രാജീവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
അവന് ആശ്വാസമുണ്ടായില്ല.
ജയിൽ ഒഴിവായി.
ജോലി തിരികെ ലഭിച്ചു.
പക്ഷേ…
അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട മനുഷ്യനെ അവൻ അവിടെ വിട്ടുപോകേണ്ടിവരുന്നു.
സൽമാൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ നീ പോകൂ.”
രാജീവൻ പതുക്കെ മീനാക്ഷിയെ നോക്കി.
അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയണമെന്ന് തോന്നി.
“എന്നെ വിട്ടുപോകരുത്” എന്ന് വിളിച്ചുപറയണമെന്ന് തോന്നി.
പക്ഷേ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ
നിന്ന് ഒരു വാക്കും പുറത്തുവന്നില്ല.
രാജീവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“മീനു…”
അതായിരുന്നു അവൻ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്ക്.
അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“നീ ശ്രദ്ധിക്കണം…”
എന്നാണ് അവൾക്ക് പറയാൻ കഴിഞ്ഞത്.
രാജീവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്തേക്ക് പോയി.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
ക്ലിക്ക്.
ആ ചെറിയ ശബ്ദം മീനാക്ഷിയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു വാതിൽ അടഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.
ഇപ്പോൾ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ അവളും സൽമാനും മാത്രം.
രാജീവൻ പോയതോടെ മീനാക്ഷിയുടെ ഭയം കൂടുതൽ ശക്തമായി.
അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.
അപരിചിതമായ വീട്.
അപരിചിതമായ ജീവിതം.
അരികിൽ തന്നെക്കാൾ ഏഴ് വയസ്സ് ഇളയ ഒരാൾ.
ഇന്നലെവരെ തന്റെ ജീവിതവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഒരാൾ.
ഇന്ന്…
തന്റെ ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ.
അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അത് ശ്രദ്ധിച്ച സൽമാൻ അല്പനേരം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു.
ശേഷം വളരെ സാധാരണ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുകയാണ്.”
മീനാക്ഷി അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“രാത്രിയേ വരൂ.”
അവൾക്ക് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.
“ഫ്രിഡ്ജിൽ കുറച്ച് സാധനങ്ങളുണ്ട്. അടുക്കളയിൽ വേണ്ടതെല്ലാം ഉണ്ട്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ നോക്കിക്കോളൂ.”
അവൻ പോകാനൊരുങ്ങി.
പിന്നെ അലമാരയിൽ നിന്ന് ഒരു കവറെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അതിൽ ഒരു മനോഹരമായ കസവുസാരി.
അരികിൽ ചെറിയൊരു പാക്കറ്റിൽ മുല്ലപ്പൂ.
“രാത്രി ഞാൻ വരുമ്പോൾ ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം,” സൽമാൻ പറഞ്ഞു.
മീനാക്ഷിയുടെ മുഖം വീണ്ടും വിളറി.
അവളുടെ മനസ്സിൽ അനേകം ചിന്തകൾ.
‘ഇന്ന് രാത്രി എന്തായിരിക്കും?’
‘അവൻ എന്താണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്?’
‘എനിക്ക് ഈ ജീവിതം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?’
അവളുടെ മുഖത്തെ ആശങ്ക സൽമാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
പക്ഷേ അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വാതിൽ തുറന്നു.
“ഞാൻ പോകുന്നു.”
എന്ന് പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ വീണ്ടും അടഞ്ഞു.
ഇത്തവണ ആ നിശ്ശബ്ദത
കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.
മീനാക്ഷി ഹാളിന്റെ നടുവിൽ തന്നെ നിന്നു.
കുറച്ചു നേരം അവൾക്ക് ചലിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
അവസാനം പതുക്കെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു.
തന്റെ കഴുത്തിലെ പുതിയ താലിയിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ തട്ടി.
അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു.
കണ്ണുനീർ വീണ്ടും ഒഴുകി.
“ഇത് എന്ത് ജീവിതമാണ്…”
അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
തന്നെക്കാൾ ഏഴ് വയസ്സ് ഇളയ ഒരു യുവാവിന്റെ കൂടെ ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് കഴിയണം.
തന്റെ ഭർത്താവ് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ.
അവനെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ.
ഇത് ഒരു ജീവിതമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
ഒരു നിബന്ധനയാണ്.
ഒരു കടമാണ്.
ഒരു ശിക്ഷയാണ്.
പക്ഷേ ആരുടെ തെറ്റിനാണ് താൻ ഈ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നത്?
രാജീവന്റെ തെറ്റിനോ?
സൽമാന്റെ തീരുമാനത്തിനോ?
അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം നിസ്സഹായതയ്ക്കോ?
അവൾ സ്യൂട്ട്കേസുകൾ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ വസ്ത്രവും കൈയിൽ എടുക്കുമ്പോൾ പഴയ വീടിന്റെ ഓർമ്മ വന്നു.
രാജീവന്റെ ചിരി.
രാവിലെ ഒരുമിച്ച് കുടിച്ച ചായ.
രാത്രിയിലെ ചെറിയ വഴക്കുകൾ.
കുട്ടികളില്ലെങ്കിലും പരസ്പരം ആശ്രയിച്ച് ജീവിച്ച പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾ.
എല്ലാം ഇപ്പോൾ വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് തോന്നി.
പിന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മേശപ്പുറത്തെ കസവുസാരിയിലും മുല്ലപ്പൂവിലും പതിച്ചു.
അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും ശക്തമായി മിടിച്ചു.
വൈകുന്നേരം അടുക്കുന്നു.
രാത്രി അടുത്തുവരുന്നു.
അവൾക്കറിയില്ല—
ആ രാത്രി തന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെയാണ് മാറ്റാൻ പോകുന്നതെന്ന്.
അവൾക്ക് അറിയാവുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം.