിന് വന്ന ദിവസം എന്റെ ദേഹത്ത് നീ കാപ്പി തട്ടിയിട്ടത് ഓർമ്മയുണ്ടോ നിനക്ക്?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

“അന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടു… ഓർക്കുന്നില്ലേ? അന്ന് നിനക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും, ചെറിയൊരു കാര്യത്തിന് എന്തിനാ ഈ പെണ്ണ് ഇത്രയും ചൂടാവുന്നതെന്ന്.”

​ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

​”ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ… എനിക്ക് ആണുങ്ങളോട് വല്ലാത്തൊരു വെറുപ്പായിരുന്നു ഹരി. വെറുപ്പല്ല… ഒരുതരം ഭയവും