മൗനമഴ
[ കത്തനാർ ]
“ഠപ്പേ!”
മഴയുടെ മുഴക്കത്തിനിടയിലും ആ ശബ്ദം അരവിന്ദിന്റെ കാതുകളിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ പതിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവന്റെ ശരീരം തെന്നി പിന്നിലേക്ക് വീണു. ചെളിവെള്ളം തെറിച്ച് മുഖത്തും ഷർട്ടിലും പടർന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
ഇപ്പോഴെന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഗ്രഹിക്കാൻ പോലും അവന്റെ മനസ്സ് വിസമ്മതിക്കുകയായിരുന്നു.
ദേവിക അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നു.
വലിയ കണ്ണുകൾ ഭയത്താൽ വിടർന്നിരുന്നു.
കോപവും അപമാനവും ഞെട്ടലും ഒരുമിച്ച് ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
താഴെ വീണ പുസ്തകങ്ങളും പേപ്പറുകളും മഴവെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞുകിടന്നു.
“ദേവിക…”
തറയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.
“കേൾക്കൂ… ഞാൻ…”
വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ദേവിക അവനെ നോക്കിയത് വെറുപ്പും അവിശ്വാസവും കലർന്ന ഒരു നോട്ടത്തോടെയായിരുന്നു.
അവൾ കുനിഞ്ഞിരുന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ വാരിയെടുത്തു.
തിടുക്കത്തിൽ എടുത്തതിനാൽ ചില പേപ്പറുകൾ വീണ്ടും കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതി വീണു.
കൈകൾ വിറച്ചുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ട് വന്ന അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ നിന്നു.
ഇനി തന്റെ സാന്നിധ്യം പോലും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുമെന്ന തോന്നൽ അവനെ പിന്നോട്ടടക്കി.
“ദേവിക, ഞാൻ മനഃപൂർവം…”
“വേണ്ട.”
ആദ്യമായി അവൾ സംസാരിച്ചു.
ശബ്ദം നേരിയ വിറയലോടെ പുറത്തുവന്നു.
അത്ര മാത്രം.
അതിന് ശേഷം ഒന്നും കേൾക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
പുസ്തകങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞോടി.
മഴവെള്ളം മുഖത്തുകൂടി ഒഴുകിയെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത് മഴയല്ലെന്ന് അരവിന്ദിന് തോന്നി.
അവൻ അവിടെ തന്നെ കുറച്ചു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
സംഭവിച്ചത് ഓർമ്മിച്ച നിമിഷം ഹൃദയം തണുത്തുപോയി.
അത് അബദ്ധമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് നോക്കിയാൽ അതൊരു അബദ്ധമെന്ന് എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?
അവളുടെ മുന്നിൽ വിശദീകരിക്കാൻ പോലും അവസരം കിട്ടിയില്ല.
പെട്ടെന്ന് ബോധം വന്നവനെപ്പോലെ അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“ദേവിക!”
മഴയിലൂടെ അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടി.
വഴിയിലാകെ ചെളിയായിരുന്നു.
മഴ ഇപ്പോഴും ആഞ്ഞു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഓടുന്നതിനിടെ രണ്ടുമൂന്നു തവണ കാൽ വഴുതി.
എന്നാൽ അവൻ നിന്നില്ല.
അകലെയായി ദേവികയുടെ രൂപം കാണാമായിരുന്നു.
പുസ്തകങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ കഴിയുന്നത്ര വേഗത്തിൽ ഓടുകയായിരുന്നു.
കിഴക്കുവശത്തുള്ള പത്തായപ്പുരയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ പോലും അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുകയറി.
അടുത്ത നിമിഷം വാതിൽ ശക്തിയായി അടഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് പടിക്കെട്ടിന് താഴെ വന്ന് നിന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചു.
അകത്ത് യാതൊരു ശബ്ദവും കേൾക്കുന്നില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷം അവൻ ആ വാതിലിലേക്ക് മാത്രം നോക്കിനിന്നു.
വാതിൽ മുട്ടിയാലോ?
എല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞാലോ?
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് ചെയ്താൽ അവൾക്ക് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥതയാവുമോ?
അവൾ പേടിച്ചിരിക്കുകയല്ലേ?
കൈ ഉയർത്തി വാതിലിൽ മുട്ടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവസാന നിമിഷം പിൻവലിച്ചു.
മഴയിൽ നനഞ്ഞുനിന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട ശേഷം പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
“ദേവിക എന്നെ ഇനി എന്തായിരിക്കും കരുതുന്നത്?”
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ മംഗലശ്ശേരിയിലെ വായുവിന് പോലും ഒരു മാറ്റം വന്നതുപോലെ തോന്നി.
അരവിന്ദിന് മാത്രമല്ല.
ദേവികയ്ക്കും.
രാവിലെ പ്രഭാതഭക്ഷണസമയത്ത് അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവനെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ മറ്റേ വാതിലിലൂടെയിറങ്ങി.
ആദ്യം അത് യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് അരവിന്ദ് കരുതി.
പക്ഷേ ഉച്ചയ്ക്കും അതു തന്നെ സംഭവിച്ചു.
വൈകുന്നേരം ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങിവരുന്ന വഴിയിൽ ദൂരെയായി അവളെ കണ്ടു.
സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ തലകുലുക്കി ഒരു പുഞ്ചിരിയെങ്കിലും നൽകാറുണ്ടായിരുന്നു.