അതൊരു സാധാരണ വേഴ്ചയായിരുന്നില്ല. ലോകത്തിലെ സകല നിയമങ്ങളെയും കാറ്റിൽ പറത്തുന്ന, എന്നാൽ ഏറ്റവും പരിശുദ്ധമായതെന്ന് അവർക്ക് മാത്രം തോന്നുന്ന ഒരു സ്നേഹ സംഗമം.
അവന്റെ ഓരോ ചലനവും കൃത്യമായിരുന്നു. മൃഗീയതയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ആരാധനയായിരുന്നു അത്. ഓരോ തവണ അവൻ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോഴും, അവൾ അവന്റെ പേര് വിളിച്ച് തേങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“കണ്ണാ… മോനേ…”
അവളുടെ മാംസളമായ ശരീരം അവന്റെ താളത്തിനൊത്ത് ഇളകി മറിഞ്ഞു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന അവരുടെ ഉടലുകൾ ഒന്നായി. അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചമർന്നു.
അവൻ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഗന്ധം, അവളുടെ ചൂട്, അവളുടെ ഇടുക്കിന്റെ മുറുക്കം… എല്ലാം അവനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. അവൾ വെറുമൊരു സ്ത്രീയല്ല, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ നിമിഷം അവനിൽ കത്തിപ്പടർന്നു.
“എന്റെ അമ്മ… എന്റെ മാത്രം…”
അവൻ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു, ഒപ്പം വേഗത കൂട്ടി.
അവരുടെ സംഗമസ്ഥാനത്ത് വെളുത്ത പത നുരഞ്ഞു പൊങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്രവങ്ങളും അവന്റെ ലിംഗത്തിലെ വഴുവഴുപ്പും ചേർന്ന് അവിടെ ഒരു വെളുത്ത ആവരണം തീർത്തു. ഓരോ അപ്പിക്കലിലും ‘പ്ലക്… പ്ലക്…’ എന്ന ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
അവൾ കാലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ ഇടുപ്പിൽ വരിഞ്ഞു മുറുകി. പ്രസവിച്ച വയറിലേക്ക് തന്റെ മകൻ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന സുഖത്തിൽ അവൾ സ്വയം മറന്നു. ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും, നരകത്തിൽ പോകേണ്ടി വന്നാലും, ഈ നിമിഷം… ഈ ഇടുങ്ങിയ കട്ടിലിൽ, തന്റെ മകന്റെ വിയർപ്പും ചൂടും ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ഈ നിമിഷം സത്യമാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
അവൻ കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ, ആഴത്തിൽ ഇടിച്ചു കയറി. അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ ഭിത്തികളിൽ അവൻ മുട്ടിവിളിച്ചു. ആ തീവ്രതയിൽ ആ വെളുത്ത പത അവളുടെ തുടകളിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി.
പെട്ടെന്ന്, പുറത്ത് ആകാശം പൊട്ടിത്തെറിച്ചതുപോലെ ഒരു ഇടിമുഴക്കം. പിന്നാലെ ആർത്തലച്ച് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ അടിച്ചുകയറുന്ന ശബ്ദം ആ മുറിയിലെ ലയത്തിന് വല്ലാത്തൊരു വന്യത നൽകി.
പ്രകൃതിയുടെ ആ കുത്തൊഴുക്കിനൊപ്പം, അവന്റെയും വേഗത കൂടി. അവന്റെ നിയന്ത്രണം അയഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“അമ്മേ… വരുന്നു… എനിക്ക്…”
അവൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചുകൊണ്ട് കിതച്ചു. അവന്റെ അരക്കെട്ട് അതിവേഗത്തിൽ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ അടിയും അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് മുട്ടി.
“ആാഹ്… കളയല്ലേ… പുറത്ത് കളയല്ലേ കണ്ണാ…”
അവൾ അവനെ ഇറുകെ പുണർന്നു. കാലുകൾ അവന്റെ അരയിൽ പിണച്ചുവെച്ചു, അവനെ പുറത്തേക്ക് പോവാൻ അനുവദിക്കാതെ പൂട്ടി.
അവസാനത്തെ ആഞ്ഞടിക്കലിൽ, അവൻ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളച്ചു.
“അമ്മേ…!”
ഒരു നിലവിളിയോടെ, അവൻ അവളിലേക്ക് ഉരുകി വീണു. അവന്റെ ചൂടുള്ള വിത്ത്, ഒട്ടും ബാക്കി വെക്കാതെ, ഒരു പ്രളയം പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചു. താൻ പിറന്ന ഉറവിടത്തിലേക്ക് തന്നെ തന്റെ ജീവൻ തിരികെ നൽകുന്ന നിർവൃതി.
ആർത്തലക്കുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിലും, അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗതയും, ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളവും മാത്രം മുഴങ്ങി. അവൻ അവളുടെ മേലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അവളുടെ ഉള്ളം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ആ ചൂട് പടർന്നപ്പോൾ, അഭിരാമി കണ്ണുകൾ അടച്ച്, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ മകനെ മാറോട് ചേർത്ത്, അവന്റെ വിയർത്ത നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. ആ മഴ ആ പാപത്തെ കഴുകിക്കളയുകയല്ല, മറിച്ച് സാക്ഷിയാവുകയായിരുന്നു.
അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, വല്ലാത്തൊരു സമാധാനവും, ജയിച്ചവളുടെ ഭാവവുമായിരുന്നു അതിൽ.
പക്ഷെ അതൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നില്ല. ആത്മസംതൃപ്തിയുടെ, അല്ലെങ്കിൽ ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും താൻ ജയിച്ചു എന്ന തോന്നലിന്റെ നേർത്ത, നിഗൂഢമായ ഒരു പുഞ്ചിരി.