ഒരുപാട് മെസ്സേജുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവിടെ ഞാൻ ആദ്യം വായിച്ചത്—
“സോറി… ഒരു അർജന്റ് കോള് വന്നു… അതാ പെട്ടെന്ന് പോയത്…”
ഡോക്ടറുടെ ക്ഷമാപണ സന്ദേശം.
അതാണ് ഏറ്റവും മുകളിൽ.
അത് പറഞ്ഞത് ഒരേയൊരു കാര്യം—
അതിന് മുമ്പും ഇവർക്കിടയിൽ
ഒരുപാട് സംസാരങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്.
ഡോക്ടർ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു നീണ്ട ബ്രേക്ക് എടുത്തപ്പോൾ…
ഒരുപക്ഷേ ഷബീന മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ചാറ്റുകൾ എല്ലാം ക്ലിയർ ചെയ്തതാവാം.
അങ്ങനെയെങ്കിൽ…
ഇപ്പോൾ എന്റെ കൈയിൽ ഉള്ളത്
അവരുടെ സല്ലാപങ്ങളുടെ
ഒരു അപൂർണ്ണ പതിപ്പ് മാത്രം.
പൂർണ്ണമായും കീറിപ്പോയ ഒരു പ്രണയകാവ്യത്തിന്റെ
ബാക്കിയുള്ള കുറച്ച് വരികൾ പോലെ…
ഞാൻ അവരുടെ പാതിമുറിഞ്ഞ പ്രണയകാവ്യത്തിന്റെ
ബാക്കിപത്രം വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഡോക്ടറുടെ ക്ഷമാപണത്തിന്—
“ഹോ… അത് സാരമില്ല”
എന്ന് ഷബീന ഭാവ്യതയോടെ മറുപടി കൊടുത്തിരുന്നു.
“ഇതുവരെയായിട്ടും പേടി മാറിയില്ലേ…?”
ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത ചോദ്യം.
“ഹേയ്… പേടിയൊന്നുമില്ല…”
അവളുടെ മറുപടി.
“പിന്നെ എന്തേ… ശരിക്കൊന്നു തൊടാൻ സമ്മതിക്കാത്തത്…?”
അതിനുത്തരമായി വാക്കുകളില്ലാതെ
കണ്ണുമിഴിച്ചുള്ള ഇമോജികളുടെ ഒരു കൂട്ടം ഷബീനയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന്.
അൽപനേരത്തിന് ശേഷം അവൾ എഴുതി—
“എന്നിട്ട്… ഇന്ന് തൊട്ടില്ലേ…??”
(ആ ചോദ്യം… എന്റെ ഉള്ളിൽ..ഒരു ഇരുണ്ട രേഖ പോലെ വെട്ടിപ്പിടിച്ചു!)
“ഹ്മ്മ്… തൊട്ടു…
പക്ഷേ ശരിക്കും ഒന്നും പിടിക്കാൻ
ഒന്നും സമ്മതിച്ചില്ല…”
ഷബീനയുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും,,, വീണ്ടും അതേ കണ്ണുമിഴിച്ചുള്ള ഇമോജികൾ….
വാക്കുകളേക്കാൾ മൗനങ്ങൾ വാചാലമാകുന്നതുപോലെ….
“അന്ന് ചെക്കപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ
എല്ലാം പിടിച്ചിരുന്നല്ലോ… മതിയായിട്ടില്ലേ…?”
തീർത്തും നാണം മറന്ന പോലുള്ള ഷിബിനയുടെ ചോദ്യം!
“ഹോ… അത് ചികിത്സയുടെ ഭാഗം…
എന്റെ പ്രൊഫഷനാണ്…”
“പക്ഷേ ഇന്ന്…
അങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നു…”
“ഇനി എപ്പോഴാ എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നത്…?”
ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യം
കളിപോലെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ
അതിനുള്ളിലെ ഉദ്ദേശം
അത്ര ലഘുവായിരുന്നില്ല.
“എന്തിന്…?” കുസൃതി നിറഞ്ഞ
അതേ താളത്തിൽ
ഷബീനയുടെ മറുചോദ്യം.
“തിന്നാൻ…”
ഡോക്ടർ ഒറ്റവാക്കിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഹസിനോട് ചോദിച്ചിട്ട് പറയാം…”
അവളുടെ മറുപടി… അറിയാതെ തന്നെ
ഒരു പരിധി വരച്ചുകൊണ്ട്.
“വന്നാൽ എന്ത് തരും…തിന്നാൻ…?”
കളിയെന്നപോലെ… ധ്വയാർത്ഥം നിറച്ച്… പരിധികൾ മായ്ച്ചുകൊണ്ട്… ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യം…
“വേണ്ടത് പറഞ്ഞോ…
ഞാൻ അത് തയ്യാറാക്കാം…”
നിഷ്കളങ്കമായി തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ ഡോക്ടർ നയം വ്യക്തമാക്കി—
“നിന്നെ മതി…!!”
ഷബീനയിൽ നിന്നും… വീണ്ടും കണ്ണുമിഴിച്ചുള്ള ഇമോജികൾ… എന്നാൽ ഇത്തവണ എണ്ണം കൂടിയിരുന്നു….
അവളുടെ പ്രതിരോധം അവിടെ തകർന്നുവീണതുപോലെ.
“തിന്നാൻ… നിന്നെ മതി”
എന്ന വാചകം അവളെ അതിന് മാത്രം
കോരിത്തരിപ്പിച്ചിരിക്കണം.
അൽപം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും
ഷബീനയുടെ മെസ്സേജ്—
“അയ്യോ…
ഹസ്സ് വന്നെന്നു തോന്നുന്നു…
ഞാൻ വരാം…”
അത് തന്നെയായിരുന്നു അവളിൽ നിന്നുള്ള അവസാനത്തെ മെസ്സേജ്.
സമയം ഒത്തു നോക്കിയപ്പോൾ—
കൃത്യമായിരുന്നു.
അപ്പോൾ കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചത്
ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു…
അയാളുമായുള്ള ചാറ്റിങ്ങിൽ മുഴുകി
പരിസരവും… സമയവും…
അവൾ മറന്നുപോയിരിക്കണം.
അതാവാം കോളിംഗ് ബെൽ കേട്ടപ്പോൾ..
വെപ്രാളത്തോടെ.. ചാറ്റ് അവസാനിപ്പിച്ച്… ക്ലിയർ ചാറ്റ് അടിക്കാൻ പോലും മറന്നു…
എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ ഓടിവന്നത്.
എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്
മറ്റൊന്നായിരുന്നു—
നിമിഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് അയാളുമായി
ഇത്ര കാമ ഭാവത്തോടെ സംസാരിച്ചിരുന്ന അവൾ…
എത്ര ശാന്തമായാണ് എന്നെ സ്വീകരിച്ചത്…?