അഭിരാമി കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല. പക്ഷെ അവളുടെ ശ്വാസം മുറുകി. കാലിലൂടെ അരിച്ചു കയറുന്ന ആ സ്പർശനം അവളിൽ വെറുപ്പല്ല, മറിച്ച് വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.
അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയഞ്ഞ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ, ഫാനിന്റെ കാറ്റിൽ വിറയ്ക്കുന്ന അവളുടെ മാറിടത്തിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണ് അറിയാതെ പാറിപ്പോയി. അവിടെ, വസ്ത്രത്തിനടിയിൽ താൻ വരുത്തിയ മുറിവുകൾ നീറുന്നുണ്ടാവും എന്ന ചിന്ത അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഒപ്പം, ഒരു മിന്നൽപിണർ പോലെ, ആ മുറിവുകൾ ഉണ്ടാക്കിയപ്പോൾ ലഭിച്ച വന്യമായ സുഖം അവന്റെ അടിവയറ്റിൽ കനമായി മാറി.
“സോറി അമ്മേ…” അവൻ പാദങ്ങളിൽ ഉഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു.
പക്ഷെ ആ വിരലുകൾ ഇപ്പോൾ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക്, അവളുടെ കാൽവണ്ണയിലെ മാംസളമായ ഭാഗത്തേക്ക് കയറിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. മാപ്പ് ചോദിക്കാനെന്ന വ്യാജേന, അവൻ ആ സാമീപ്യം അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ കാല് പിൻവലിച്ചില്ല. ആ ഉച്ചവെയിലിന്റെ മടുപ്പിൽ, പാപബോധവും നിഷിദ്ധമായ സാമീപ്യവും കൂടിക്കലർന്ന ഒരു മയക്കത്തിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും വഴുതി വീണു.
_______
രാത്രിയായപ്പോഴേക്കും ആ വീടിനുള്ളിലെ മരവിച്ച അന്തരീക്ഷത്തിന് അയവ് വന്നിരുന്നു. അഭിരാമി സ്വയം ഒരു സമാധാനം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു – “അത് അവന്റെ തെറ്റല്ല, മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ പറ്റിപ്പോയതാണ്. ബോധമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ മോൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.” ആ ചിന്ത അവളെ വീണ്ടും പഴയ അമ്മയാക്കി മാറ്റി. അവളുടെ മനസ്സ് ആ സംഭവത്തെ ന്യായീകരിച്ച്, ഒരു ചീത്ത സ്വപ്നം പോലെ മാറ്റിനിർത്തി.
അത്താഴം കഴിഞ്ഞ്, പാത്രങ്ങൾ ഒതുക്കി അവൾ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. മുഖത്ത് രാവിലെ കണ്ട കാർക്കശ്യമില്ല.
“മോൻ കിടക്കുന്നില്ലേ? നാളെ നേരത്തെ എണീക്കണ്ടേ?” അവൾ ചോദിച്ചു. ശബ്ദത്തിൽ പഴയ വാത്സല്യം തിരികെ വന്നിരുന്നു.
അവൾ കട്ടിലിനരികിൽ നിന്ന് ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിക്കാൻ കുനിഞ്ഞു. അയഞ്ഞ നൈറ്റി അപ്പോൾ മുന്നോട്ട് തൂങ്ങി.
അവൻ ബെഡിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കുറ്റബോധം പതുക്കെ മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അമ്മ ക്ഷമിച്ചു, പഴയതുപോലെയായി എന്ന അറിവ് അവന് വലിയ ആശ്വാസം നൽകി. എന്നാൽ, ആ ആശ്വാസത്തിനൊപ്പം, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ മൃഗം വീണ്ടും കണ്ണ് തുറന്നു.
അവൾ കുനിഞ്ഞപ്പോൾ, നൈറ്റിയുടെ വിടവിലൂടെ അവളുടെ വെളുത്ത, മാംസളമായ മാറിടങ്ങൾ ഭാരത്തോടെ കുലുങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അതിലൊന്നിന്റെ വശത്ത്, ഇന്നലെ താൻ കടിച്ചുവലിച്ചതിന്റെ നീലിച്ച പാട്, മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അത് മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവൻ… അവന് അത് മറക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അമ്മയുടെ ഈ ‘നോർമൽ’ ഭാവം, അവളിലെ ഈ മാറ്റം, താൻ ചെയ്തത് അത്ര വലിയ തെറ്റല്ലെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ തനിക്ക് ഇതിനിയും ആവാം എന്നോ ഉള്ള ഒരു തെറ്റായ സന്ദേശമാണ് അവന്റെ പാകപ്പെടാത്ത മനസ്സിന് നൽകിയത്. അവൾ ബെഡ്ഷീറ്റ് കുടഞ്ഞു വിരിക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ നോട്ടം ആ പാടിൽ തന്നെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
————–
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു. ബെഡ്ലാംപിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അഭിരാമി കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്ന് ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുകയാണ്. കണ്ണട മൂക്കിൻ തുമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
“അമ്മേ…”
അവൾ മുഖമുയർത്തി. “എന്താ കണ്ണാ, ഉറക്കമില്ലേ?” പുസ്തകം മടക്കി മടിയിൽ വെച്ചു.
അവൻ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത് വന്നിരുന്നു. “ഇല്ല… വെറുതെ…”
അവർ സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. കോളേജിലെ കാര്യങ്ങൾ, നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾ… പുറമേ ശാന്തമായ സംഭാഷണം. പക്ഷെ, വൈശാഖിന്റെ കണ്ണുകൾ അശാന്തമായിരുന്നു. അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്തും, കഴുത്തിലും, നൈറ്റിയുടെ വിടവിലൂടെ കാണുന്ന നിഴലുകളിലും ഉഴലുകയായിരുന്നു.