“ഇതാണ് എൻ്റെ പ്രിയതമ കാർത്തു…” രാഘവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രവി അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ, അവരുടെ കണ്ണുകൾ രവിയുടെ വിരിഞ്ഞ മാറിടത്തിൽ എന്തിനോ പരതുകയായിരുന്നു.
“തമ്പ്രാൻ അകത്തേക്ക് ചെല്ലൂ…എനിക്ക് ലേശം ജോലിയുണ്ട്… ഏറിയാൽ പതിനഞ്ച് നിമിഷം… എടോ… താൻ തമ്പ്രാന് കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കൂ…” രാഘവൻ പറഞ്ഞതും, തൊടിയിലേക്ക് നടന്നകന്നു. പോക്ക് കണ്ടാൽ അറിയാം, അന്തി ഒപ്പിക്കാനുള്ള പോക്കാണെന്ന്.
“തമ്പ്രാൻ കുട്ടി വരൂ… ” അതും പറഞ്ഞ് കാർത്തു തിരിഞ്ഞതും അവരുടെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്ന വിരിഞ്ഞ കുണ്ടിയിൽ രവിയുടെ കണ്ണുടക്കി. “പൊളിച്ച് അടിക്കാൻ മുറ്റിയ സാധനം” രവി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
“രാഘവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ.. എന്തെങ്കിലും കുടിക്കാൻ കൊടുക്കണമെന്ന്…. നടന്ന് വന്നപ്പോൾ വല്ലാത്ത ദാഹം…” രവി നേരിട്ടൊരു ചൂണ്ടയിട്ടു.
“എന്താ വേണ്ടത് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് തരാം… ” അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ കാമത്തിൻ്റെ അംശം പടർന്നിരുന്നു. രവി, അവർ നടന്ന വഴിയിലൂടെ നടന്ന്, ഇരിപ്പ് മുറിയിൽ എത്തി. വീടിൻ്റെ ഇടത് ഭാഗത്ത്, കുറച്ച് താഴെയായിരുന്നു ഇരിപ്പ് മുറി. ധാരാളം വെളിച്ചവും കാറ്റും ഇരച്ച് കയറുന്നിടം.
രവി വാതിലിനരിൽ നിന്ന് ഷർട്ടിൻ്റെ ബട്ടൺ ഊരി പുറത്ത് നിന്നും വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റിനെ സ്വീകരിച്ചു.
“സുഖോണ്ടോ…” പിന്നിൽനിന്നും കാർത്തുവിൻ്റെ കിളിനാദം.
“അത്ര പോരാ… ” രവി ഒരു കള്ളച്ചിരി പാസാക്കി.
“എത്രയ്ക്ക് വേണം എൻ്റെ തമ്പ്രാന്…” അവരുടെ “എൻ്റെ തമ്പ്രാൻ” എന്ന സംബോധന പലതിൻ്റെയും ചൂണ്ടുപലകയായി രവിക്ക് തോന്നി.
“സുഖം… അത് പരസ്പരം കൊടുത്ത് വാങ്ങലല്ലേ.. ഈ തെക്കൻകാറ്റ് സുഖം തരികയല്ലേ ഉള്ളൂ… സുഖം തിരിച്ച് വാങ്ങില്ലല്ലോ… അതൊക്കെ മനുഷ്യരിൽ നടക്കുന്ന കാര്യമല്ലേ.. കൊടുക്കലും.. വാങ്ങലും….” രവി ഒരു ഫിലോസഫി കാച്ചി.
“എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല…” കാർത്തു രവിയുടെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നിൽപ്പിൽ, അവരുടെ തുറിച്ച മുലകൾ രവിയെ സ്പർശിച്ചു, സ്പർശിച്ചില്ല എന്ന അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു. എങ്കിലും അവരുടെ വാക്കുകളിലെ ചൂട് രവിക്ക് അനുഭവഭേദ്യമായി.
ഒരിഞ്ച് അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടോ അനങ്ങിയാൽ, രവിയുടെ ശരീരത്തിൽ അവരുടെ മാറിടത്തിൻ്റെ കുത്ത് ഉറപ്പ്. പക്ഷേ, രവി അതിന് തുനിഞ്ഞില്ല.
“കുടിക്കാൻ സംഭാരമോ അതോ… ചായയോ..” കാർത്തു ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോ രണ്ടും വേണ്ടാ… എൻ്റെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കാൻ രണ്ടിനും കഴിയില്ല…” കിട്ടാൻ പോകുന്ന അന്തിക്കള്ള് മനസ്സിൽ കണ്ട് രവി പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ ദാഹം ശമിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത്…” പിന്നിയിട്ട മുടി മുന്നിലേക്കിട്ട് അതിൽ കാർത്തി തിരിപ്പിടിച്ചു. ഒരു പതിനെട്ടുകാരിയുടെ പ്രസന്നത അവരുടെ ചന്തമുള്ള മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു.
“വേറെ എന്താ ഉള്ളത്…” സംഗതി എവിടെവരെ പോകും എന്ന് രവി ചിന്തിച്ചു.
“ചോദിക്കൂ… തരാൻ പറ്റുന്നത് തരാം…” ലൈൻ ക്ലിയർ അയതായി രവിക്ക് തോന്നി.
“ഇപ്പോ വേണ്ടാ… കുറച്ച് കഴിയട്ടെ… അപ്പോ ഞാൻ ചോദിക്കും… അത് പോരെ?” രവി പറഞ്ഞതിൻ്റെ ഗുട്ടൻസ് മനസ്സിലാക്കിയ കാർത്തു തലയാട്ടി.
പറഞ്ഞതുപോലെ, രാഘവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചെത്തിയെന്ന് അകത്തെ സംസാരത്തിൽനിന്നും മനസ്സിലായി. രവി അവരുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എടോ.. കപ്പയും ചമ്മന്തിയും മതി. മീൻകറിയൊന്നും തമ്പ്രാൻ തൊടില്ല.. പിന്നെ, സവാളകൊണ്ടൊരു കച്ചമ്പർ ഉണ്ടാക്ക്… രാത്രിക്ക് ചോറും, ഒരു കറിയും പിന്നെ, ചെറുകായ മെഴുക്ക് പുരട്ട്… പപ്പടവും.. ” രാഘവൻ്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ട് രവി അവിടേയ്ക്ക് ചെന്നു.
“എന്താ കൂലംകുഷമായ ചർച്ച…” രവി ഇടപെട്ടു.
“തമ്പ്രാൻ കോവിലകത്തെ അംഗമല്ലേ… ഇറച്ചിയും മീനും ഒന്നും കഴിക്കില്ലല്ലോ എന്ന് പറയുവായിരുന്നു..” പറഞ്ഞത് കാർത്തു.
“ഈ പറഞ്ഞ സാധനങ്ങൾ നിങ്ങൾ കഴിക്കുമോ…” രവി ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. രണ്ടുപേരും എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി.