അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ അതൊന്നും ഒട്ടും കാര്യമായിട്ട് എടുക്കണ്ട.”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒരല്പം ആശ്വാസത്തോടെ, എന്നാൽ ചെറിയൊരു നാണത്തോടെ മുഖം ഉയർത്തി പറഞ്ഞു:
അതല്ലടാ… രാത്രി നമ്മുടെ റൂമിൽ വെച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു
വിമ്മിഷ്ട്ടം തോന്നുവാ. ഞാൻ കാരണം നിങ്ങളുടെ പ്രൈവസിയിൽ വലിയൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായി പോയി എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ ഇനി മുതൽ ഈ സോഫയിൽ വന്ന് കിടന്നോളാം, അതാകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ആ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ…”
പുള്ളി അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും ഞാൻ
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിൽ തട്ടി വളരെ കൂളായി മറുപടി നൽകി:
“അയ്യോ ചേട്ടാ, അതൊക്കെ എന്തിന് ഇപ്പോള് സംസാരിക്കുന്നു! സോഫയിൽ വന്ന് കിടക്കുകയെന്നതൊക്കെ എന്തിനാ പറയുന്നത്? അതൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമേ അല്ല ചേട്ടാ!
നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും മറക്കാനുള്ളതുണ്ടോ? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോള് എത്രയോ നല്ല രീതിയിൽ മുമ്പത്തെക്കാൾ കുടുതൽ കമ്പനിയായി, എത്രത്തോളം ഓപ്പൺ ആയിക്കഴിഞ്ഞു!
അതൊക്കെ ആ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി സംഭവിച്ചു പോകുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ചേട്ടൻ അതൊക്കെ ആലോചിച്ചു കട്ടിലിൽ കിടന്ന് മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കാനോ സോഫയിലേക്ക് മാറാനോ ഒന്നും നിൽക്കണ്ട.”
അതു കേട്ടതും ഹൻസിബയും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ എന്താ ചേട്ടാ… ഞങ്ങൾക്ക് ഇതിൽ യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലല്ലോ! എനിക്കും യാതൊരുവിധ പരാതിയോ വിഷമമോ ഇല്ല. പിന്നെ ചേട്ടൻ എന്തിനാണ് വെറുതെ സോഫയിലൊക്കെ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?
നമ്മൾ തമ്മിൽ തുറന്ന് പെരുമാറുന്നതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല, ചേട്ടൻ അതോർത്ത് വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കാതെ.”
ഞങ്ങളുടെ ആ വാക്കുകളും ആ തുറന്ന
സമീപനവും കണ്ടതും രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ മനസ്സിലെ മോശമായി പോയി എന്ന വിചാരം പൂർണ്ണമായി മാറി. പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് പതിയെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ശരിയാണ് മോളെ… മോളും ഷാജുവും ഇത്രയും തുറന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ആശ്വാസമാകുന്നുണ്ട്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ ഓഫീസിൽ ഇരുന്നിട്ട് എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഈ കാര്യത്തിലായിരുന്നു.
നിങ്ങളെ എങ്ങനെ മുഖം കൊടുക്കുമെന്നോ എന്താണെന്നോ ഒക്കെ ഓർത്ത് ഞാൻ വല്ലാതെയൊന്ന് പതറിപ്പോയിരുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇത്രയും സ്നേഹത്തോടും കൂളായിട്ടും
കാര്യങ്ങൾ എടുത്തത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ആ ടെൻഷൻ ഒക്കെ എങ്ങോട്ടോ പോയി.”
രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അല്പം കൂടി റിലാക്സ് ആയി സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ ആ ഭാരമൊക്കെ
പൂർണ്ണമായി മാറി ചെറിയൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ ചിരി പ്രകടമായിരുന്നു.
ചേട്ടന് ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു.
ഞാൻ അതുംകൂടി കേട്ടുകൊണ്ട് പുള്ളിയോട് വളരെ ഫ്രണ്ട്ലിയായി ചോദിച്ചു:
“അതൊക്കെ പോട്ടെ ചേട്ടാ, ഇനിയിപ്പോ ഞങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങളോ കാര്യങ്ങളോ ഒക്കെ കേട്ടാലും ചേട്ടന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? ആ സമയത്ത് ചേട്ടന് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ അപ്പൊത്തന്നെ തുറന്ന് പറഞ്ഞോ, നമുക്ക് അതിലൊന്നും ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല കേട്ടോ!
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ മുഖത്തെ ആ ഗൗരവമൊക്കെ പൂർണ്ണമായി മാറി. പുള്ളി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്നെയും ഹൻസിബയെയും മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് തമാശ രൂപേണ ചോദിച്ചു:
“ഹേയ്, എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല! അപ്പൊ പിന്നെ നിങ്ങളും ഇത് നിർത്താനുള്ള
യാതൊരു പരിപാടിയും ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല അല്ലേ?
പുള്ളിയുടെ ആ തമാശരൂപത്തിലുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് ഹൻസിബയും ഞാനും ഒരേപോലെ ചിരിച്ചുപോയി. ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ആ ചെറിയ മുറിയിലെ എല്ലാ ടെൻഷനും മാറി അന്തരീക്ഷം വീണ്ടും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായി മാറി.
ഹൻസിബ സോഫയിൽ നിന്ന് ഒരല്പം മാറി ഇരുന്നുകൊണ്ട്, പുള്ളിയോട് അല്പം നാണത്തോടെയും പറഞ്ഞു: