“എന്നാ, നാളെതന്നെ ഞാൻ അതിന് ഏർപ്പാട് ഉണ്ടാക്കാം ആമി..” കണ്ണീർ തുടച്ചിട്ട്, അവൻ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൻ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി.
“പാളം പണി നടക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ഇനി അഞ്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഇങ്ങോട്ട് ട്രെയിൻ ഒന്നും ഇല്ല സാറെ, ചിലപ്പൊ ബസ്സ് കാണുമായിരിക്കും.” സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു.
ഉച്ചക്ക് ബസ്സ് സ്റ്റാൻഡിൽ.
“ഹാ..അറിഞ്ഞില്ലേ?? ബസ്സ് കൂലി കൂട്ടുന്ന പേരിൽ, ഇന്നു മുതൽ ഇവിടെ സമരം തുടങ്ങുവാ, ഇനി രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് ബസ്സ് നോക്കേ വേണ്ട” അവിടെ നിന്ന ഏതോ ഒരാൾ പറഞ്ഞു.
പടച്ചോൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അവനെ പരീക്ഷിച്ചു, പക്ഷെ തളരാൻ അവൻ നിന്നുകൊടുത്തില്ല. അടുത്ത മാർഗം തേടി നടന്നതും, ബുദ്ധിയിൽ ഉദിച്ചത് കാർ ആണ്. മുൻപ് കാർ തന്ന് സഹായിച്ച ആ ചങ്ങാതിയേതന്നെ വീണ്ടും സമീപിച്ചെങ്കിലും, സമരം ഭയന്ന് അയാൾ അവന് കൊടുക്കാൻ മടിച്ചു.
അന്നത്തെ കാലത്ത്, പാണക്കാരുടെ വീട്ടിൽ മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരുന്ന കാർ, വാടകക്ക് കിട്ടാൻ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ പെണ്ണിനേ മാത്രം മനസ്സിൽ കണ്ട്, ഓരോ വീടുകൾ കയറി കാറിനായി തെണ്ടുമ്പോൾ, മുറിക്കുള്ളിൽ, ഇടവിടാതെ വായിലെടുത്തു കൊടുത്ത്, അവൾ മജീറിനെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സന്ധ്യ കടന്ന് രാവ് ഉദിച്ചിട്ടും, തളർച്ചക്ക് കീഴ്പ്പെടാതെ അവൻ നാട്ടിലുള്ള എല്ലാ വീടുകളും കയറിയിറങ്ങി, ഒടുവിൽ, ഒരു നല്ല മനുഷ്യനെ കണ്ടുമുട്ടി. വിശാലഹൃദയനായ അയാൾ തരാമെന്ന് സമ്മതിച്ചെങ്കിലും, കാറ് പക്ഷെ മറ്റൊരു ജില്ലയിലായിരുന്നു, തിരിച്ചെത്താൻ ഇനിയും രണ്ടു ദിവസംകൂടെ പിടിക്കും.
അബുവിന് സന്തോഷായി, അതിലേറെ ആശ്വാസവും. എല്ലാം ഒന്നുകൂടെ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച്, ആ സന്തോഷ വാർത്ത അറിയിക്കാൻ മാവിനു മുകളിൽ എത്തിയതും, ചരിഞ്ഞ് കിടന്ന് അയാൾക്ക് മുലയൂട്ടുന്ന ആമിറയേയാണ് അവൻ കണ്ടത്. കണ്ണടച്ച്, സുഖമൂർച്ചയിൽ വീണ്ടും അയാളെ മാറിലേക്ക് ചേർക്കുന്ന അവളെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ, അവൻ ഇറങ്ങി ലോഡ്ജിലേക്ക് തിരിച്ചു. സന്തോഷത്തോടെ ഓടിവന്നിട്ട്, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ മടങ്ങി.
ഇനിയും അയാൾ അവളുടെ ദേഹത്ത് തൊടുന്നത് കാണാനുള്ള ശക്തി ഇല്ലാത്തോണ്ടാവാം, അടുത്ത രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് അവൻ ആ വീടിൻ്റെ പരിസരത്തേക്കേ പോയില്ല. പക്ഷെ, ആമിറയെ ഓർത്തുള്ള ഭയം അവന് ഉള്ളിൻ്റെയുള്ളിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെ മൂന്നാം ദിവസം വന്നെത്തി! ഇന്നാണ് തൻ്റെ പ്രിയതമയുമായി അവൻ നാട് വിടാൻ ഒരുങ്ങുന്നത്. അവർക്ക് പോകാനുള്ള കാർ, നാട്ടിൽ അപ്പോഴേക്കും എത്തിയിരുന്നു. ഇനി അതുമായി പോയി വിളിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, അവളെ ഒന്ന് അറിയിക്കാൻ, അവൻ രാവിലെതന്നെ അവിടേക്ക് ചെന്നു.
മാവിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ, അവൾ അവനെയും കാത്ത് ജനാലക്കരുകിൽ നിൽപ്പുണ്ട്.
“എവിടാരുന്നു ഇക്കാ രണ്ടു ദിവസം? ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചൂന്ന് അറിയോ..”
“നിൻ്റെ ചുണ്ടിന് എന്ത് പറ്റി ആമി?” ചുവന്ന് പൊട്ടിയിരിക്കുന്ന അവളുടെ ചുണ്ടിലേക്ക് നോക്കി അബു ചോദിച്ചു.
“വായിലെടുത്തെടുത്ത് എനിക്ക് മതിയായി ഇക്കാ! ഇന്നലെ, ഒരു പന്ത്രണ്ട് തവണയെങ്കിലും ഞാൻ എടുത്തുകൊടുത്തുകാണും! എന്നിട്ടും ഇക്കാക്ക് മതിയാകുന്നില്ല. ഭക്ഷണത്തേകാൾ കൂടുതൽ, ഇപ്പൊ ഇക്കാൻ്റെ ബീജവാ എൻ്റെ വയറ്റിൽ പോകുന്നെ! ശെരിക്കും മടുത്തു അബൂക്കാ, എന്നെ ഒന്ന് ഇവിടന്ന് കൊണ്ടുപോ..”
“വിഷമിക്കണ്ട ആമി, ഇന്ന് നമ്മൾ പോകുവാ, കാറൊക്കെ ഏർപ്പാടായി..”
“സത്യാണോ ഇക്കാ??”
“മ്..അതെ ആമി, ഇനി നിനക്ക് ഇവിടന്ന് ഇറങ്ങാൻ പറ്റിയ നേരവുംകൂടെ തീരുമാനിച്ചാ മതി..”
“അള്ളാ, ഒരു തടസവും ഇല്ലാതെ പോകാൻ വേണ്ടിയാവും, പടച്ചോൻ ഈ ദിവസംതന്നെ നമുക്ക് ഒരുക്കിയത്..”
“അതെന്താ?”
“മജീറിക്ക ഇന്ന് പൊന്നാനിക്ക് പോകാ, നാളെ കഴിഞ്ഞേ വരു. സന്ധ്യക്ക് ഉമ്മയും ബാക്കി ഉള്ളവരും, അപ്പുറത്തെ നിക്കാഹിനും പോകും. ഞാനും ഐഷുമ്മുമ്മയും മാത്രേ കാണു..”
“യാ..അള്ളാ!! പടച്ചോൻ നമ്മുടെകൂടെ ഉണ്ട് ആമി..”