അവന്റെ ഭാരം അവളുടെ മേൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയ അവന്റെ ജീവന്റെ ചൂട് അവൾക്ക് പുതിയൊരു ഊർജ്ജം നൽകി. കാലുകൾക്കിടയിലെ നനവും, വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധവും, പുറത്തെ മഴയുടെ തണുപ്പും… എല്ലാംകൂടി അവളിലൊരു ലഹരി നിറച്ചു.
അവൾ മെല്ലെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ നനഞ്ഞ നെറ്റിയിലെ മുടി വകഞ്ഞു മാറ്റി. കിതപ്പ് മാറി ശാന്തനായി, ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ തന്റെ മാറിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടക്കുന്ന അവനെ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ചിരിക്ക് തിളക്കം കൂടി.
ഈ ശരീരം കൊണ്ടും, സ്നേഹം കൊണ്ടും അവനെ താൻ പൂർണ്ണമായും ബന്ധിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ ചിരിയെ കൂടുതൽ മനോഹരവും, ഒപ്പം ഭയാനകവുമാക്കി. ഇന്നലെ അവൾ ഭയന്ന അതേ മൃഗം, ഇന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിൽ സംതൃപ്തിയോടെ ഉറങ്ങുന്നു.
——————-
പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരുന്നു. നനഞ്ഞ മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങി. ജനൽവിരിയുടെ വിടവിലൂടെ എത്തിയ ഇളം വെയിൽ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.
അവൻ മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്നു. തല വല്ലാതെ ഭാരമുള്ളതുപോലെ തോന്നി. അവൻ തല ചരിച്ചു നോക്കി.
തന്റെ മുഖം ഇപ്പോഴും അമ്മയുടെ മാറിടത്തോട് ചേർന്നാണ്. അഭിരാമി ഉണർന്നിരുന്നു. അവൾ അവനെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുതുകിലെ രോമങ്ങളിൽ വെറുതെ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
അവന്റെ അനക്കം തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ അമ്മയല്ല, മറിച്ച് സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞ ഒരു കാമുകിയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
“എഴുന്നേറ്റോ…?” അവളുടെ ശബ്ദം പരുക്കനായിരുന്നു, ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യം മാറാത്ത, കനത്ത ശബ്ദം.
വൈശാഖ് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷെ അവൾ അവനെ വിട്ടില്ല. അവൾ അവനെ ഒന്നുകൂടി തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. നഗ്നമായ ശരീരങ്ങൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ആ രാവിലെ നിശബ്ദതയിൽ കേട്ടു.
“ഇന്നലെ… ഞാൻ…” അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങി.
“ഷ്…” അവൾ അവന്റെ വായ വിരൽ കൊണ്ട് പൊത്തി. “ഒന്നും പറയണ്ട. ഇന്നലെ രാത്രി കഴിഞ്ഞു.”
അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് നോക്കി. ഇന്നലെ താൻ ഉണ്ടാക്കിയ ആ നീലിച്ച പാട് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ കറുത്തിരിക്കുന്നു. അവൻ കുറ്റബോധത്തോടെയല്ല, ഒരവകാശത്തോടെ അവിടെ വിരലോടിച്ചു.
“ഇനി കോളേജിൽ പോവണ്ടേ?” അവൾ ചോദിച്ചു. പക്ഷെ കണ്ണുകളിൽ ‘പോവരുത്’ എന്ന കുറുമ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അവളുടെ നഗ്നമായ തോളിൽ മുഖം ഉരസി. “എങ്ങനെ പോവാനാ… അമ്മ എന്നെ മുഴുവനായി ഊറ്റിയെടുത്തില്ലേ…”
അതുകേട്ട് അവൾ ചിരിച്ചു. അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
“എന്നാലും എന്റെ മോന് ക്ഷീണം മാറിയിട്ടില്ല, അല്ലെ?”
അവൾ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പുതപ്പ് അരക്കെട്ട് വരെ താഴ്ന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത ശരീരത്തിൽ അവിടെയും ഇവിടെയും ചുവന്ന പാടുകൾ. രാത്രിയിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ.
“പോയി കുളിക്ക്… ഞാൻ ചായ എടുക്കാം.” അവൾ പറഞ്ഞു. “പിന്നെ…”
അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവന്റെ ചെവിയിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു, രഹസ്യം പോലെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നലെ നീ തന്നത്… അത് മുഴുവൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്. ഞാൻ കഴുകി കളഞ്ഞിട്ടില്ല.”
അവൾ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. എന്നിട്ട്, ഒട്ടും നാണമില്ലാതെ, നഗ്നയായിത്തന്നെ മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു. വൈശാഖ് ആ കാഴ്ച നോക്കി, തളർച്ചയിലും വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ കിടന്നു. അവരുടെ ജീവിതം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിമറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ രാവിലത്തെ കാപ്പിമണത്തോടൊപ്പം ആ മുറിയിൽ പടർന്നു.
” അമ്മയ്ക്ക് സേഫ് ആയിരുന്നൊ ഇന്നലെ ” അവൻ ചോദിച്ചു
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൾ വാതിൽപ്പടിയിൽ നിന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം കൗതുകമായിരുന്നു.