ഐസ്ക്രീം കഴിക്കുക.
പിന്നെ സമയം ഉണ്ടെങ്കിൽ വെറുതെ കറങ്ങുക.
ജിത്തു പതിവുപോലെ നേരത്തേ എത്തി.
ആത്മേയ വന്നപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള ആ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ എന്തോ ചെറിയൊരു ക്ഷീണം കൂടി ഉണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
“എന്താ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“വീണ്ടും തുടങ്ങിയോ?”
“നിനക്ക് ക്ഷീണമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”
“ഇന്നലെ ഉറക്കം കുറവായിരുന്നു.”
അവൻ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
രണ്ടുപേരും ബീച്ചിലേക്ക് നടന്നു.
തിരമാലകൾ കരയിലേക്ക് വന്നടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് അവർ പതിയെ നടന്നു.
ആത്മേയ സാധാരണ ഒരുപാട് സംസാരിക്കുന്ന ആളായിരുന്നു.
പക്ഷേ അന്ന് എന്തോ മൗനമായിരുന്നു.
ഇടയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ട് വയറിന് മുകളിൽ കൈവയ്ക്കുന്നതും ജിത്തു ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നമുക്ക് കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാം.”
അവൾ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്.
അവർ ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
“നിനക്ക് സുഖമില്ലേ?”
“ചെറിയ തലവേദന.”
ജിത്തു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞ കാര്യം അവന് ഓർമ്മ വന്നു.
ചില പെൺകുട്ടികൾക്ക് ആ ദിവസങ്ങളിൽ ശരീരവേദനയും ക്ഷീണവും കൂടുതൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന്.
ആത്മേയയുടെ മുഖത്തെ അസ്വസ്ഥതയും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ ഒന്നും പറയാൻ മടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“കൊച്ചു…”
“മ്?”
“നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാമോ?”
അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനെ നോക്കി.
“എന്തിന്?”
“നിനക്ക് വിശ്രമം വേണമെന്ന് തോന്നുന്നു.”
അവൾ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ ചെറുതായി തലകുലുക്കി.
ബൈക്കിൽ കയറുന്നതിന് മുമ്പ് ആത്മേയ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ഒരു മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്താമോ?”
ജിത്തു അവളെ നോക്കി.
അവൾ കണ്ണുകൾ മാറ്റി.
ഒന്നും പറയാതെ അവൻ ബൈക്ക് അടുത്തുള്ള മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിന് മുന്നിൽ നിർത്തി.
ആത്മേയ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“കൊച്ചു…”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“നീ ഇവിടെ നിൽക്ക്.”
“എന്തിന്?”
“ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാം.”
അവളുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം തെളിഞ്ഞു.
“ജിത്തു…”
“പറയണ്ട.”
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് മനസ്സിലായി.”
ഒരു നിമിഷം ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ വളരെ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലേ?”
“അതിൽ എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്?”
“പല ആൺകുട്ടികൾക്കും…”
അവൻ അവളുടെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല.
“ഇതൊക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലേ കൊച്ചു.”
അവൾ മിണ്ടാതെയായി.
ജിത്തു മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിലേക്ക് നടന്നു.
അൽപസമയത്തിനകം ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി പുറത്തുവന്നു.
കവർ അവളുടെ കൈയിലേക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
“വീട്ടിൽ പോയി കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്ക്.”
ആത്മേയ ആ കവർ വാങ്ങി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്താ?”
ജിത്തു ചോദിച്ചു.
അവൾ തലകുലുക്കി.
“ഒന്നുമില്ല.”
“പിന്നെ?”
“എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത്രയും എളുപ്പമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”
ജിത്തു ചിരിച്ചു.
“നീ പറയാതെ ഇരുന്നാലും ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം. അതല്ലേ കൂടെയുള്ള ആളിന്റെ ജോലി.”
ആത്മേയ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിനിന്നു.
ആ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ അവർ അധികം സംസാരിച്ചില്ല.
ഇത്തവണ ആ മൗനം വിഷമത്തിന്റെതല്ലായിരുന്നു.
പരസ്പരം കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കിയ രണ്ട് ആളുകളുടെ ശാന്തതയായിരുന്നു.
വീട്ടിന് മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിന്നു.
ആത്മേയ ഇറങ്ങി.
ഗേറ്റിനരികിൽ എത്തിയിട്ടും അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിയില്ല.
തിരിഞ്ഞുവന്ന് ജിത്തുവിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
“ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?”
“പറ.”
“ഇന്ന് എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആശ്വാസം തന്നത് എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?”
“എന്ത്?”
“ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ നീ മനസ്സിലാക്കിയത്.”
ജിത്തു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ തുടർന്നു.
“ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ പെൺകുട്ടികൾക്ക് മടിയുണ്ടാകും.”
“അറിയാം.”
“പക്ഷേ ആ മടി കാണാതെ നടിക്കാതെ… സ്വാഭാവികമായി കൂടെ നിൽക്കുന്ന ഒരാളെ കിട്ടുന്നത് വലിയ ഭാഗ്യമാണ്.”