കാർനോൻമാരുടെ പുണ്യമോ അതോ ചെവിയുടെ കേടോ എന്താണെന്നറിയില്ല ആരും ആ ശബ്ദങ്ങൾ മഴയിൽ കേട്ടില്ല. അവൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ആഞ്ഞടിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെയൊച്ച പുറത്തെ ഇടിയുടെ ഇരമ്പലിനെക്കാൾ ശക്തിയുള്ളതായി അവൾക്കുതോന്നി.
ഒരു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞുകാണും, അരവിന്ദ് ശക്തമായ സ്വരത്താൽ സ്ഖലിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ അവളുടെ ചെവിയുടെ അടുത്തുവന്നു മന്ത്രിച്ചു “എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.
നീ എന്റേത് മാത്രമായിരിക്കണം.” അവന്റെ കുണ്ണയാൽ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ തന്റെ കുഞ്ഞുപൂറു നിറയുന്ന അവന്റെ ശുക്ലത്തിന്റെ ചൂടും ചൂരും അവൾ അസ്വദിച്ചു.
അവൻ അവളുടെമേൽ തളർന്നു വീണുപോയിരുന്നു. കള്ളും, കളിയുടെ ക്ഷീണവും അവനെ ബോധരഹിതനാക്കി. അവന്റെ അടിയിൽ അങ്ങനെ കിടന്നുകൊണ്ടവൾ അവന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു.
അവ
തനിക്കുവേണ്ടിയുള്ളതല്ലെങ്കിലും കുറച്ചുനേരം അവളെ അത് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ചെറുതായി ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ അടിയിൽ അങ്ങനെ കുറച്ചൂടെ കിടക്കാൻ അവൾ കൊതിച്ചു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ എണീറ്റു അവനെ തിരിച്ചുകിടത്തി. അവന്റെ പൈജാമ എങ്ങനെയൊക്കെയോ അവനെ ധരിപ്പിച്ച ശേഷം അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“ഉറങ്ങിക്കോ അച്ചൂ…”
മൃദുവായി പറഞ്ഞിട്ട് പുതപ്പ് മൂടി, അവനറിയാതെ.
ഒരിക്കലും അറിയാതെ പോകാനിടയുള്ള ഒരു സ്നേഹത്തോടെ.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തലപൊട്ടുന്ന വേദനയോടെയാണ് അരവിന്ദ് ഉണർന്നത്.
ഒരു നിമിഷം എവിടെയാണെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നെ സ്വന്തം മുറിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പക്ഷേ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തിയെന്ന് ഓർമ്മയില്ല.
കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്ന് പാറു അകത്തുവന്നു.
കയ്യിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണ ട്രേ. നല്ല സ്വയമ്പൻ ഇഡലിയും സാമ്പാറും, പിന്നെ പാറു അവനുവേണ്ടി ഇടയ്ക്കുണ്ടാക്കാറുള്ള നല്ല ആവി പറക്കുന്ന ചൂട് പാൽചായയും.
സാധാരണ ദിനം പോലെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയും.
“ഉണർന്നോ മഹാരാജാവേ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
അരവിന്ദ് നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു.
“എനിക്ക് മരിക്കുന്ന പോലെ തലവേദന.”
“അതിന് മരുന്ന് വേണോ അതോ ബുദ്ധി വേണോ?”
പാറു പതിവുപോലെ കളിയാക്കി.
അരവിന്ദ് ചിരിക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തി.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ഇന്നലെ എങ്ങനെയാണ് മുറിയിലെത്തിയത്?”
ഒരു നിമിഷം മാത്രമാണ് പാറു മിണ്ടാതിരുന്നത്.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ മുഖഭാവം മാറ്റി.
“ആരോ കൊണ്ടുവന്ന് ഇട്ടതായിരിക്കും.”
“ആരാ?”
“എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാം?”
അവൾ തോളുയർത്തി.
“കുടിച്ച് പടികളിൽ വീണുകിടന്ന ഒരു മഹാനെ രക്ഷിച്ച ഏതോ പുണ്യാത്മാവ് എവിടോ ഉണ്ടാകും.”
അരവിന്ദ് സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
പക്ഷേ പാറുവിന്റെ മുഖം പൂർണമായും സാധാരണമായിരുന്നു.
അവൾക്കുമാത്രം അറിയാമായിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും.
അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും.
തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞ ഓരോ മുറിവും.
അവൾ ഒന്നും പറയില്ല.
ഒരിക്കലും. ആദ്യപടി അതവൻ തന്നെ എടുക്കണം എന്നാ വാശിയുണ്ടാരുന്നു
അവൾക്കു.
കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെപോലെതന്നെ ദേവിക അരവിന്ദിനെ പൂർണമായി ഒഴിവാക്കുന്നത് നിർത്തിയിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഒരു മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.
അവനെ കണ്ടാൽ മുമ്പത്തെ പോലെ ഉടൻ വഴിമാറിപ്പോകുന്നില്ല.
എന്നാലും സംസാരിക്കുകയുമില്ല.
ആ മൗനമാണ് അരവിന്ദിനെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത്.
അവൾ കോപിക്കുകയോ ശാസിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ പോലും അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഈ അകലം…
ഈ നിശ്ശബ്ദത…
അതാണ് അവനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്വാസംമുട്ടിച്ചത്.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക്.
മഴയില്ലാത്ത തെളിഞ്ഞ ദിവസമായിരുന്നു.
പഴയ മാവിന്റെ ചുവട്ടിലെ കൽത്തറയിൽ ഇരുന്ന് ദേവിക കുറിപ്പുകൾ എഴുതുകയായിരുന്നു.
കോളേജിലെ എന്തോ അസൈൻമെന്റാവണം.
അരവിന്ദ് അവളെ കണ്ടത് യാദൃശ്ചികമായിരുന്നു.
തിരിഞ്ഞുപോകാനാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്.
പക്ഷേ ഇനിയും സംസാരിക്കാതിരുന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും ശരിയാകില്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.