പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ രാത്രി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
റോഡിലൂടെ പതിയെ നടക്കുമ്പോൾ ആത്മേയ അവന്റെ കൂടെ ഒപ്പമെത്തി.
ഇടയിൽ വലിയ അകലമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ കൈകൾ കോർക്കാൻ രണ്ടുപേർക്കും ചെറിയൊരു ചമ്മൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവസാനം ആത്മേയ തന്നെയാണ് പതിയെ അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടത്.
ജിത്തു
അവളെ നോക്കി.
“എന്താ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“നീ വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും ചിന്തിക്കുകയാണോ.”
“അതെ.”
“എന്ത്?”
“ഇതൊന്നും സ്വപ്നമല്ലല്ലോ എന്ന്.”
ആത്മേയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ മുറുക്കെ പിടിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ വിശ്വാസമായോ?”
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.
വീട്ടിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അവർ ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി.
അവിടെ വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു.
ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു.
കാറ്റ് നല്ലതായിരുന്നു.
ആത്മേയ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ വിവാഹ ആലോചനകൾ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജിത്തുവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മങ്ങി.
അത് ആത്മേയ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“പേടിച്ചോ?”
“കുറച്ചുണ്ട്.”
“എന്തിന്?”
“നിന്നെ വീണ്ടും നഷ്ടമാകുമോ എന്ന്.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു.
“ജിത്തു…”
“മ്?”
“ഞാൻ നിനക്ക് മെസേജ് അയച്ച ദിവസം തന്നെ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു.”
അവൻ അവളെ നോക്കി.
“എന്ത് തീരുമാനം?”
“ഇനി എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഒളിപ്പിക്കില്ല എന്ന്.”
അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.
“നിനക്ക് എന്നെ വേണമെങ്കിൽ… നീ സംസാരിക്കണം.”
“ആരോട്?”
“വീട്ടിൽ.”
ജിത്തു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ജോലി കിട്ടിയതിന് ശേഷം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്ര ഗൗരവമായി അവൻ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…
ആത്മേയയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കേണ്ടി വരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒന്നും തീരുമാനിക്കണ്ട.”
“മ്.”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർമ്മിച്ചാൽ മതി.”
“എന്ത്?”
“നാല് വർഷം മുമ്പത്തെ പോലെ ഇത്തവണയും മിണ്ടാതെ മാറിനിൽക്കരുത്.”
ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ തറച്ചതുപോലെ നിന്നു.
ആത്മേയയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിട്ടപ്പോൾ രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു.
ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്ന് അവൾ തിരിഞ്ഞു.
“നാളെ കാണുമോ?”
ജിത്തു ചിരിച്ചു.
“കാണും.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഈ തവണ ഒരു പേടിയും ഇല്ല.”
അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ ചെറുതായി ശരിയാക്കി.
“ഇനി ഒരു കാര്യം.”
“എന്ത്?”
“അധികം ആലോചിക്കണ്ട.”
“ശ്രമിക്കാം.”
“ശ്രമിച്ചാൽ പോര.”
“പിന്നെ?”
“ഞാൻ കൂടെയില്ലേ.”
ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ജിത്തുവിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ശാന്തമായി.
അവൾ ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.
രണ്ടടി നടന്നിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ജിത്തു…”
അവൾ പതിയെ വിളിച്ചു.
“മ്?”
“ഐസ്ക്രീം കഴിക്കാൻ പോകണം.”
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“ഇപ്പോഴോ?”
“അല്ല. ഒരു ദിവസം.”
“അതിന് ഇത്ര ഗൗരവത്തിൽ പറയണോ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“സിനിമ കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഐസ്ക്രീം. പിന്നെ ബീച്ച്. പിന്നെ ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങൾ.”
“ഇത്ര പ്ലാനുകളോ?”
“അതെ.”
“എന്തിന്?”
അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ വളരെ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“നഷ്ടമായ നാല് വർഷം തിരികെ പിടിക്കണ്ടേ…”
അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ജിത്തു ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
ഐസ്ക്രീമിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞ ദിവസം മുതൽ ആത്മേയ അതിനെക്കുറിച്ച് ഇടയ്ക്ക് ഓർമ്മിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.
“മറന്നില്ലല്ലോ?”
“എന്ത്?”
“ഐസ്ക്രീം.”
“അതിന് ഇത്രയും പ്രാധാന്യമുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എന്താ കാരണം?”
“സിനിമയ്ക്ക് പോയത് നിന്റെ
ഐഡിയ ആയിരുന്നു. ഇനി എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം വേണം.”
അവസാനം ഒരു ഞായറാഴ്ച അവർ വീണ്ടും കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു.
വലിയ പ്ലാനുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ബീച്ചിൽ കുറച്ചുനേരം നടക്കുക.