🍃 ഇതൾ 🍃- 5 Likeഅടിപൊളി  

​”കിരൺ കാണിച്ച ആ നെറികേട് ഇനിയും നീ

അതോർത്തു നീറിപുകയരുത്…എനിക്ക് അത് കാണാൻ കഴിയില്ല….?”

ഞാൻ തുടർന്നു…

“കഴിഞ്ഞതൊന്നും ഇനി തിരുത്താൻ പറ്റില്ല… പക്ഷേ, ഇനി അങ്ങോട്ട് നിന്നെ ആരും വേദനിപ്പിക്കില്ല അനു…. അത് ഞാൻ നിനക്ക് തരുന്ന വാക്കാണ്….. .”

​എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ സത്യസന്ധത കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി…. ഏതൊരു കൊടുങ്കാറ്റിലും തനിക്ക് ചാരിനിൽക്കാൻ പറ്റിയ വലിയൊരു തണലാണ് ഈ നെഞ്ചെന്ന് ആ നിമിഷം അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ, ഉള്ളിലെ സകല ഭാരങ്ങളും ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ, അവൾ എന്റെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ തലചായ്ച്ചു. ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ നേർത്ത ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം അലിഞ്ഞുചേർന്നു…..

മനസ്സിൽ ഇത്രയും കാലം അടക്കിവെച്ച ആ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതോടെ, അനുവിന്റെ മുഖത്തെ ആ കനപ്പ് പതിയെ അലിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം കൂടി എന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന അവൾ, സാവധാനം സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച് പഴയതുപോലെ സാധാരണ നിലയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. അവൾ സോഫയിൽ

നേരെയിരുന്ന് ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി…

സമയം പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

​നാളെ രാവിലെ തന്നെ പുതിയ ബ്രാഞ്ചിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന ബോധ്യം വന്നതും, അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ഭക്ഷണവുമായി വന്ന് ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ പാത്രങ്ങൾ നിരത്തുമ്പോൾ, ‘വിശപ്പില്ല’ എന്ന് വാശിപിടിച്ച് മുറിയിൽ കയറിയിരുന്ന ഞാൻ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ കസേര വലിച്ചിട്ട് അവളുടെ മുന്നിലിരുന്നു. അല്പം മുൻപ് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയ ഞാൻ യാതൊരു നാണവുമില്ലാതെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് ചോറ് വിളമ്പുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അനുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു നേർത്ത കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

വലിയ സംസാരങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഞങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുതീർത്തു. നാളത്തെ പുതിയ തുടക്കത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത്, പരസ്പരം ഗുഡ് നൈറ്റ് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ അവരവരുടെ മുറികളിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ഞാൻ ഉണർന്നു. പുതിയ നഗരം, പുതിയ ഓഫീസ്… അതിന്റെയൊരു ചെറിയ ടെൻഷനും ഉന്മേഷവും ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുളിച്ച് ഫ്രഷായി, അയൺ ചെയ്തുവെച്ച ഫോർമൽ ഷർട്ടും പാന്റുമിട്ട് വാച്ചും കെട്ടി ബാഗുമെടുത്ത് ഞാൻ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കാൻ കൈപ്പിടിയിൽ പിടിച്ചു.

​പെട്ടെന്നാണ് പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.

​എടുത്തുനോക്കിയപ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ‘ഹരണിക’. എന്നായിരുന്നു….

​ഇവളിതെന്താ ഈ കാലത്തുതന്നെ…

​ഒരു ചെറിയ സംശയത്തോടെ ഞാൻ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് ചെവിയിൽ വെച്ചു.

​”ഹലോ…”

​”ടാ…. ഗുഡ് മോർണിംഗ്!”

​മറുതലയ്ക്കൽ പതിവ് കുസൃതിയോടെ അവളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

​”ഗുഡ് മോർണിംഗ്… എന്താടീ ഈ രാവിലെ തന്നെ? ഞാൻ ദേ ഓഫീസിൽ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാ നിന്റെ കോൾ.”

​”അറിയാമെടാ…,”

അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി. എന്നിട്ട് വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ തുടർന്നു,

“പിന്നെ…

ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാനാ മെയിനായിട്ട് വിളിച്ചേ. ഞാൻ ഈ മാസം കൊച്ചിയിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ!”

​”കൊച്ചിയിലേക്കോ?”

അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആ സന്തോഷം കേട്ട് ഞാൻ സംശയത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“ഇതെന്താ പെട്ടെന്ന്… എന്താടീ കാര്യം?”

​”എടാ… എനിക്ക് അവിടെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളിൽ ടീച്ചറായിട്ട് ജോലി കിട്ടി! ടെസ്റ്റും ഇന്റർവ്യൂവുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞതാ. ഇന്ന് രാവിലെയാ കൺഫർമേഷൻ മെയിൽ വന്നത്. ഈ മാസം ലാസ്റ്റ് തന്നെ ജോയിൻ ചെയ്യണം!”

​അവൾ വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് അത് പറഞ്ഞുനിർത്തിയത്.

​പക്ഷേ… ആ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ വന്നുപതിച്ച നിമിഷം, ​നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു കൊടുംതണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ താഴെ വീഴാൻ പോയി.

​ഹരണിക കൊച്ചിയിലേക്ക് വരുന്നു… അതും പെർമെനന്റ് ജോലിക്ക്!

​തലച്ചോറിലൂടെ ഒരായിരം ചിന്തകൾ ഒരുമിച്ച് പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ കൊച്ചിയിലെത്തിയാൽ… ആദ്യം ഓടിവരുന്നത് എന്റെ അടുത്തേക്കായിരിക്കും. ഞാൻ ഇവിടെ അനുവിനൊപ്പം, ഒരു ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരുമിച്ചാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞാൽ…. ഭൂകമ്പം നടക്കും ഇവിടെ…