ജന്മാന്തര ബന്ധം 4
Janmanthara Bandham Part 4 | Author : Alchemist
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
വണക്കം 🙏🏻
ഞാൻ വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു ജന്മ കഥാസന്ദർഭവുമായി. bore അടിപ്പിക്കുന്നില്ല. കഥയിൽ കാണാം
ആരംഭിക്കലാമാ…..
സിംഹപ്രതിമയുടെ താഴെ കണ്ട Qʼeqchiʼ ഭാഷ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഒരു മധുരമുള്ള ശബ്ദം കേട്ടത്.
”അഖിൽ ദേവ വർമ്മ… അല്ലേ?”
ആ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു.
വെളുത്ത നിറമുള്ള ഒരു ചുരിദാറും തോളിൽ ഒരു ബാഗും തൂക്കി അവൾ നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ… അത് സാധാരണ കണ്ണുകളായിരുന്നില്ല. ഒരുതരം ചാരനിറം പടർന്ന, ആരെയും മരവിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം.
ഞാൻ ഒന്ന് പതറി. “അതെ… ആരാണ്?”
” ഞാൻ നന്ദന.നിന്റെ ക്ലാസ്സിലാണ്. നിന്നെപ്പറ്റി ഇവിടെ നേരത്തെ തന്നെ സംസാരമുണ്ടല്ലോ, മംഗലത്തെ തറവാടി…” അവൾ ഒന്ന് പരിഹസിച്ചതാണോ അതോ പുകഴ്ത്തിയതാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പരിഹസിച്ചതല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കാം.
”നന്ദന…” ഞാൻ ആ പേര് മനസ്സിൽ ഒന്ന് ഉരുവിട്ടു
ഓർമ്മ കിട്ടണല്ലോ 😁.
. അവൾ നടന്നു നീങ്ങി. അവൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു.
ചന്ദനത്തിരിയുടെയോ അതോ സുഗന്ധപൂരിതമായ പുകയുടെയോ മറ്റോ ഗന്ധം.
ആദ്യത്തെ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ അടുപ്പമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകൾ എന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുനും അഫ്സലുമൊക്കെ അന്ന് എന്റെ കൂടെയുണ്ട്. പക്ഷേ അവരൊന്നും നന്ദനയെ അത്ര കാര്യമാക്കിയിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ പിന്നിലെ ആളൊഴിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് വെച്ച് ഞാൻ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടു.
അവൾ എന്തോ ഒരു പഴയ പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു.
”എന്താ നന്ദനാ… എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നത്?” ഞാൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
അവൾ ആ പുസ്തകം മെല്ലെ അടച്ചു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്തോ ഒരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. “നീ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അല്ലേ അഖിൽ?”
”അത്… പിന്നെ…” എനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
” ഇനി നിനക്ക് എന്നോട് വല്ല പ്രണയം തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു അവളുടെ ചോദ്യം. എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു 22 വയസ്സുകാരന്റെ എല്ലാ ആവേശവും പരിഭ്രമവും എന്റെ ഉള്ളിൽ അലതല്ലി.
അവൾ എഴുന്നേറ്റു എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നു നിന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നെ നേരത്തെ അറിയാം അഖിൽ. ഈ കോളേജിൽ വരുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപേ. നിന്റെ തറവാടും, നിന്റെ രക്തവും… എല്ലാം എനിക്ക് പരിചിതമാണ്.”
അവൾ പതിയെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു. ആ കൈകൾക്ക് മഞ്ഞുപോലെ തണുപ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീക്കനൽ വീണതുപോലെ തോന്നി.
”നന്ദനാ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?” ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
”നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാകേണ്ടവരാണ്. ആരും തടയാത്ത ഒരിടത്ത്…” അവൾ എന്റെ കാതിനടുത്ത് വന്ന് മന്ത്രിച്ചു. ആ നിമിഷം, എന്റെ ബുദ്ധിയും ചിന്തയും എല്ലാം നിലച്ചു പോയതുപോലെ. അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ അവിടെ നിന്നും പോയി..
കോളേജ് കാന്റീനിലെ ബഹളത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നന്ദന അപ്പുറത്തെ ടേബിളിൽ വന്നിരുന്നത്. അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം എന്നിൽ ഉടക്കി നിന്നു.
ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി അ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഉണ്ട് അതൊരു വെല്ലുവിളി പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
”ടാ… നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത്?” അർജുൻ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി ചോദിച്ചു.
”അത്… ആ പെൺകുട്ടി, നന്ദന,” ഞാൻ പതിയേ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ ചായ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ച് എന്നെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. ഗൗരവം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു:
“അഖിലേ, നീ അധികം അങ്ങോട്ട് നോക്കണ്ട. അവൾ വേറെ ടൈപ്പാ. ആള് അത്ര ശരിയല്ലെന്നാ കേൾക്കുന്നത്. ആരോടും അധികം സംസാരമില്ല, ആരുമായും കൂട്ടില്ല. എപ്പോഴും എന്തൊക്കെയോ പുസ്തകങ്ങളും മന്ത്രം പോലത്തെ പിറുപിറുക്കലുകളും… നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലത്തെ ഒരു നാടൻ പെണ്ണല്ല അവൾ.”