കുടുംബക്കാർ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഞാൻ കേട്ടില്ല.
യാത്രാ ക്ഷീണമെന്ന് പറഞ് ഞാൻ പോയി കിടന്നു.
പിറ്റേ ദിവസം അവളെ ഞാൻ ഉമ്മറത്തു നോക്കിയെങ്കിലും കണ്ടില്ല
അനിയത്തി വഴി
തലേന്ന് രാത്രി
അവൾ പോയെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
എനിക്കവളോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ആരുമില്ലാത്തൊരവസരാത്തിനായി ഞാൻ കാത്തു നിന്നു.
ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ..ആ ദിവസം വന്നു.
രാവിലെ എന്റുമ്മയും അവളുടെ ഉമ്മയും സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഞാനുണർന്നത്.
അവളുടെ ഉപ്പാക്ക് ചെവിയുടെ ഓപ്പറേഷൻ കാരണമായി
(ചെവി ഒലിക്കുന്ന എന്തോ ഒരു അസുഖം ആണെന്നറിയാം)
ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുകയാണെന്നും ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് വരാൻ ഒരാഴ്ച എടുക്കുമെന്നും പറഞ്ഞു.
അവർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി വീട്ടിൽ ആളില്ലാതായിട്ട്
രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം ആയി.
അത് കൊണ്ട് തന്നെ വീട്ടിലെ കോഴികളെ പരിപാലനത്തിനും, വീട് വൃത്തി യാക്കിയിടാനും വേണ്ടി അവൾക്കവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരേണ്ടി വന്നു.
ഞാൻ കടയിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ. അവളൊറ്റക്ക് ഒരോട്ടോയിൽ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നത് കണ്ടു.
കുഞ്ഞനെ ഞാൻ കണ്ടില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉമ്മാന്റെ കൂടെ ആകുമെന്ന് കരുതി.
ഞാൻ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി വീട്ടലേക്ക് വന്നു.
വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.
ഉമ്മറത്തൊന്നും അവളെ കണ്ടില്ല.
ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടതായി എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.
ഇത് ഒരവസരമായി കണ്ട് അവളെ ഇനി വേദനപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി എല്ലാം തുറന്നു പറയണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
അങ്ങനെ ഞാൻ വെള്ളമെടുക്കാനാണെന്നുള്ള വ്യാജേനെ ബക്കറ്റുമായി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
മെല്ലെ കിണറ്റിനരികിലേക്ക് ചെന്നു.
ഉള്ളിൽ നിന്നും അനക്കമൊന്നും കേൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എങ്ങനയെങ്കിലും അവളെ ഒന്ന് കാണാനായി. ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് എനിക്കൊരു ഓർമ വന്നു.
അവൾ പുറത്തേക്ക് വരാൻ വേണ്ടി
പഴയ ഓർമയിൽ ബക്കറ്റ് നിലത്തിടുകയും പാള കിണറ്റിലേക്ക് മനപ്പൂർവം ഇടുകയും കിണറിന്റെ ഗ്രില്ല് പിടിച്ചു അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നീക്കി ശബ്ദ കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
തത്ഫലമായി
അകത്തു നിന്ന് കസേര നീങ്ങുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുകയും അവൾ പുറത്തേക്ക് വരുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു.
ചാരിയിട്ട വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കു വന്ന അവൾ
എന്നെ കണ്ട് ഒന്ന് നിന്നു.
പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും
ഞാൻ പിറകിൽ നിന്നും വിളിച്ചു.
അതെ. ഒന്ന് നിൽക്കണം.
പെട്ടന്നവൾ നടത്തം നിർത്തി
എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ് എന്നെയൊന്നു കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി.
ശേഷം അവൾ എന്താണെന്ന ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.
പെട്ടൊന്ന് എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി.
കാരണം ഞാനാകണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് എനിക്ക് പരിചയമില്ലാത്തൊരു ഭാവമായിരുന്നു.
അതെന്നെ തെല്ലൊന്ന് ആശങ്കപ്പെടുത്തി.
എന്നാൽ ഇനിയും എനിക്കൊന്നും മൂടി വെക്കാൻ സാധ്യമല്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച്..
എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒരുപാടിഷ്ട്ടമാണ്.ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജീവനെക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്നു..എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒരിക്കലും പിരിയാൻ കഴിയില്ല.എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. 😭😭
അത് എങ്ങനെ പറഞ്ഞു തീർത്തു എന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.
ഞാനവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പതിയെ നോക്കി.
അത് കേട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഭാവ മാറ്റവും .ഞാൻ കണ്ടില്ല
അവൾ ഇത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു:
“എനിക്കറിയാം.”..
അവളുടെ ഈ പെരുമാറ്റം എന്നെ കൂടുതൽ വിഷമത്തിലാക്കി.
എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ചാലിട്ടൊഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ നിറഞ്ഞ കണ്ണുമായ് അവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി.
അത് കണ്ട് പെട്ടെന്നവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങളെല്ലാം മാറി.