പഴയ മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം ആ രാവിലെ അവസാനിച്ചു.
ഇനി ആരംഭിക്കുന്നത്…
അവൾക്ക് പോലും മനസ്സിലാകാത്ത, ഭയവും അനിശ്ചിതത്വവും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതിയ അധ്യായമാണ്.
രാത്രി ഏഴുമണിയോട് അടുക്കുമ്പോൾ ഫ്ലാറ്റിലെ നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ കനത്തു.
മീനാക്ഷി പലതവണ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി.
ഓരോ മിനിറ്റും കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരേ ചിന്ത മാത്രം—
“ഇനി അവൻ വരും…”
അവൾ സൽമാൻ രാവിലെ നൽകിയ കസവുസാരി എടുത്ത് ഉടുത്തിരുന്നു. മുടിയിൽ അല്പം
മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയിരുന്നു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കണ്ടിട്ടും അവൾക്ക് സ്വയം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കഴുത്തിൽ പുതിയ താലി.
അതിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പതിച്ചു.
പന്ത്രണ്ട് വർഷം രാജീവന്റെ ഭാര്യയായി ജീവിച്ച താൻ…
ഇന്ന് മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിൽ, മറ്റൊരു ബന്ധത്തിന്റെ പേരിൽ, അയാളെ കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.
അടുക്കളയിൽ രാത്രിയിലേക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഒരുക്കിയിരുന്നു.
എല്ലാം തയ്യാറാക്കിയിട്ടും മനസ്സ് മാത്രം തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് വാതിലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
മീനാക്ഷിയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് വിറച്ചു.
സൽമാൻ എത്തിയിരുന്നു.
അകത്തേക്ക് കയറിയ അവന്റെ കണ്ണുകൾ സ്വാഭാവികമായി ഹാളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ചുവടുകൾ പതുക്കെയായി.
കസവുസാരിയിൽ അവൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ലാളിത്യവും ഗൗരവവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മൃദുവായ ഗന്ധം മുറിയിലേക്ക് പടർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ സൽമാന്റെ ശ്രദ്ധ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പിടിച്ചത് അവളുടെ മുഖമായിരുന്നു.
അവിടെ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഭയത്തിന്റെ ചെറിയൊരു നിഴൽ മാത്രം.
അത് കണ്ടപ്പോൾ സൽമാന്റെ മനസ്സിൽ പലതരം വികാരങ്ങൾ ഉയർന്നു.
താൻ ആഗ്രഹിച്ച കാഴ്ചയാണ് മുന്നിലുള്ളത്.
പക്ഷേ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു സാധാരണ വിജയത്തിന്റെ പ്രതീകമല്ലെന്നും, ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാരം ചുമന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരാളാണെന്നും അവന് മനസ്സിലായി.
അവൻ ഒന്നും പറയാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
കുറച്ചു സമയത്തിനുശേഷം ഫ്രഷായി, ട്രാക്ക് പാന്റും ടി-ഷർട്ടും ധരിച്ച് പുറത്തുവന്നു.
ഡൈനിങ് ടേബിളിലെ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു.
മീനാക്ഷി പതുക്കെ ഭക്ഷണം വിളമ്പി.
അവളുടെ കൈകൾ അല്പം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സൽമാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നീയും ഇരിക്കൂ,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൻ അവൾക്കായി ഒരു കസേര വലിച്ചു.
മീനാക്ഷി ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.
ഇതുവരെ അവൾ സൽമാനെ ഒരു ഭയമായി മാത്രമാണ് കണ്ടിരുന്നത്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അയാൾ സാധാരണ ഒരു വീട്ടിലെ രാത്രി ഭക്ഷണസമയത്തെ പോലെ സംസാരിക്കുന്നത് അവളെ കൂടുതൽ
ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി.
അവൾ ഇരുന്നു.
സൽമാൻ അവൾക്കായി ഭക്ഷണം വിളമ്പി.
രണ്ടുപേരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ മീനാക്ഷിയുടെ ശ്രദ്ധ ഭക്ഷണത്തിലായിരുന്നില്ല.
തന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളിലായിരുന്നു.
“ഇന്ന് രാത്രി എന്താകും?”
“അവൻ എന്നോട് എങ്ങനെയായിരിക്കും പെരുമാറുക?”
“രാജീവൻ ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും?”
ഈ ചിന്തകളെല്ലാം മാറിമാറി വന്നു.
അവൾ അല്പം മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
സൽമാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും നിർബന്ധിച്ചില്ല.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“ഫ്രിഡ്ജിൽ പാൽ ഇല്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ട്,” മീനാക്ഷി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഒരു ഗ്ലാസ് പാൽ എടുത്ത് റൂമിലേക്ക് വാ.”
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് സൽമാൻ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
മീനാക്ഷി അവിടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും ഒരു ഭയം ഉയർന്നു.
അവൾ പതുക്കെ പാത്രങ്ങൾ എടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ഓരോ പാത്രവും കഴുകുമ്പോഴും മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.
വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം.
പാത്രങ്ങളിൽ തട്ടുന്ന കൈകളുടെ ശബ്ദം.
പക്ഷേ അവളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിയത് സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു.
പാത്രം കഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രാജീവന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വന്നു.
“ഞാൻ ശരിയാണോ ചെയ്യുന്നത്?”