🍃 ഇതൾ 🍃- 5 Likeഅടിപൊളി  

​അനു ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.

​”പിന്നെ… എന്റെ കൂടെ കോളേജിൽ പഠിച്ച ഒരു കൂട്ടുകാരി വഴിയാണ് എനിക്ക് ഈ ജോലി കിട്ടുന്നത്. പക്ഷേ, ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം… എനിക്ക് ആണുങ്ങളോട് വല്ലാത്തൊരു വെറുപ്പായിരുന്നു ഹരി. അന്ന് നീ കാരണം എന്റെ ദേഹത്ത് കാപ്പി വീണപ്പോൾ നിന്നോട് ഞാൻ അങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറിയത്… എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വെറുപ്പ് കാരണമായിരുന്നു. സോറി ഹരി… നിന്നോട് ഞാൻ അന്ന് അങ്ങനെ പെരുമാറാൻ പാടില്ലായിരുന്നു…”

​അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ വീണ്ടും എന്റെ മുന്നിലേക്ക് തലതാഴ്ത്തി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.

​തന്റെ മുൻപിൽ വെറുമൊരു കൊച്ചു പയ്യനായി നിന്നിരുന്ന എന്നോട്, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ മുറിവുകൾ തുറന്നുകാട്ടി മാപ്പിരക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയെ നോക്കിനിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, യാതൊരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ അവളെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ മുറുകി. ഒരു വാക്കുപോലും ആ നിമിഷം എനിക്ക് പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല പക്ഷേ, എന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടും, എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് അവളുടെ തലമുടിയിലേക്ക് വീണ കണ്ണീർത്തുള്ളികളും അവളോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇനി ഒരിക്കലും ഇവളെ ആരും നോവിക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന്……

​ആ നിമിഷം ഉള്ളിൽ തോന്നിയത് വെറുമൊരു സഹതാപം

മാത്രമായിരുന്നില്ല അളവറ്റൊരു വാത്സല്യവും ആദരവുമായിരുന്നു.

​ഇത്രയുമധികം കൊടിയ പീഡനങ്ങളും അവഗണനകളും ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും പേറിയിട്ടും, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച് നിന്ന പെണ്ണാണ് എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്….

​അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് കൊണ്ടുവന്നത് മേമയുടെ മുഖമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വെച്ച് രാജീവ് മേമയുടെ നേരെ കൈയോങ്ങിയതും, വർഷങ്ങളോളം ആ മുറിക്കുള്ളിൽ മേമ അനുഭവിച്ച വീർപ്പുമുട്ടലുകളും. ഒടുവിൽ മേമയുടെ കവിളിലെ ആ അഞ്ച് വിരൽപ്പാടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തിയ അതേ രോഷം… അതേ നിസ്സഹായാവസ്ഥ…

​ഞാൻ പതുക്കെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും ഉയർത്തി.

​കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്ന ആ കവിളുകളിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലെ ആ വലിയ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു തളർന്ന് പാതി അടഞ്ഞതുപോലെയായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ പെരുവിരൽ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലെ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ വളരെ മൃദുവായി തുടച്ചുമാറ്റി.

​”അനു… എന്നെ ഒന്നു നോക്ക്,”

എന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ന്നതായിരുന്നു.

​അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ഇമകൾ തുറന്ന് എന്നെ നോക്കി.

​”നീ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ എന്നോട് സോറി പറയരുത്,”

ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി വളരെ പക്വതയോടെ പറഞ്ഞു.

“അന്ന് നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ…എനിക്ക്…ഇവൾ എന്താ ഇങ്ങനെ എന്ന് തോന്നിയത്… സത്യം തന്നെയാ… പക്ഷെ അതിന്റെ പിറകിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടന്ന് ഞാൻ കരുതീരുന്നില്ല അനു…അപ്പോ ഞാൻ അല്ലെ സോറി ചോദിക്കേണ്ടേ…. “

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിരുന്നു.

​”പക്ഷേ… ഒരു കാര്യം നീ മനസ്സിലാക്കണം അനു,”

ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ

പതുക്കെ ഒന്നു മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

“എല്ലാ ആണുങ്ങളും അങ്ങനെയല്ലെട്ടോ….. കൂടെപ്പിറപ്പായ പെണ്ണിനെപ്പോലും സംശയത്തോടെ കാണുന്ന, അവളെയൊരു അടിമയായി കണ്ട് ചവിട്ടിത്തേയ്ക്കുന്ന കുറെ ജന്മങ്ങൾ ഈ ലോകത്തുണ്ടാകും, ശരിയാ. പക്ഷേ… ഒരു പെണ്ണിന്റെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കാതെ, അവളെ ഒരു കുറവും വരുത്താതെ സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും അറിയുന്ന ആണുങ്ങളും ഈ ലോകത്തുണ്ട്.”

​ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് അനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. പക്ഷേ, ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ ആ ഭയമോ അരക്ഷിതാവസ്ഥയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്നെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ ഒപ്പമുണ്ടെന്ന വലിയൊരു ആശ്വാസം ആ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.