ഓരോ തവണ ആന്റി കൈകൾ ചലിപ്പിക്കുമ്പോഴും ആ വെള്ളിപ്പാദസരങ്ങൾ ‘കിലു കിലു’ എന്ന് ശബ്ദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനുശേഷം ആന്റി താഴെപ്പോയി ഒരു പാത്രത്തിൽ തിളച്ച വെള്ളവും പുതപ്പുമായി വേഗം തിരിച്ചെത്തി.
“ദാ.
.
.
ഇത് പുതച്ച് അല്പനേരം ആവി കൊള്ളൂ.
വിയർക്കുമ്പോൾ പനി ഇറങ്ങിക്കോളും,” ആന്റി പറഞ്ഞു.
ആന്റി എന്നെ പുതപ്പിനുള്ളിലാക്കി ആവി കൊള്ളിച്ചു.
ആ പുതപ്പിനുള്ളിലെ ചൂടിൽ ഞാൻ വിയർക്കുമ്പോൾ, ആന്റി പുതപ്പിന് പുറത്തിരുന്ന് തന്റെ പാദസരങ്ങൾ കിലുക്കിക്കൊണ്ട് എന്റെ പുറത്ത് പതുക്കെ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വെള്ളിപ്പാദസരത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശം അടങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
വിയർപ്പിലൂടെ പനിയുടെ ചൂട് കുറയുമ്പോഴും ആന്റിയുടെ ആ വെള്ളി മിഞ്ചികൾ തന്ന സുഖം മനസ്സിൽ വല്ലാതെ ആളിപ്പടർന്നു.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് വിയർത്തു കുളിച്ച എന്നെ ആന്റി പുതപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്തു.
പതുക്കെ എന്റെ മുഖത്തെയും ദേഹത്തെയും വിയർപ്പൊക്കെ തുടച്ചു തന്നു.
“ഇപ്പോൾ ഒരു ഉഷാറായല്ലോ? മുഖത്തെ ആ ചുവപ്പൊക്കെ മാറി.
ഞാൻ താഴെപ്പോയി കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കാം.
അമ്മ വരുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം റെഡിയാക്കി വെക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആന്റി എഴുന്നേറ്റു.
വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ ആന്റി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു.
ആ വെള്ളിപ്പാദസരങ്ങൾ കിലുങ്ങിക്കൊണ്ട് പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത് ഞാൻ കാതോർത്തു കിടന്നു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ തട്ടുന്ന ശബ്ദവും കഞ്ഞി വേവുന്ന മണവും വരാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് അമ്മയുടെ വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
വൽസലമ്മയുടെ വീട്ടിലെ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് അമ്മ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ വേഗം പുതപ്പ് വലിച്ചിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ കിടന്നു.
അമ്മ അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്നതും താഴെ ആന്റിയുമായി സംസാരിക്കുന്നതും എനിക്ക് കേൾക്കാം.
“സീനേ.
.
.
നീ വന്നോ? കിച്ചുവിന് എങ്ങനെയുണ്ട് ഇപ്പോൾ?” ആന്റിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ആ.
.
.
ചടങ്ങൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വേഗം പോന്നു.
അവൻ ഉറങ്ങിയോ ജീജേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.
.
.
അവന് ഇപ്പോൾ കുറച്ച് ആശ്വാസമുണ്ട്.
ഞാൻ അവന് വേണ്ടി കുറച്ച് കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
നീ പോയി അവനെ ഒന്ന് നോക്ക്,” ആന്റി മറുപടി പറഞ്ഞു.
അമ്മ പടികൾ കയറി മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
അമ്മയുടെ സ്വർണ്ണപ്പാദസരങ്ങളുടെ ആ മന്ദമായ താളം മുറിയിലേക്ക് അടുത്തു വന്നു.
അമ്മ വന്ന് എന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു.
“ഭാഗ്യം.
.
.
പനി കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
വല്ലാതെ വിയർത്തിട്ടുണ്ടല്ലോ.
ആന്റിയുടെ ശുശ്രൂഷ കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അമ്മയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ ആന്റി എങ്ങനെയുള്ള ‘ശുശ്രൂഷയാണ്’ എനിക്ക് നൽകിയതെന്ന്.
“എഴുന്നേൽക്ക് കിച്ചു.
.
.
ജീജ കഞ്ഞി എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
അത് കുടിച്ചിട്ട് നമുക്ക് ഡോക്ടറെ കാണാൻ പോകാം.
”
അമ്മ എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
താഴെ എത്തിയപ്പോൾ ജീജ ആന്റി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിനരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ സ്വർണ്ണപ്പാദസരങ്ങളും ആന്റിയുടെ ആ മാസ്മരമായ വെള്ളിപ്പാദസരങ്ങളും ഇപ്പോൾ ഒരേയിടത്ത് കിലുങ്ങുന്നു.
അമ്മ എനിക്ക് കഞ്ഞി വിളമ്പി തരുമ്പോൾ ആന്റി എനിക്കരികിൽ വന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു:
“എങ്ങനെയുണ്ട് കിച്ചുക്കുട്ടാ.
.
.
ഇപ്പോൾ പനി പൂർണ്ണമായി മാറിയോ?”
ആന്റിയുടെ ആ ചോദ്യവും അമ്മയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചുള്ള ആ കണ്ണിറുക്കലും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ലഹരി വീണ്ടും പടരാൻ തുടങ്ങി.
അങ്ങനെ കഞ്ഞി ഒകെ കുടിച്ചു ഡ്രസ്സ് ഒകെ ഒരു വിധം ഇട്ടു ഞാൻ താഴേക്കു ചെന്നു, സ്കൂട്ടറിൽ കേറി ഇരുന്നു.
അമ്മയുടെ സ്കൂട്ടറിന് പിന്നിൽ പനിയുടെ ക്ഷീണത്തിൽ തളർന്നിരുന്നാണ് ഞാൻ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് പോയത്.
ജീജ ആന്റി വരാമെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല.