അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, എന്റെ സംസാരം അവളിൽ പൂർണ്ണമായി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന്. ഞാൻ അവളെ കൂടുതൽ ഇറുകെപ്പുണർന്നു കൊണ്ട് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.
ആ സംസാരത്തിന് ശേഷം ഞാന് ഓഫിസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു, യാത്രാ മധ്യേ എന്റെ മനസ്സില് ഞാന് എന്താണ് ഹൻസിബയൊട്
പറഞ്ഞതെന്നും,ഞാന് പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാണോ,അതോ എന്തിനാണ് ഞാന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് എന്നും ആലോചിച്ചിട്ട് എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല, അവളോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോള് ഞാന് എന്തിനാണ് അതില് ഒരു വിഷമം ഉള്ള പോലെ ഫീൽ ചെയ്യുന്നത് എന്നും എന്നാല് ആ സമയത്ത് എന്നില് അടങ്ങാത്ത കാമം ഉണ്ടാവുന്നത്
എന്തിനാണ് എന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല,ആ ആലോചനയിൽ ഓഫീസ് എത്തിയത് ഞാന് അറിഞ്ഞില്ല.
അങ്ങനെ വൈകിട്ട് ജോലി
കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. ഞാൻ രാമേന്ദ്രേട്ടനേക്കാൾ കുറച്ചു മുന്നേ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. പിന്നാലെ രാമേന്ദ്രേട്ടനും വന്നു. വന്നപാടെ പുള്ളി ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ നേരെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറിപ്പോയി ഡ്രസ്സ്
ഒക്കെ മാറി. അതിനുശേഷം പുള്ളിയെ പുറത്തേക്ക് കാണാനേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും രാമേന്ദ്രേട്ടൻ പുറത്തേക്ക് വരാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതുക്കൽ ചെന്ന് കതകിൽ തട്ടി വിളിച്ചു:
“ചേട്ടൻ എന്താ പുറത്തേക്ക് വരാത്തത്? അകത്ത് എന്താ പരിപാടി?”
അകത്തുനിന്ന് അല്പം മടിയോടെ പുള്ളിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു:
“ഒന്നുമില്ലെടാ… ഞാൻ ചുമ്മാ ഇവിടെ കിടക്കുവാണ്.”
ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതല്ല ചേട്ടൻ ഇവിടെ ഏസി ഇല്ലാതെ അകത്ത് എത്ര നേരം ഇങ്ങനെ ഇരിക്കും? പുറത്തേക്ക് വാ ചേട്ടാ, പുറത്തിരുന്ന് സംസാരിക്കാം.”
അങ്ങനെ ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ പുള്ളി മുഖം താഴ്ത്തി ഒടുവിൽ
സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അപ്പോൾ ഹൻസിബ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ വേഷം ഒരു സ്ലീവ് ലെസ് നൈറ്റി ആയിരുന്നു,അതില് അവളുടെ കക്ഷവും ചെറുതായി ഉള്ള കുറ്റി രോമങ്ങളും കാണാന് കഴിയുമായിരുന്നു, ഞാന് ചെന്ന് ഹൻസിബയുടെ അരികിലായി സോഫയിൽ ഇരുന്നു.
രാമേന്ദ്രേട്ടനാകട്ടെ എന്തോ ഒരു വലിയ അപരാധം ചെയ്തതുപോലെയുള്ള മുഖം കറുത്തുമാണ് വന്ന് സോഫയുടെ ഒരു കോണിൽ ഇരുന്നത്.എന്നാലും ചേട്ടന് അവള് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്നില്ല.
പുള്ളിയുടെ ആ ഇരിപ്പും മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ചേട്ടൻ ഇന്നലത്തെ കാര്യം ആലോചിച്ചു വിഷമിക്കുകയാണല്ലേ? ചേട്ടൻ വെറുതെ അതൊക്കെ ഓർത്ത് ടെൻഷൻ അടിച്ചിരിക്കുവാണോ?”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ മുഖം ഉയർത്തി, വളരെ പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അതല്ലടാ… എനിക്ക് എന്തോ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തതുപോലെ തോന്നുവാ. ഞാൻ കുറച്ചധികം നിങ്ങളുടെ പ്രൈവസിയിലോട്ട് കയറി ഇടപെട്ടതുപോലെ, എനിക്ക് അതില് വല്ലാത്തൊരു മനോവിഷമമുണ്ട്…”
പുള്ളി അത് പറഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു:
“അങ്ങനെയൊന്നും വിചാരിക്കണ്ട ചേട്ടാ! അതാ സമയത്തെ ഒരു ലഹരിയിൽ ആർക്കായാലും കൺട്രോൾ വിട്ടുപോകും. ഇന്നലെ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു പോയി, അതിൽ ചേട്ടൻ കുറ്റബോധം തോന്നി ഇനി അതോർത്ത് വിഷമിച്ചിരിക്കേണ്ട യാതൊരു കാര്യവുമില്ല.”
അതു കേട്ടതും ഹൻസിബ, വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും ആശ്വാസിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലും രാമേന്ദ്രേട്ടനോട് പറഞ്ഞു:
“ശരിയാണ് ചേട്ടാ, ഇക്ക പറഞ്ഞതുപോലെ
അതൊന്നും ചേട്ടൻ കാര്യമായിട്ട് എടുക്കണ്ട. ആ സമയത്ത് ഞങ്ങളുടെ ആ ഒരു അവസ്ഥയും ആ സുഖവുമൊക്കെ ചേട്ടനും അറിയാമല്ലോ. ആ നിമിഷത്തിന്റെ ചൂടിൽ സംഭവിച്ചു പോയതല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ അതൊക്കെ വിട്ടേക്ക്.”
ശരിയാ ചേട്ടാ… രാത്രി ആ സുഖത്തിന്റെ ലഹരിയിലും ആവേശത്തിലും ഞങ്ങൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുപോയി. അതുപോലെ ചേട്ടനും ആ സാഹചര്യത്തിന്റെ ആ ഒരു ഇതിൽ അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞുപോയതല്ലേ.