പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കല്ല്യാണി പെട്ടെന്ന് നിന്നു…..
അവരൊക്കെ കുറച്ച് മുമ്പിൽ എത്തിയിരുന്നു… ഇപ്പോൾ ഏകദേശം ഞാനും കല്ല്യാണിയും ആ സ്ഥലത്ത് ഒറ്റക്കായത് പോലെയാണ്….
“കല്ല്യാണി നീ വെറുതെ കളിക്കാൻ നിൽക്കാതെ നടക്കാൻ നോക്ക്….. ”
“നീ പൊക്കോ ഞാൻ ഇല്ല…. ”
“അതെന്താ നീ ഇവിടേ പെറ്റ് കിടക്കാൻ പോവാണോ….. ഞാൻ ലാസ്റ്റ് ആയിട്ട് പറയാ.. മര്യാദക്ക് നടന്നോ…. ”
“ഞാൻ ഇല്ല… ”
വാശി കാണിക്കാൻ നോക്കിയാൽ കല്ല്യാണിയേ തോൽപ്പിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന് എനിക്ക് ആദ്യമേ മനസ്സിലായ കാര്യമാണ്…. പക്ഷേ സ്ഥലവും സന്ദർഭവും നോക്കാതെയുള്ള ഇവളുടെ ഈ സ്വഭാവം കാണുമ്പോളാണ്… കാല് വാരി നിലത്തടിക്കാൻ തോന്നുന്നത്.. 😤
“എന്നാ.. നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്… ഇവിടേ നിന്നോ വരണം എന്ന് തോന്നിയാൽ മാത്രം വന്നാൽ മതി…. ”
അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ നടക്കാൻ തുടങ്ങി…. അത്യാവശ്യം ദേഷ്യം തോന്നിയതിനാൽ നടക്കുന്നതിനെയും അത് ബാധിച്ചിരുന്നു.. അത്യാവശ്യം സ്പീഡിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ നടന്നത്…
അവളിൽ നിന്നും ഞാൻ പതിയേ അകലാൻ തുടങ്ങി….
അവളിൽ നിന്നുമുള്ള ദൂരം കൂടുന്നതിനനുസരിച് ഹൃദയമെടുപ്പ് കൂടാൻ തുടങ്ങി… ഒപ്പം നന്ദു ചേച്ചിക്ക് പറ്റിയത് മനസ്സിലേക്ക് വരാനും തുടങ്ങി…..
അത്രമാത്രമേ… എനിക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു… ഇത്തവണയും അവളുടെ വാശി ജയിച്ചോട്ടെ….. ഒന്നല്ലെങ്കിലും അവൾ എന്റെ കല്ലുവല്ലേ….❤️🩹
ഞാൻ നടത്തം മതിയാക്കി പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു….
തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കാണുന്നത്…. കയ്യും കെട്ടി എന്നേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കല്ല്യാണിയേയാണ്….അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം എനിക്ക് മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല
ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു….
അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓരോ ചുവട് വക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് കുറ്റബോധത്താൽ മുറുകിയിരുന്നു….
തമാശക്കാണെങ്കിൽ പോലും അവളേ തനിച്ചാക്കി പോവാൻ പാടില്ലായിരുന്നു ഞാൻ..
ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴും അവൾ അതേ നിൽപ്പാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം വിറക്കുന്നതും കണ്ണീരൊഴുകുന്നതും ഞാൻ ആ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
പാവം നന്നായി പേടിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ വാശി കാരണമാണ് അവൾ താൻ എടുത്ത് തീരുമാനത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറാതെ നിൽക്കുന്നത്
നിറകണ്ണുകളുമായി നോക്കിനിൽക്കുന്ന കല്യാണിയെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കും അധികം നേരം പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല
ഞാൻ അവളെ വാരിപ്പുണർന്നു
“സോറി…”
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു….
അത്രയും നേരം അവളുടെ കണ്ണിൽ തങ്ങിനിന്ന കണ്ണുനീർ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി
ശബ്ദമില്ലാതെ ഒരു ശില പോലെ നിന്നിരുന്ന അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു എങ്ങി കരയുകയാണ്……
ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്നു വെറുതെ നോക്കി ആ കാട്ടിൽ ഞാനും എന്റെ നെഞ്ചിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുന്ന കല്ല്യാണിയുമല്ലാതെ വേറെ ഒരു മനുഷ്യന്റെയും സാന്നിധ്യം എനിക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…
അവരൊക്കെ അത്യാവശ്യം മുമ്പിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു…..
ഫോണിൽ കോൾ ഒന്നും വരാത്തത് കാരണം അവർ ഞങ്ങൾ പിന്നിൽ ആയത് അറിഞ്ഞില്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാ
യി…
കല്യാണിയെ കൊണ്ട് ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് നല്ലതല്ല എന്ന് മനസ്സ് പറയാൻ തുടങ്ങി. അതിന് ശരിവയ്ക്കും രീതിയിലായിരുന്നു ചുറ്റുപാടുമുള്ള പക്ഷികളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ശബ്ദം
ഈ മൈരുകൾക്കൊക്കെ രാത്രിയായാൽ ഉറങ്ങിക്കൂടെ… വെറുതെ മനുഷ്യന്റെ സമാധാനം കളയാനായിട്ട്…
പക്ഷേ ഇവിടുത്തെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം അതല്ല…. ഇനി ഈ കരയുന്നവളെ പിടിച്ച് സമാധാനിപ്പിക്കാതെ ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകാൻ സാധിക്കില്ല
“അയ്യേ എന്റെ കല്ലു കരയുകയാണോ ഇതിനാണോ നീ ഇത്രയും നേരമായിട്ട് ഈ കണ്ട ബിൽഡ് ഒക്കെ കാണിച്ചത്”