അവൾ ഉപ്പുപാത്രം എടുക്കാനായി വലതുകൈ ഒന്ന് ഉയർത്തി. ആ നിമിഷം, തോളിൽ കിടന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി അല്പം വഴുതി മാറി.
അവന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.
അവളുടെ കഴുത്തിന് തൊട്ടു താഴെ, തോളിനോട് ചേർന്ന്, ബ്ലൗസിന്റെ ഇറക്കം കുറഞ്ഞ ഭാഗത്ത് വ്യക്തമായ ഒരു പാട്.
നീലിച്ചു വട്ടത്തിലുള്ള ഒരു പാട്. അവിടെ തൊലി അല്പം പോറുകയും രക്തം കട്ടപിടിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
അതൊരു കടിയുടെ പാടായിരുന്നു. പല്ലുകൾ അമർന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ അടയാളം.
ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ, മൃഗീയതയുടെ ബാക്കിപത്രം അവളുടെ വെളുത്ത തൊലിയിൽ ഒരു ശാപം പോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.
“അമ്മേ…”
അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
കയ്യിലിരുന്ന ദോശത്തിരിപ്പി അറിയാതെ പാത്രത്തിൽ തട്ടി ‘ടങ്’ എന്നൊരു ശബ്ദമുണ്ടായി. അവൾ അനങ്ങിയില്ല. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതുമില്ല. അവളുടെ തോൾപ്പലകകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു, പക്ഷെ അവൾ സാരിത്തുമ്പ് വേഗത്തിൽ വലിച്ചിട്ട് ആ പാട് മറച്ചു.
“അമ്മേ… ഞാന്…”
അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഒരടി വെച്ചു.
“എനിക്ക്… എനിക്കൊന്നും ഓർമ്മയില്ല അമ്മേ. സത്യമായിട്ടും. എന്താ പറ്റിയേന്ന് പോലും…”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ച്, പൊട്ടിക്കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു, കൈകൾ നീട്ടി അവളെ തൊടാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എന്നെ നോക്ക് അമ്മേ… പ്ലീസ്… അമ്മേ, ഞാൻ… ഞാൻ കുടിച്ചിരുന്നു. എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു…”
അവൾ സ്റ്റൗ ഓഫ് ചെയ്തു. തിരിഞ്ഞു നിന്നില്ല.
“ഞാൻ… ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ? അമ്മേ…?”
അവൻ അവളുടെ തോളിനടുത്ത് ചെന്ന്, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “ഒന്ന് പറ അമ്മേ… ഞാൻ കാലുപിടിക്കാം… മിണ്ടാതിരിക്കല്ലേ…”
കുറ്റബോധം അവനെ കാർന്നു തിന്നുകയായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ അവ്യക്തമായ ഓർമ്മകൾ – വഴുക്കൽ, മണം, ചൂട്, പിന്നെ ആ നീലിച്ച പാട് – എല്ലാം കൂടി അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ ഒരു വലിയ മുഴ പോലെ തടഞ്ഞു നിന്നു. അവൻ മുട്ടുകുത്തി, അവളുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ മുഖമമർത്തി തേങ്ങി.
“മാപ്പ് അമ്മേ… ഇനി ഞാൻ തൊടില്ല… സത്യം… എന്നെ വെറുക്കല്ലേ…”
അവൾ അനങ്ങിയില്ല. ഒരു പ്രതിമ പോലെ, കല്ലിച്ച ശരീരവുമായി അവൾ നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുനീർ അവളുടെ സാരിയിൽ നനവ് പടർത്തി. എന്നാൽ, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകൾ ശൂന്യതയിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ തകർന്നുപോയ ഒരാളുടെ മരവിപ്പ്.
“എഴുന്നേൽക്ക്.”
അവളുടെ ശബ്ദം തണുത്തതും, ജീവനില്ലാത്തതുമായിരുന്നു. ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ ഇല്ലാത്ത, വെറുമൊരു കൽപ്പന.
അവന്റെ തേങ്ങൽ മുറിഞ്ഞു. ആ ശബ്ദത്തിലെ അപരിചിതത്വം അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ പതിയെ മുഖമുയർത്തി.
അവൾ അവനെ നോക്കിയില്ല. അവളുടെ നോട്ടം അടുക്കളയിലെ ജനൽക്കമ്പിയിൽ തട്ടിനിന്നു.
“പോയി കുളിക്ക്.”
ഇതും ഒരു ഉത്തരവ് തന്നെയായിരുന്നു. സാധാരണയുള്ള ‘മോനേ’ എന്ന വിളിയോ, ‘കണ്ണാ’ എന്ന വാത്സല്യമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വെറും വാക്കുകൾ.
അവൻ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ അവന് ധൈര്യം വന്നില്ല.
അവൾ ദോശ പാത്രത്തിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചു. യാന്ത്രികമായ ചലനങ്ങൾ.
“ഇനി…” അവൻ വീണ്ടും പറയാൻ തുടങ്ങി.
“പോവാൻ.”
അവൾ ശബ്ദമുയർത്തിയില്ല, പക്ഷെ ആ വാക്കിൽ ഒരടികൊണ്ട ആഘാതമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പിന്നെ തലതാഴ്ത്തി, ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറകോട്ട് നടന്നു.
അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞതും, അഭിരാമിയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ദോശക്കല്ല് പിടിച്ചിരുന്ന കൈ തളർന്നു. അവൾ കൗണ്ടർടോപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ശ്വാസം എടുക്കാൻ പ്രയാസമായി തോന്നി. നെഞ്ചിൽ, ഇന്നലെ അവൻ കടിച്ചുവലിച്ച ഭാഗങ്ങളിൽ നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ബ്രാ ഇട്ടിട്ടും, ആ വേദന തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാരിക്കുമുകളിലൂടെ കൈവെച്ച് അവിടെ അമർത്തി.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. പക്ഷെ കരയാൻ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് അവന്റെ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞ മുഖമല്ലായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി, ആ ഇടുങ്ങിയ കുളിമുറിയിൽ, മൃഗത്തെപ്പോലെ തന്റെ മാറിടത്തിൽ ആർത്തി കാണിച്ച ആ മുഖമായിരുന്നു. ഒപ്പം, ഭയാനകമായ മറ്റൊരു സത്യവും – ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, വേദനയ്ക്കിടയിലും, തന്റെ ശരീരം എപ്പോഴോ… ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും… എതിർക്കാൻ മറന്നുപോയിരുന്നു എന്ന സത്യം.