“ഇതൊന്നും നിന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല.”
ജിത്തു അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ആ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആത്മേയ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല.
രണ്ടുപേരും കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.
ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവർക്ക് മറ്റാരെയും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“കൊച്ചു…”
“മ്?”
“ഇപ്പോൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.”
“എന്ത്?”
“നാല് വർഷം വൈകിയെങ്കിലും… എനിക്ക് ശരിയായ ആളെത്തന്നെയാണ് കാത്തിരുന്നത്.”
ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു തിളക്കം വന്നു.
“എനിക്കും.”
അവൾ അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.
ആ വൈകുന്നേരം അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, രണ്ടുപേർക്കും അന്നത്തെ ദിവസം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
ബൈക്കിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആത്മേയ ചോദിച്ചു.
“ജിത്തു… നേരെ വീട്ടിൽ പോകണോ?”
“നിനക്ക്?”
“കുറച്ചുനേരം കൂടി വെറുതെ കറങ്ങാൻ തോന്നുന്നു.”
“എന്നാൽ കറങ്ങാം.”
അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
നഗരത്തിലെ തിരക്കുള്ള റോഡുകൾ പിന്നിലായി.
കുറച്ച് ശാന്തമായ വഴികളിലൂടെ അവർ പതിയെ യാത്ര ചെയ്തു.
സംസാരം അധികമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇടയ്ക്ക് ആത്മേയ ഓരോ സ്ഥലങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കും.
“ഇവിടെയായിരുന്നു ഞാൻ ആദ്യമായി ജോലി ഇന്റർവ്യൂവിന് വന്നത്.”
“അന്ന് പേടിയുണ്ടായിരുന്നോ?”
“ഒരുപാട്.”
“ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ അതിലും വലിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“നിന്നോട് വഴക്കിട്ടാൽ നീ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുമോ എന്ന പേടി.”
ജിത്തു ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ അത്ര മോശമാണോ?”
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“നീ വിഷമിച്ചാൽ പറയില്ല. അതാണ് പ്രശ്നം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
കാരണം അത് സത്യമായിരുന്നു.
അവർ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി.
കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പലപ്പോഴും സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം വന്നിട്ടുള്ള കട പോലൊരു സ്ഥലം.
രണ്ട് ചായ പറഞ്ഞു.
കയ്യിൽ ചായക്കപ്പ് പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ ആത്മേയ ചോദിച്ചു.
“ജിത്തു…”
“മ്?”
“നമ്മൾ ഇത്രയും കാലം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയായിരിക്കും?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ഓരോ നിമിഷവും ഓർത്ത് നടക്കില്ലായിരുന്നു.”
“അതെന്താ?”
“ചിലപ്പോൾ വൈകി കിട്ടുന്ന സന്തോഷങ്ങൾക്കാണ് കൂടുതൽ വില.”
ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“എന്നാലും ഒരു വിഷമമുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“നിന്റെ കോളേജ് കാലം എനിക്ക് അറിയില്ല.”
“എന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“എല്ലാവർക്കും ഒരു കഥയുണ്ടല്ലോ. നിന്റേത് എനിക്ക് നഷ്ടമായി.”
ജിത്തു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എന്റെ കഥയിൽ വലിയ സംഭവങ്ങളൊന്നുമില്ല.”
“എന്നാലും കേൾക്കണം.”
“എന്ത് കേൾക്കാൻ?”
“കോളേജിൽ നീ എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു എന്ന്.”
അവൻ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു.
“രാവിലെ ക്ലാസിൽ നേരത്തെ എത്തും.”
“എന്നിട്ട്?”
“ഒരു ജനലിനരികിൽ ഇരിക്കും.”
“എന്തിന്?”
“ആ ജനലിലൂടെ നീ ക്ലാസിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.”
ആത്മേയ അവനെ നോക്കി.
“ഇത്രയും കാലം ഇതൊന്നും പറയാതിരുന്നത് എങ്ങനെയാ?”
“ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
അവൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ജിത്തു… നിനക്ക് അറിയാമോ?”
“എന്ത്?”
“ഞാൻ പലപ്പോഴും മനപ്പൂർവം വൈകിയായിരുന്നു ക്ലാസിൽ വന്നിരുന്നത്.”
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“എന്തിന്?”
“ആരോ ഒരാൾ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു.”
“നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നോ?”
“ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി.”
രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.
സമയം വൈകി.
അവർ വീണ്ടും ബൈക്കിൽ കയറി.
ഇത്തവണ ആത്മേയ ഒന്നും പറയാതെ അവന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.
ആ ചെറിയ നിമിഷം ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ശാന്തത നിറച്ചു.
വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ പെട്ടെന്ന് അവൻ ബൈക്ക് ഒരു ചെറിയ പാർക്കിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തി.
“എന്താ?”
ആത്മേയ ചോദിച്ചു.