ആ ചിന്ത അവളെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു. അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ പൈപ്പ് തുറന്ന് മുഖത്തേക്ക് വെള്ളമടിച്ചു, ആ ഓർമ്മ കഴുകിക്കളയാനെന്ന പോലെ.
——————
അവൻ കുളിച്ചിറങ്ങി. നനഞ്ഞ മുടി തോർത്താതെ, കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയ നിലയിൽ അവൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന്റെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു. അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ദോശയും ചട്ണിയും വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
“അമ്മേ…” അവൻ വീണ്ടും തുടങ്ങി, ശബ്ദം നേർത്തിരുന്നു. “ഞാൻ… ഞാൻ ആലോചിച്ചു. എനിക്ക്… എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം. ഞാൻ അറിയാതെ…”
അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അവനെ തളർത്തുന്ന എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അറിയാതെ?”
അവൾ ആ വാക്ക് മാത്രം ആവർത്തിച്ചു. ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല അത്. ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ, കയ്പ്പേറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“നീ ഇന്നലെ ചെയ്തത്… അത് അറിയാതെ പറ്റിയതാണോ വൈശാഖ്?”
അവൻ ഞെട്ടി. അവൾ അവന്റെ മുഴുവൻ പേര് വിളിച്ചത് അപൂർവ്വമായിരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി വെച്ചു.
“നീ എന്നെ കടിച്ചുപറിച്ചത്… എന്റെ തുണി വലിച്ചുകീറിയത്… അതെല്ലാം വെറും…” അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു. “അറിയാതെ പറ്റിയതാണോ?”
അവന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.
“നീ കുടിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷെ… ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ…”
അവൾ കൈ ഉയർത്തി, തന്റെ സാരിയുടെ മുന്താണി അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി. കഴുത്തിലെ ആ കറുത്ത പാട് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
“ഇത് കണ്ടോ? ഇത് നീ തന്നതാ. നിന്റെ ‘സ്നേഹം’.”
അവൻ തല താഴ്ത്തി, വിറച്ചുപോയി. “അമ്മേ… പ്ലീസ്… എന്നെ ഇങ്ങനെ കൊല്ലല്ലേ…”
“കൊല്ലാനോ?” അവൾ ചിരിച്ചു, പക്ഷെ ആ ചിരിയിൽ കണ്ണീരുണ്ടായിരുന്നു. “ഇന്നലെ നീ എന്നെ കൊന്നില്ലേടാ? എന്റെ… എന്റെ ആത്മാഭിമാനം… അമ്മ എന്ന സ്ഥാനം… എല്ലാം നീ ആ ബാത്ത്റൂമിലെ തറയിൽ ഇട്ട് ചവിട്ടി അരച്ചില്ലേ?”
അവൾ അവന്റെ തൊട്ടടുത്തെത്തി.
“നീ കുടിച്ചത് കൊണ്ടല്ല… നിന്റെയുള്ളിൽ… നിന്റെയുള്ളിൽ എവിടെയോ ഇതൊക്കെയുണ്ട്. അതല്ലേ സത്യം?”
ആ ചോദ്യം ഒരു കുന്തമുന പോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. അവൻ മറുപടി പറയാനാവാതെ നിന്നു. കാരണം, ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ അവന് ഭയമായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ചില നിമിഷങ്ങളിൽ, ലഹരിയുടെ മറവിലും അവന് തോന്നിയ ആ വന്യമായ ആസ്വാദനം… അതൊരു നുണയായിരുന്നില്ലെന്ന് അവനും അറിയാമായിരുന്നു.
അവൻ അവളുടെ കാലിൽ മുഖമമർത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അവളുടെ പാദങ്ങൾ അവന്റെ കണ്ണീരിൽ നനഞ്ഞു. ആ ചൂട് അവളുടെ വിരലുകളിലൂടെ അരിച്ചു കയറി.
“പ്ലീസ് അമ്മേ… ഇനി ഉണ്ടാവില്ല… ഞാൻ സത്യം ചെയ്യുന്നു… എന്നെ തള്ളിക്കളയല്ലേ…”
അഭിരാമി അനങ്ങിയില്ല. കാലിൽ പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന മകനെ അവൾ നിർവികാരമായി നോക്കി. പണ്ട്, നടക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഇതേപോലെ തന്റെ കാലിൽ തൂങ്ങുമായിരുന്നു. അന്ന് അതൊരു ആശ്രയമായിരുന്നു.
ഇന്ന്?
അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു. അവന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ച്, ആ മുഖം ബലമായി ഉയർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു വീങ്ങിയിരുന്നു.
“ഒരു ചാൻസ്…” അവൾ ആ വാക്ക് മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ സ്വരം പരുക്കനായിരുന്നു.
“ഞാൻ ക്ഷമിക്കാം. പക്ഷെ നീ, ഒരു കാര്യം നീ ഓർക്കണം.”
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. ആ നോട്ടത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ അവൻ ഒന്ന് പതറി.
“നീ ഇന്നലെ തൊട്ടതും പിടിച്ചതും മായ്ച്ചു കളയാൻ പറ്റില്ല. ആ പാടുകൾ എന്റെ ദേഹത്തുനിന്ന് പോയാലും…” അവൾ തന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ചു, “…എന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് പോവില്ല. നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും.”
അവൻ തലയാട്ടി, വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി.
“പിന്നെ…” അവൾ ഒന്നുരുകി, ശബ്ദം അല്പം താഴ്ത്തി, എന്നാൽ അതിൽ മൂർച്ച കൂടിയിരുന്നു. “ഇന്നലെ, ലഹരിയുടെ പുറത്താണെങ്കിലും… നീ എന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ടു. ആ മൃഗവാസന നിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.”
അവൻ ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി.
“അത് മറച്ചു വെക്കാൻ നിനക്ക് പാടായിരിക്കും. ഇനി എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുമ്പോൾ… ഇന്നലെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ വരും”.