ഇപ്പോൾ അവൾ അരവിന്ദിനെ കണ്ടതും വഴി മാറിപ്പോയി.
ട്യൂഷന് പോകുന്ന സമയത്ത് ഒരിക്കൽ കൂടി അവളെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
ഈ തവണ അവൻ മനപ്പൂർവം വഴിയരികിൽ നിന്നു.
എന്തെങ്കിലും പറയാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച്.
പക്ഷേ ദേവിക അവന്റെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം പോലും മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല.
അജ്ഞാതനായ
ഒരാളുടെ സമീപത്തുകൂടി പോകുന്നതുപോലെ നടന്നു.
ആ പഴയ പുഞ്ചിരിയില്ല.
ആ സൗമ്യതയില്ല.
ആ ശാന്തതയുമില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു അകലം മാത്രം.
ഓരോ തവണയും അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറുമ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ കുറ്റബോധം കൂടുതൽ വലുതായി.
രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ ആ ഒരു നിമിഷം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
അവളുടെ മുഖം.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ.
ആ അടിയുടെ ശബ്ദം.
കുറ്റബോധം പതിയെ ആത്മവെറുപ്പിലേക്ക് മാറിത്തുടങ്ങി.
ദേവിക തന്നെ ഒരു മോശം മനുഷ്യനായി കരുതുന്നുണ്ടെന്ന ചിന്ത അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
ആ രാത്രി മഴയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അരവിന്ദിന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ബെഡിൽ നിന്നും എണീറ്റു വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് അവൻ ഏറെ നേരം ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
മംഗലശ്ശേരി പതുക്കെ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ നിദ്രയിലാണ്ടിരുന്നു.
അവനുമാത്രം ശാന്തനാകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“അവൾ എന്നെ ഒരു വൃത്തികെട്ടവനായി കരുതുന്നു…”
ആ ചിന്ത വീണ്ടും വന്നു.
“ഞാൻ അങ്ങനെയല്ലെന്ന് അവളെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കും?”
മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന അരവിന്ദ് അലമാര തുറന്നു.
അവിടെ പഴയ ഒരു മദ്യകുപ്പിയുണ്ടായിരുന്നു.
ചിന്തിക്കാതെ ഗ്ലാസിലൊഴിച്ചു.
ഒന്ന്.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
ശേഷം എണ്ണമില്ലാതെയായി.
ഓർമ്മകൾ മങ്ങണമെന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം.
സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ചിലപ്പോൾ കുടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഒരിക്കലും അല്ല.
പക്ഷേ ഓരോ തുള്ളിയും ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മാത്രം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
വളരെ വൈകിയപ്പോഴാണ് അവൻ പുറത്തേക്ക് വന്നത്.
വരാന്തയിലെ തൂണിൽ ചാരിനിന്നു.
നക്ഷത്രങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശം.
അകലെയുള്ള ഇരുട്ട്.
കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം.
എല്ലാം മങ്ങിയതായി തോന്നി.
അവൻ രണ്ടു പടി താഴെയായി ഇരുന്നു. ഒടുവിൽ എപ്പോൾ നിലത്തേക്ക് വീണുവെന്ന് പോലും അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.
രാത്രി ഏറെ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മുകളിൽ മുറിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിയ പാറു ആദ്യം കണ്ടത് വരാന്തയിലെ താഴോട്ടുള്ള പടികളിൽ കിടക്കുന്ന അരവിന്ദിനെയാണ്.
“അച്ചൂ!”
അവൾ
ഓടിവന്നു.
അരികിലെത്തിയ നിമിഷം തന്നെ മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം മൂക്കിലടിച്ചു.
അവൾ ഞെട്ടി.
അച്ചു ഇങ്ങനെ കുടിക്കുന്നത് അവൾ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല.
“അച്ചൂ… കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”
അവൾ കുനിഞ്ഞ് അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടിനോക്കി.
നേരിയ ബോധം മാത്രം.
കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞു.
വാക്കുകൾ വ്യക്തമായില്ല.
പാറുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരമിറങ്ങി.
എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വലിയ എന്തോ.
അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ കുടിക്കില്ല.
കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അവൾ അവനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചത്.
അവന്റെ ഒരു കൈ സ്വന്തം തോളിലിട്ട് പതുക്കെ പടികൾ കയറ്റി.
മുറിയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ശ്വാസം മുട്ടിയിരുന്നു.
കിടക്കയിൽ കിടത്തിയ ശേഷം ചെരുപ്പ് അഴിച്ചു.
നനഞ്ഞ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ തുറന്ന് മാറ്റാൻ സഹായിച്ചു.
തണുത്ത വെള്ളം ഒരു ഗ്ലാസിൽ കൊണ്ടുവന്ന് അരികിൽ ഇരുന്നു.
“കുറച്ച് കുടിക്കൂ…”
അവൾ പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് കണ്ണുതുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവന്റെ നോട്ടം അവളെ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി.
അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവൻ എന്തോ പിറുപിറുത്തു.
“ഞാനതൊന്നും… മനഃപൂർവം ചെയ്തതല്ല…”
പാറു നിശ്ചലയായി.
അരവിന്ദ് വീണ്ടും എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നീ…”
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം.
“നീ എന്നെ വെറുക്കുന്നു. അതെനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… “അവൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു
പാറുവിന്റെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.