പുലർച്ചെ നാലര മണിയായപ്പോൾ കുര്യന്റെ ഉള്ളിലെ ജാഗ്രത അവനെ പതുക്കെ ഉണർത്തി. ജനലിലൂടെ പ്രഭാതത്തിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ സുഹറയുടെ തോളിൽ തട്ടി അവളെ ഉണർത്തി.
കുര്യൻ: “സുഹറാ… എഴുന്നേൽക്കൂ. എനിക്ക് പോകാൻ സമയമായി. നേരം വെളുത്താൽ പിന്നെ ആരെങ്കിലും കണ്ടേക്കാം.”
സുഹറ പകുതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ ഉടലിലെ ആ നഗ്നത കണ്ട് കുര്യൻ വീണ്ടും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ കറുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു ധരിച്ചു. സുഹറ കട്ടിലിൽ കിടന്ന ആ റെഡ് ഹണിമൂൺ ഡ്രസ്സ് മാറ്റി, തന്റെ പഴയ സാധാരണ നൈറ്റി എടുത്ത് ഉടലിലേക്ക് പുതച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ പടികൾ കയറി മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് ചെന്ന്, നൈലയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ പുറത്തുനിന്നും പതുക്കെ തുറന്നു കൊടുത്തു (ആരും ഒന്നും സംശയിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ നേരത്തെ ചെയ്ത മുൻകരുതൽ മാറ്റുകയായിരുന്നു).
താഴെ അടുക്കളവാതിലിനടുത്ത് വെച്ച് അവർ അവസാനമായി ഒന്നുകൂടി ദീർഘമായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
സുഹറ: “ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ജിമ്മിൽ വരുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ നിനക്ക് വല്ലാത്തൊരു മടി തോന്നും കുര്യാ… കാരണം ഈ രാത്രി നീ തന്ന അടയാളങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിലാണ് പടർന്നിരിക്കുന്നത്.”
കുര്യൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായ ഒരു ചുംബനം നൽകി ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മതിൽ ചാടി അവൻ തന്റെ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. തന്റെ ഉടലിലും മനസ്സിലും സുഹറ എന്ന പക്വതയാർന്ന സ്ത്രീയുടെ ഗന്ധവുമായി അവൻ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് കുതിച്ചു.
തുടരും………..