🍃 ഇതൾ 🍃- 5 Likeഅടിപൊളി  

​”രണ്ട് വർഷം ഹരി…”

അനുവിന്റെ ശബ്ദം പൊട്ടിപ്പോയി.

“രണ്ട് വർഷം ആ വീട്ടിൽ ഞാൻ മരണം മുന്നിൽക്കണ്ട് ജീവിച്ചു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ദിവസം എന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു ജീവന്റെ തുടിപ്പ് ഞാൻ അറിയുന്നത്. ബോധമില്ലാതെ അവൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത ക്രൂരതകൾക്കിടയിൽ, എന്റെയുള്ളിൽ ഒരു ജീവൻ വളരുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇത് ഞാൻ അവനോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ …, അവൻ ചോദിച്ചത് എന്താണെന്നറിയാമോ? ‘നീ ഏത് തെണ്ടിയുടെ കാലിനിടയിൽ കിടന്നുണ്ടാക്കിയതാടീ ഇത്’ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചോദ്യം! ദിവസവും എന്നെ വേശ്യയെന്ന് വിളിച്ച് അവൻ തല്ലിച്ചതച്ചു. പച്ചവെള്ളം പോലും തരാതെ ദിവസങ്ങളോളം എന്നെ പട്ടിണിക്കിട്ടു…”

​അനു പെട്ടെന്ന് ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു…

​”… നോക്ക്… അവൻ എനിക്ക് തന്ന സമ്മാനങ്ങൾ… ഇപ്പോഴും എന്റെ ദേഹത്തുണ്ട്. നിനക്ക് കാണണോ?!”

​രോഷവും സങ്കടവും കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ടോപ്പിന്റെ വശങ്ങൾ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി.

​ആ കാഴ്ച കണ്ട നിമിഷം… എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

​അവളുടെ വയറ്റിലും ഇടുപ്പിലും നീലിച്ചതും കരിവാളിച്ചതുമായ പാടുകൾ… കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ പഴയ അടയാളങ്ങൾ. അവൾ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് മുടി മുന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി അവളുടെ പുറംഭാഗം കാണിച്ചുതന്നു. കഴുത്തിന് താഴെ മുതൽ നട്ടെല്ലിന്റെ അരികിലൂടെയൊക്കെ എന്തോ വെച്ച് അടിച്ചതുപോലെയുള്ള തഴമ്പുകൾ! ഒരു മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ഇത്രയധികം ക്രൂരതകൾ ചെയ്യാൻ ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.

​ടോപ്പ് നേരെയാക്കി അവൾ വീണ്ടും സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു.

​”എല്ലാം ഞാൻ കടിച്ചുപിടിച്ച് സഹിച്ചത് എന്റെ

കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു ഹരി. എന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന ആ കുഞ്ഞ് മാത്രമായിരുന്നു എനിക്കുള്ള ഒരേയൊരു പ്രതീക്ഷ. കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി ഞാൻ ഓരോ നിമിഷവും എണ്ണി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ… എനിക്ക് അഞ്ചാം മാസം തികഞ്ഞ അന്ന്…”

​അനുവിന്റെ ചുണ്ടുകൾ കോപം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും വിറച്ചു.

​”അന്ന് രാത്രി അവൻ കുടിച്ച് ലക്കുകെട്ട് കയറിവന്നു. പതിവുപോലെ എന്നെ അസഭ്യം പറഞ്ഞ് അവൻ തല്ലാൻ തുടങ്ങി…… അന്ന് സഹികെട്ട് ഞാൻ അവനെ പിടിച്ചുതള്ളി….അത് അവന് സഹിച്ചില്ല… അവൻ എന്നെ വലിച്ച് നിലത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. വീണുകിടന്നായിടത്ത് വെച്ച്… എന്റെ വയറ്റിലേക്ക്….. അവൻ കാലുകൊണ്ട് ആഞ്ഞാഞ്ഞ് ചവിട്ടുകയായിരുന്നു ഹരി! മരിച്ചുപോയെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്… ഒടുവിൽ എനിക്ക് ബോധം വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലായിരുന്നു. ആ ചവിട്ടിൽ പോയത് എന്റെ ജീവനല്ലായിരുന്നു ഹരി, എന്റെ കുഞ്ഞായിരുന്നു! എ….ൻ….”

​അനു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കൈകളിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവളുടെ ആ തേങ്ങൽ ആ മുറിയുടെ ഭിത്തികളെപ്പോലും പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

​എന്റെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ചാലുകീറി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊണ്ടയിൽ വല്ലാത്തൊരു വേദന തടഞ്ഞുനിന്നു. ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ നീട്ടി അവളുടെ കൈകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​”പിന്നെ… ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛനും അമ്മയും ഇതൊക്കെ അറിയുന്നത്,”

കണ്ണീരടക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് അവൾ തുടർന്നു.

“ഒരു ആഴ്ചയോളം ഞാൻ അവിടെ അഡ്മിറ്റായിരുന്നു. ഡിസ്ചാർജ് ആയി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും വന്നു, എന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ. പക്ഷേ അന്ന്… എന്റെ അച്ഛൻ അവന്റെ മുന്നിൽ കയറിനിന്നു. ‘എന്റെ മോളെ ഇനി നിന്റെ കൂടെ വിടില്ലെടാ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ അവനെ പടിയിറക്കി വിട്ടു. വക്കീൽ വഴി

ഞാൻ കോടതിയിൽ നിന്ന് ഡിവോഴ്സ് വാങ്ങി. അതിനുശേഷം ഇന്നുവരെ ഞാൻ അവനെ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു… ഇന്ന് ആ മറൈൻ ഡ്രൈവിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്ന് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ… ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ മുഴുവൻ എന്റെ കൺമുന്നിൽ വന്നുനിന്നു ഹരി. അതാ എന്റെ സമനില തെറ്റിപ്പോയത്…”