“നാളെയും ആന്റി വരും കേട്ടോ.
.
.
അപ്പോഴും കിച്ചുക്കുട്ടൻ എന്റെ കാലുകൾ നോക്കി നിൽക്കില്ലേ?”
ആ രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആന്റിയുടെ ആ വെള്ളി മിഞ്ചികൾ എന്റെ കാലിൽ തൊട്ട ഇടം അപ്പോഴും തണുത്തിരിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ആ രാത്രി എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നീണ്ട രാത്രിയായിരുന്നു.
കണ്ണ് അടയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് താഴെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒരു സിനിമ പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
ജീജ ആന്റിയുടെ ആ വെള്ളി പാദസരത്തിന്റെ തണുപ്പും, മിഞ്ചികൾ എന്റെ കാലിൽ അമർന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ വല്ലാത്ത വിറയലും ഒര നിമിഷം പോലും എന്നെ വിട്ടുപോയില്ല.
ആന്റിയുടെ ചോദ്യം—”ഈ ആന്റിയെ ആണോ മനസ്സിൽ കണ്ടത്?”—എന്റെ ചെവിയിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ചിന്തകൾ മൂത്ത് മൂത്ത് പാതിരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ചൂട് പടരാൻ തുടങ്ങി.
ആന്റിയുടെ രൂപവും ആ പാദസരങ്ങളുടെ താളവും മനസ്സിൽ ആവാഹിച്ചു വീണ്ടും വീണ്ടും ആ സുഖത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണെങ്കിലും, ഓരോ തവണയും ശരീരം വല്ലാതെ തളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുലർച്ചെ എപ്പോഴോ ഒന്ന് മയങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട സ്വപ്നത്തിലും ആ വെള്ളി മിഞ്ചികൾ എന്റെ മേൽ ഇഴയുകയായിരുന്നു.
രാവിലെ വെളിച്ചം വീണപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച എനിക്ക് തല ഉയർത്താൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
ശരീരം മുഴുവൻ ഒരു കനൽ പോലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്നു.
അമിതമായ ചിന്തകളും രാത്രിയിലെ ആ വികാരവിസ്ഫോടനങ്ങളും എന്റെ ശരീരത്തെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
“കിച്ചുക്കുട്ടാ.
.
.
എഴുന്നേറ്റില്ലേ നീ? സമയം എത്രയായി?” അമ്മ വാതിൽക്കൽ വന്നു വിളിച്ചു.
ഞാൻ മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തൊണ്ട വല്ലാതെ വരണ്ടിരുന്നു.
പതുക്കെ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.
എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വ്യത്യാസം കേട്ട് അമ്മ വേഗം അരികിലേക്ക് വന്നു.
നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചതും അമ്മ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“എന്റെ ഈശ്വരാ! നിനക്ക് നല്ല പനിയുണ്ടല്ലോടാ.
ശരീരം ചുട്ടുപൊള്ളുന്നു! ഇന്നലെ രാത്രി ആ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴേ നിന്റെ മുഖം ഒരുമാതിരി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ അപ്പോഴേ വിചാരിച്ചതാ.
”
അമ്മ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി ഒരു തുണി നനച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് എന്റെ നെറ്റിയിൽ ഇട്ടു.
ആ തണുപ്പ് തട്ടിയപ്പോൾ എനിക്ക് അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി.
എങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ പനി വേറെയായിരുന്നു.
അമ്മ പരിഭ്രമത്തോടെ ഫോണെടുത്ത് ആരോടോ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.
“അതെ ജീജേ.
.
.
കിച്ചുവിനെ ഒന്ന് നോക്കണേ.
അവന് വല്ലാത്ത പനി.
എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും വയ്യ.
നീ ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് വേഗം വരുമോ?”.
അമ്മ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി എന്ന് ഉറപ്പായ ആ നിമിഷം, വീടിനുള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു.
പനിയുടെ ചൂടിൽ ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു തുടങ്ങിയത്.
പടികൾ ഓരോന്നായി കയറി വരുന്ന ആ വെള്ളിപ്പാദസരങ്ങളുടെ സംഗീതം.
‘കിലു കിലു’ എന്ന ആ താളം എന്റെ മുറിക്ക് മുന്നിൽ എത്തി നിന്നു.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നുകൊണ്ട് ജീജ ആന്റി അകത്തേക്ക് വന്നു.
നീല നൈറ്റിയുടെ തുമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ ആ വെള്ളിപ്പാദസരങ്ങൾ മുറിയിലെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആന്റി നേരെ വന്ന് എന്റെ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
ആന്റി ഇരുന്നപ്പോൾ കട്ടിലിന്റെ വശങ്ങളിൽ ആ പാദസരങ്ങൾ തട്ടി ഒരു മനോഹരമായ നാദമുണ്ടായി.
“സീന പോയി കിച്ചുക്കുട്ടാ.
.
.
ഇനി നമ്മൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ ഈ വീട്ടിൽ,” ആന്റി വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ആന്റി തന്റെ തണുത്ത കൈകൾ എന്റെ നെറ്റിയിൽ വെച്ചു.
പനിയുടെ ചൂടിൽ വെന്തുരുകുന്ന എനിക്ക് ആ സ്പർശനം ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.
പക്ഷേ എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആന്റിയുടെ പാദങ്ങളിലായിരുന്നു.
നൈറ്റി അല്പം മുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ആ വെള്ളി മിഞ്ചികൾ വല്ലാതെ പ്രലോഭിപ്പിക്കും വിധം തിളങ്ങുന്നു.
“ഇന്നലെ രാത്രി നീ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് നിന്റെ ഈ കരിവാളിച്ച മുഖം പറയുന്നുണ്ട്,” ആന്റി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.