വിരലുകളിലെ വെള്ളി മിഞ്ചികൾ ചെരുപ്പിനുള്ളിൽ അമരുമ്പോൾ അവയുണ്ടാക്കുന്ന ചെറിയ അടയാളങ്ങളും, അതിലേക്ക് സന്ധ്യാവെളിച്ചം തട്ടുമ്പോഴുള്ള തിളക്കവും ഞാൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നോക്കി നിന്നു.
കിലുക്കമില്ലാത്ത സ്വർണ്ണത്തിന്റെ പ്രൗഢിയും, നേർത്ത ശബ്ദമുള്ള വെള്ളിയുടെ ലാളിത്യവും ചെരുപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ മത്സരത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ കാഴ്ചകളിൽ ഉടക്കിപ്പോയി.
പെട്ടെന്നാണ് അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം വന്നത്.
“നീയിത് എവിടെയാ ഇങ്ങനെ തുറിച്ചു നോക്കി നിൽക്കുന്നത്?”
ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
എന്റെ നോട്ടം കാലുകളിലാണെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിലായോ? “ഏയ്.
.
.
ഒന്നുമില്ല അമ്മേ, ഞാൻ ചുമ്മാ ഈ വിറകിനിടയിലൂടെ ഉറുമ്പുകൾ പോകുന്നത് നോക്കിയതാ,” എന്ന് ഞാൻ പതറിപ്പറഞ്ഞു.
ജീജ ആന്റി ഇതുകേട്ട് ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
അമ്മയും ജീജ ആന്റിയും കൂടി വിറകുകളെല്ലാം അടുക്കി വലിയ കെട്ടുകളാക്കി മാറ്റി.
അമ്മ അമ്മയുടെ വിറകുകെട്ടും ജീജ ആന്റി ആന്റിക്ക് വേണ്ട വിറകുകളും എടുത്തു.
സംസാരത്തിനിടയിൽ അമ്മ പറഞ്ഞു, “ജീജേ, നീ എന്തിനാ ഒറ്റയ്ക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത്? പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് പോരൂ, നമുക്ക് കുറച്ചു നേരം കൂടി ഇവിടെയിരുന്ന് സംസാരിക്കാം.
”
“ശരി സീനേ, ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന് വിളക്ക് വയ്ക്കട്ടെ.
അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം,” ജീജ ആന്റി മറുപടി നൽകി.
അമ്മ വിറകുകെട്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ടാ കാർത്തിക്കേ.
.
.
അവിടെ നോക്കി നിൽക്കാതെ എന്റെ കൂടെ വന്നേ,” എന്ന് വിളിച്ച് അമ്മ എന്നെയും കൂടെക്കൂട്ടി.
ഞാൻ അമ്മയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
മുമ്പിൽ നടന്നുപോകുന്ന അമ്മയുടെ ചുവടുകൾക്കൊപ്പം ആ സ്വർണ്ണ പാദസരങ്ങൾ താളത്തിൽ ചലിക്കുന്നത് ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു.
വള്ളിച്ചെരുപ്പ് മണ്ണിൽ അമരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ആ സ്വർണ്ണനൂലിന്റെ നിശബ്ദ ചലനവും ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റുവാങ്ങി.
പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ജീജ ആന്റി തന്റെ പറമ്പിലെ ഇടവഴിയിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നു.
അവർ നടക്കുമ്പോൾ ആ വെള്ളിക്കൊലുസുകൾ തമ്മിൽ തട്ടി ഉതിരുന്ന മനോഹരമായ സംഗീതം ആ സന്ധ്യയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
ആ കാഴ്ചാസംഗീതം ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റുവാങ്ങി ഞാൻ അമ്മയുടെ പിന്നാലെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി.
അമ്മയോടൊപ്പം ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി.
മുറ്റത്ത് വെച്ച് തന്നെ രണ്ടുപേരും ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ച് പുറത്തിട്ടു.
വീടിനുള്ളിലെ തണുത്ത ടൈൽസിൽ അമ്മയുടെ ആ വെളുത്ത പാദങ്ങൾ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, അതിലെ സ്വർണ്ണ പാദസരം ഒരു മിന്നൽ പോലെ തിളങ്ങി.
അമ്മ നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
രാത്രിയിലേക്കുള്ള കറികൾ ചൂടാക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ടൈൽസിലൂടെ ആ പാദസരങ്ങൾ കിലുക്കമില്ലാതെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന കാഴ്ച ഒരു പ്രത്യേക താളമായിരുന്നു.
ഞാൻ അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ വേണ്ടി പച്ചക്കറികൾ കഴുകിയും പാത്രങ്ങൾ അടുക്കിയും കൂടെക്കൂടി.
ആ സമയമെല്ലാം എന്റെ കണ്ണുകൾ താഴെ ആ സ്വർണ്ണനൂലുകളിലും സ്വർണ്ണ മിഞ്ചികളിലുമായിരുന്നു.
സമയം ഏഴരയോടടുക്കുന്നു.
ഉമ്മറത്ത് വെള്ളിക്കൊലുസിന്റെ ആ നേർത്ത സംഗീതം കേട്ടു.
ജീജ ആന്റി വരികയാണ്.
ആന്റി മുറ്റത്ത് ചെരുപ്പഴിച്ചു വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു.
“എടാ.
.
.
കിച്ചുക്കുട്ടാ, നീ അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുവാ?” ആന്റി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ വിളിച്ചു.
ആ വിളി കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ പതുക്കെ ഹാളിലേക്ക് ചെന്നു.
“സീനേ, സീരിയൽ തുടങ്ങിയോ?” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ആന്റി ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
അമ്മ അപ്പോഴേക്കും പണികളൊക്കെ ഒതുക്കി ടിവി ഓൺ ചെയ്തിരുന്നു.
അമ്മ സോഫയിൽ അല്പം ചാരിയിരുന്ന് കാലുകൾ പതുക്കെ പൊന്തിച്ചു വെച്ചു.
വെളുത്ത ടൈൽസിന് മുകളിൽ അമ്മയുടെ ആ പാദങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കൃത്യമായി കാണാമായിരുന്നു.
ആ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ സ്വർണ്ണ നൂലുകൾ അമ്മയുടെ കാലുകളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി കിടക്കുന്ന കാഴ്ച അതീവ മനോഹരമായിരുന്നു.