“എനിക്ക് വേഗം പോകണം. താഴെ അമ്മ ഒറ്റക്കാണ്.” ശ്യാമ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതിനെന്താ എന്നെ വേഗം ഒന്നു കുളിപ്പിച്ചു താ എന്നിട്ട് പോയിക്കോ.”
ശ്യാമ ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ സുധിയും. ശ്യാമ വേഗത്തിൽ സുധിയെ കുളിപ്പിച്ച് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. അവൾക്ക് അവിടെ നിന്നും താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിട്ടല്ല. അവൾക്ക് അവളുടെ അപ്പു ഏട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ നാണമായതുകൊണ്ടാണ് വേഗം താഴേക്ക് പോയത്.
താഴെ വാതിൽ വെറുതെ ചാരിയത് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ശ്യാമ വാതിൽ തുറന്ന് വേഗം അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ബാത്റൂമിൽ പോയി പ്രഭാത കൃത്യങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു വേഷം മാറി നേരെ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
അവളുടെ അമ്മ അപ്പോൾ അവിടെ കിടന്നിട്ടാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ശ്യാമ അമ്മയെ വിളിച്ചു.
“അമ്മേ.. അമ്മേ..”
“അപ്പു ഏട്ടാ……………. ”
സുധി മുകളിൽ നിന്ന് ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് താഴെ നിന്നും ശ്യാമയുടെ അലറിയുള്ള കരച്ചിൽ കേട്ടത്. സുധി വേഗം ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ട്രൗസറിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു കഴിയും വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് ഓടി.
ശ്യാമയുടെ അമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്നാണ് ശ്യാമയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സുധി വേഗം അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറിച്ചെന്നു.
“എന്ത് പറ്റി എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്.?” സുധി ശ്യാമയോട് ചോദിച്ചു. ശ്യാമ അവളുടെ അമ്മയുടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു.
“അമ്മ. അമ്മ. എഴുനേൽക്കുന്നില്ല അപ്പു ഏട്ടാ. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് എന്റെ അമ്മ എഴുനേൽക്കുന്നില്ല. അമ്മയ്ക്ക് ഇന്നലെ മരുന്ന് കൊടുക്കാൻ ഞാൻ മറന്നു പോയി അപ്പു ഏട്ടാ” ശ്യാമ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു..
സുധി വേഗം അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് പൾസ് നോക്കി.
ഇല്ല ഒന്നും പറ്റിയില്ല ചെറുതായി പൾസ് ഉണ്ട്. പിന്നെ ശ്യാമയുടെ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിൽ രണ്ട് കൈകൊണ്ടും അമർത്തി. കുറച്ചു സമയം അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം ശ്യാമയുടെ അമ്മയുടെ മൂക്ക് പൊത്തി പിടിച്ചു വായിൽ കൂടെ കൃത്രിമ ശ്വാസം കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കുറച്ചുസമയം അങ്ങനെ ചെയ്തപ്പോൾ . ശ്യാമയുടെ അമ്മ ചെറുതായി ശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. എങ്കിലും എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് സുധിക്കു മനസ്സിലായി.
സുധി ശ്യാമയെ വിളിച്ചു.
“ശ്യാമേ ശ്യാമേ.. വേഗം റെഡിയാകു നമുക്ക് പോകാം.
അപ്പോഴും ശ്യാമ അവിടെ ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു.
അതുകണ്ടു സുധി ദേഷ്യത്തോടെ എന്ന പോലെ പറഞ്ഞു
” ശ്യാമേ .. പെട്ടെന്നു റെഡിയാവണം . എന്തെങ്കിലും എടുക്കാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ പെട്ടെന്ന് എടുത്തു വെച്ചോ. വണ്ടി ഇപ്പോൾ എത്തും.”
സുധി പുറത്തേക്ക് നടന്നു
പുതിയ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ടു ഫോൺ എടുത്തു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.
“ഹലോ.വേഗം ഒരു ആംബുലൻസ് വേണം. ശ്യാമയുടെ വീട്ടിലേക്ക്. പെട്ടെന്ന് എത്രയും പെട്ടെന്ന്.”
അതും പറഞ്ഞ് വേഗം മുകളിലേക്ക് പോയി. അവിടെ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ എടുത്ത് ബാഗിൽ വെച്ച് ബേഗ് തന്റെ പുറത്തിട്ടശേഷം. ഓടി താഴേക്ക് വന്നു. അപ്പോഴേക്കും ശ്യാമ തയ്യാറായിരുന്നു.
സുധി രണ്ടു കൈകൊണ്ട് അമ്മയെ കോരിയെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
ഒരു പത്തു മിനുട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു ആംബുലൻസ് അവിടെ എത്തി. ഒരു മൊബൈൽ ഐ സി യു ആംബുലൻസ് ആയിരുന്നു അത്. അതിൽ ഒരു ഡോക്ടറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുധി വേഗം അമ്മയെ ആംബുലൻസിലേക്ക് കയറ്റി. . അമ്മയ്ക്ക് വേഗം ഓക്സിജൻ കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. .സുധിയേയും ശ്യാമയെയും കയറ്റി മരണമണി മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ആംബുലൻസ് ചീറിപ്പാഞ്ഞു.
സാധാരണ പോകുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ അല്ലായിരുന്നു ആംബുലൻസ് പോയത്. മറ്റൊരു വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ. അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും അവിടെ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ എല്ലാവരും തയ്യാറായിരുന്നു. അമ്മയെ ഐ സി യു വിലേക്ക് കയറ്റി. കരഞ്ഞു തളർന്ന ശ്യാമയെ സുധി അവിടെയുള്ള ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുത്തി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു സുധി പറഞ്ഞു.